Boerin Spanje

Mambo

Ik weet niet wat er de afgelopen tijd allemaal mis is gegaan met mijn huisdieren, maar veel is het wel. Daarom alweer een schrijven over de dieren, sorry voor de spam.

Alle slechte dingen komen in drieën, zeggen ze. 25 November begon het met de verdwijning van Robbie, die er gelukkig weer helemaal bovenop is gekomen en geen nare gevolgen heeft overgehouden aan zijn avontuur in de bergen.

Vrolijk nieuws op 7 december toen Mambo na anderhalf jaar weer thuis kwam. Zo blij was ik, hoewel hij schuw was geworden. Dat veranderde snel en toen wilde hij weer lekker binnen komen en tegen Robbie aan liggen. Hij wilde weer knuffelen, kwam op schoot en maakte Kiki daarmee jaloers. Maar ruzie kwam er niet van. 

Zoveel boosheid en angst toen Kiki op 24 december werd aangevallen door een roedel jachthonden. Ze was flink toegetakeld en had veel pijn. Maar ik heb goed voor de wonden gezorgd en na 2 weken was alles dicht, maar voor er weer haren op alle plekken zit, dat zal wel even duren. Ze is weer helemaal haar vrolijke zelf, maar ik weet nog niet hoe ze nu op andere honden gaat reageren.

Op 9 januari zag ik Mambo voor het laatst. Hij had een paar keer in huis overgegeven, dronk de hele maand al heel erg veel water, maar at al die tijd goed. Ik dacht dat hij weer de wereld in was getrokken tot Kiki 2 dagen later ging staan blaffen bij een smalle grot. De eerste keer dat ik erin keek zag ik niets anders dan een donker gat. De tweede keer zag ik een oog glinsteren en wist meteen hoe laat het was. Mambo lag in de grot en was dood. Ik heb de honden thuis gebracht en probeerde Mambo uit de grot te krijgen, maar het was smal en hij lag diep. Uiteindelijk kon ik hem met behulp van een schep en een bezem naar buiten krijgen. Ik heb een graf voor hem gegraven en hem er voorzichtig ingelegd, met een ronde rug en zijn staart om zich heen. Zoals hij graag op de bank lag. Rust zacht, mijn lieve, lieve Mambo. Dank je wel dat je thuis bent gekomen om te sterven zodat ik niet meer op je thuiskomst hoef te wachten. 

Prooi

Dieren zijn fantastisch om te hebben. Mambo de kater is nu alweer een paar weken thuis en wil alleen maar binnen zijn. Het was erg wennen voor de honden dat Mambo er weer was, maar inmiddels slapen ze weer samen en gaat het allemaal goed. 

Robbie is weer helemaal de oude na zijn vermissing, hij kan weer rennen en ik denk achteraf dat de verlamming aan zijn achterhand alleen spierpijn is geweest. Waarschijnlijk heeft hij de 2 dagen en nachten van zijn vermissing geprobeerd om de berg op te komen zodat hij naar huis kon, tot hij gewoon niet meer kon door de pijn. Hij kijkt me niet meer boos aan, dus het gaat super met hem.

Kiki is een ander verhaal. Vanmorgen vroeg waren er in de bergen heel veel honden die blaften en duidelijk op jacht waren. Het is jacht dag en bijna kerst, dus er zijn veel jagers en honden op pad om een kerstdiner te scoren. En vanmorgen dus bijna in mijn tuin. Kiki vond het eerst wat eng en ik tilde haar op tot ze dat uiteindelijk niet meer wilde, ik draag haar eigenlijk nooit. Ze zag die 15 enorme honden en wilde vriendjes maken, zo is ze nu eenmaal. Dus ze sprong uit mijn armen, blafte naar die honden en binnen een fractie van een seconde werd zij een prooi! Ik kon helemaal niets doen, al die enorme honden gingen direct achter haar aan en Kiki huilde, jankte, rende en piepte vreselijk. Het is maar een klein hondje en ze had geen idee dat ze te maken had met jachthonden die getraind waren om… te jagen. 

Ik schreeuwde naar de jagers, maar die deden niets. Ik probeerde de honden weg te jagen, maar ze keken me niet eens aan. En ondertussen hoorde ik Kiki janken en verplaatste het geluid zich niet meer. Beangstigend! Ik rende en rende en uiteindelijk gingen de jachthonden weg bij mijn Kiki, doordat ik zo hard tegen ze schreeuwde waarschijnlijk. Ze leefde nog, ze liep zelfs, maar ze zat onder het bloed en was doodsbang. 

Ik tilde haar op, heb haar huilend naar huis gebracht. Ik heb de wonden gewassen, gedesinfecteerd en verbonden. Kiki had zoveel pijn, was zo bang, wilde niet opgetild worden. Maar ze liet me helpen, heeft daarna uren geslapen en inmiddels ook haar behoeften allemaal gedaan. Alles werkt dus nog, gelukkig.

Nu is het avond en zijn we de schrik weer een beetje te boven. Hopelijk houdt ze er geen blijvende angsten aan over want Kiki is altijd zo lekker onbevangen en blij. Het zal een paar weken duren voordat alle wonden geheeld zijn. De lichamelijke wonden dan, want ik vergeet dit in ieder geval nooit meer. 

Vermist

Wat een gewone wandeling zou moeten zijn op een zaterdagmiddag, veranderde plots in een horror verhaal. Rond 2 uur in de middag ben ik met Robbie en Kiki rond mijn finca gaan wandelen, zoals zo vaak. Toen Kiki en ik terug naar huis wilden gaan, floot en riep ik Robbie, maar die hoorde me waarschijnlijk niet. Hij is al een tijd slechthorend. Hij gaat wel vaker alleen even op pad maar weet waar hij woont, dus nadat ik een kwartier gewacht had ben ik met Kiki naar huis gegaan in de verwachting dat hij daar wel zat te wachten. Niet dus. We hebben wat gedronken en zijn meteen dezelfde ronde nog een keer gaan lopen in de verwachting dat Robbie was uitgegleden of zo. Maar we vonden hem niet. Toen het donker werd ben ik met de auto gaan zoeken op alle mogelijke plekken, maar Rob was nergens. Dat slaapt niet lekker, kan ik je vertellen. 

Na een slapeloze nacht meteen bij het eerste licht om half 8 op pad. Zelfde route, roepen, fluiten, schreeuwen. Kiki zocht overal, allemaal zonder resultaat. Het was die nacht 3 graden geweest, super koud voor een hond die bij 14 graden gaat piepen omdat hij onder het dekbed wil liggen. Urenlang hebben we gezocht tot we gewoon niet meer konden van de pijn. Er volgde dus weer een nacht zonder Robbie naast me. Waar was hij? Leefde hij nog? Van alles gaat door je hoofd, een vermissing is werkelijk afschuwelijk! 

Na een nachttemperatuur van 2 graden deze keer en met lood in mij schoenen ging ik weer op pad bij de eerste schemering. Ondanks de blaren, de spierpijn en de duidelijke tegenzin van Kiki. Hij moest ergens zijn en ik zou Robbie vinden! Het was inmiddels maandagochtend, ik had samen met Kiki al meer dan 14 uur gezocht in de bergen, alle paadjes genomen, geroepen tot ik schor was. Maar met een vrijwel dove hond lijkt dat ook niet echt nuttig. Maar het was wel het enige wat me een beetje houvast gaf. Ik nam nog meer zijpaden, riep nog harder en opeens hoorde ik een zachte blaf. Robbie! Ik hoorde het direct, maar dat ene blafje gaf me niet echt een richting om te gaan zoeken en om eerlijk te zijn vertrouwde ik mijn eigen gehoor niet, dacht dat ik het hoorde omdat ik het wilde horen.. Ik ging een berg af, een plateau op en opeens zag ik hem een heel eind beneden mij op een grote rots. Er liep geen pad naar toe dus ik liet me de steile afgrond af glijden, met gevaar voor eigen leven. Toen ik bij hem was huilde ik maar Robbie keek alleen maar boos. Waar was je? Je hebt me gewoon achter gelaten! Ik negeerde het, omhelsde mijn koude, beste vriend en merkte al heel snel dat hij nauwelijks kon lopen. Zijn achterkant leek verlamd, geen gebroken poten gelukkig. Aan mij om mijn 25 kilo zware hond naar boven te duwen, want hij kon echt niet zelf klimmen en wilde eigenlijk alleen maar liggen. Dat liet ik niet toe, er was nergens een pad naar beneden dus we moesten wel naar boven op de plek waar ik naar beneden gegleden was. Voor mijn gevoel duurde het een uur, Robbie had pijn, wilde niet, beet me ook omdat ik hem dwong en hij daar niet van gediend was. Het interesseerde me niet, hij moest naar boven! En we kwamen boven. Hij mocht rusten, ik nam contact op met de buurman en vroeg hem om eten, water een kruiwagen en een deken mee te nemen. Dat was mijn eerste reactie, me niet realiserend dat de bergen niet handig zijn met een kruiwagen. Maar de buurman kwam, Robbie kon drinken, wat eten, rusten op zijn eigen deken. Met mijn opgerolde vest onder Robbie zijn achterhand kon ik hem over de bergweggetjes naar huis begeleiden, want een kruiwagen zou echt niet gaan. Het duurde lang, hij wilde steeds rusten en had pijn, maar het lukte! Robbie was weer thuis, gehavend maar levend. Zo blij!!! Dank lieve buren, vrienden en familie voor de steun tijdens deze hel.

Temperatuur

Hoewel het al 20 november is, voelt het hier alsof de herfst net is begonnen. De blaadjes verkleuren, vallen en trakteren me op een prachtig kleurenpalet. Ik zou willen dat ik kon schilderen om dat vast te leggen, zo prachtig. De dagen zijn warm en zonnig maar de nachten worden al fris. 6 graden is geen uitzondering voor de vroege ochtend, terwijl het overdag nog rond de 20 graden is. En als je in de zon en uit de wind zit, voelt het gewoon als voorjaar. 

Ik ben compleet verslaafd geworden aan de zon. Vroeger in Nederland vond ik de zon wel fijn, maar als hij scheen kon ik me nog wel eens verstoppen in de schaduw. Met lichtblond haar en een bleke huid lagen de sproeten al snel op de loer. En als kind wil je geen sproeten. Om nog maar niet te spreken over het verbranden van je huid, want dat gebeurde altijd! En dan vervellen en net zo wit zijn als voor een zonnebad. Hopeloos.

Inmiddels is dat wel veranderd. De zon zorgt nu voor een bruine huid, ik verbrand niet meer en geniet volop van de warme stralen. Sterker nog, als de zon niet schijnt ben ik een beetje in de war. Ik ben geen type om in de zon te gaan liggen of om stranden te bezoeken voor de verkleuring, maar met het werk op de finca en de pauzes in de schaduw,  voel ik me goed. 

Echter, nu komt de winter er weer aan. De kachel is al een paar keer aan geweest en Robbie wil weer onder het dekbed liggen tijdens de frisse nachten. Lekker dicht tegen me aan, net als Kiki die zelfs de hele zomer onder de (lege) dekbedhoes heeft gelegen. Ik heb genoeg hout op voorraad, maar het verbranden zal snel gaan de komende maanden. Om eerlijk te zijn kan ik niet wachten tot het maart/april is en de zon weer genoeg warmte geeft om in een shirtje buiten te kunnen werken op de finca. Winter in Spanje is ook gewoon winter. 

Dierenwelzijnswet Spanje

Dat ze in het binnenland van Spanje over het algemeen niet al te goed met hun huisdieren omgaan, was me al heel lang bekend. Ik heb menig hond aan de ketting zien liggen, vaak bang, vies en uitgehongerd. De meeste kettingen zijn de laatste paar jaar vervangen door hekken, of beter gezegd kooien. Daarin lopen de honden dus min of meer vrij rond, zonder irritante ketting die door de hond om palen of stenen wordt getrokken zodat de ketting alleen maar korter wordt. Ik heb hier ook al eerder schrijnende dingen over geplaatst. 

Spanje trekt zich het dierenleed de laatste jaren gelukkig steeds meer aan. Alleen, nu slaan ze weer door. Iedere hondenbezitter moet verplicht op cursus zodat ze weten hoe ze hun dier moeten behandelen. Daarbij moet er verplicht een aansprakelijkheidsverzekering worden afgesloten voor de hond! Het ras maakt niet uit en hoe lang je al honden hebt, maakt ook geen enkel verschil. De wet zou op 29 september aanstaande ingaan.

Gelukkig zijn de twee bovengenoemde verplichtingen voor de hondenbezitter inmiddels geschrapt ofwel uitgesteld. Andere zaken worden wel verbeterd, of in ieder geval veranderd. Wil je daar meer over weten, dan kun je daar op internet alles over vinden.

Ondertussen is het leed nog niet geleden voor de grote waakhond die ik gisteren tegenkwam. Geen ketting, maar een kooi van 2 x 2 meter. Gelukkig wel met een schaduwplek, maar ook vol met zijn eigen uitwerpselen, een emmer groen uitgeslagen water en een lege kist waar waarschijnlijk voer in hoort te zitten. De hond was heel erg lief en rustig. Blafte niet eens, volgde ons met zijn ogen terwijl zijn staart voorzichtig heen en weer bewoog. Hij snuffelde aan Kiki, aan Robbie en aan mij, zo goed als dat ging door het hek heen. Oh, wat had ik hem graag meegenomen. Er zat een slotje op de deur, maar de sleutel zat er gewoon in. En waarom zat hij daar? Geen huis in de buurt, alleen maar een schuur. En waaks was hij zeker niet. Het is goed dat de wet wordt gewijzigd, maar een echte verbetering voor het welzijn van de honden zal toch echt tot die boeren moeten doordringen. 

Zomervakantie

Die heb ik lekker doorgebracht in Nederland. Een goede test voor de nieuwe auto, 1800 kilometer rijden, dan komen de mankementen wel aan het licht. Het is best spannend om met een net aangeschafte auto zo’n lange reis te gaan maken. Maar het is een kanjer gebleken! De cruise control was geweldig ontspannen rijden, een aanwinst die ik niet kende. De reis ging dan ook zeer voorspoedig. 

En terwijl Spanje zuchtte onder de vele hittegolven deze zomer, zat ik met de honden lekker binnen, omdat het buiten behoorlijk veel regende. Gelukkig niet altijd, dus we hebben heerlijke dingen kunnen ondernemen. Natuurlijk veel kringloopwinkels bezocht omdat ze in Spanje maar mondjesmaat zijn en ik er dol op ben. Weinig gekocht want mijn beperkte, kleine huisje heeft niet veel ruimte voor ‘niet functionele’ spullen, maar ontzettend genoten van alles wat ik heb gezien. Weer door parken en bossen gelopen en Kiki op het strand zien genieten met de vele andere honden die ze heeft ontmoet. En dat maakte me dan ook weer heel duidelijk dat Robbie ouder wordt. Hij hoeft niet los, wil niet spelen, sjokt met me mee en wil eigenlijk alleen zijn behoeften doen en terug naar zijn mand. Mijn lieve, oude dibbes is ook wat doof nu en springen in de auto of op het bed zit er niet meer in. Gelukkig kan hij nog wel lachen en genieten, en dan is hij gewoon weer even een jonge hond. 

En nu dus weer terug in Spanje. Het is wel wennen, zonder de luxe en het gezelschap van familie. Er moet weer water worden gehaald en kleding worden gewassen zonder machine. Nadat ik vanmorgen alle was had opgehangen brak de lijn, kon ik weer alles afspoelen en ophangen op een nieuwe waslijn. Ik ben duidelijk weer terug op mijn plek met de schone luchten, de stilte, de ruimte. De honden zijn thuis, Kiki de hele dag lekker los en Robbie altijd bij het huisje in de buurt. Dank aan de familie voor de fantastische tijd, ontmoetingen, etentjes en cadeautjes. Naar mijn mening was het weer veel te kort. 

Vervolg auto ellende

Vandaag 6 juni was het apk dag, maar die heb ik afgezegd. De reden? De garage heeft me een paar weken geleden verteld dat er een onderdeel vervangen moet worden. En dat onderdeel, de differentiaal, kost 3200 euro. Exclusief btw en arbeidsloon! Slik, oeps, wat? Dus ben ik me toch gaan verdiepen in een vervangende auto omdat ik niet eens weet wat mijn auto nog waard is. 1e bezoek aan een garage in de stad. Oh, moeilijk, mevrouw. Een geïmporteerde auto van 13 jaar met 250.000 kilometer op de teller en dan ook nog benzine? Ik ben verschillende garages afgegaan en heb zelfs een bod van 300 euro gekregen. De meeste garages wilden hem niet eens hebben. Allemachtig, is echt de automaffia hier. 

Er werd me aangeraden de auto particulier te verkopen op een soort marktplaats, maar daar zie ik van af. Er is nog prima mee te rijden, en de auto ziet er prima uit, airco werkt, motor is perfect, alles verder fantastisch. Maar ik ga geen particulier opzadelen met een auto waar echt veel kosten aan worden verwacht. De apk zou hij doorkomen, zei de meneer van de garage, en misschien kun je er nog prima een paar jaar mee rijden, maar particuliere verkoop is uitgesloten voor mij. Zelf zou ik ook geen kat in de zak willen kopen. 

Vandaag weer naar een garage gereden waar een interessante auto stond. Inruil voor mijn auto bleek de hoogste ever! Ik heb een proefrit gemaakt en ben door het dolle heen. De auto is maar 11 maanden jonger dan mijn huidige auto, maar alles voelde zo nieuw aan en zag er zo goed uit. En heel veel minder kilometers, en een diesel, en een SUV. Beter geschikt voor het terrein waar ik woon. Zelfs het onderhandelen ging perfect, wat betekent dat ik vrijdag mijn nieuwe auto kan gaan halen. Met spijt in mijn hart lever ik mijn auto dan in. 11 jaar waren we samen, hebben we 200.000 km gereden en kennen elkaar door en door. Die auto is een deel van mij en ik hoop dat ze een nieuwe eigenaar krijgt die er ook zuinig op zal zijn en dat ze nog jaren mee zal gaan. Nog een paar dagen is ze van mij, dat worden hele speciale dagen, dat kan ik je verzekeren. 

Auto gedoe

Het is mei, een prachtige maand in Spanje. Warm, droog, fleurig qua bloemen en nog niet zo idioot heet. Maar voor mij is het ook de maand waarin ik weer van alles moet regelen voor de auto. En daar heb ik echt een bloedhekel aan. Niet voor niets, dat zal ik je vertellen.

Ik ben op 9 mei naar de garage gereden met mijn auto. Ik heb de monteur de storingen uitgelegd en hij zei dat ik 16 mei de auto om 8.30 uur kon brengen. Ik had er rekening mee gehouden dat ik 4 uur aan de wandel kan gaan, want dat gaat al jaren zo. Maar nu zette ik de auto neer en zei de monteur dat ik de volgende dag om 17.00 uur de auto weer kon halen. Que? Mijn huisje en de garage zijn ruim 20 autominuten van elkaar verwijderd. En zonder auto is het ruim 3 uur lopen naar huis… Maar he, het is zoals het is, dus ging ik aan de wandel. En hoe lief, vrienden van mij zeiden meteen dat ik hun auto kon lenen en kwamen me met 2 auto’s tegemoet. 1 mocht ik meenemen naar mijn huis en zij gingen samen weer terug naar hun eigen huis. Hoe fantastisch is dat!

De volgende dag ben ik dus om 17.00 uur met de leenauto bij de garage, waar mijn auto nog in de lucht hangt met de wielen eraf. De monteur zei me dat de auto pas de volgende dag nieuwe banden kan krijgen. 3 kwartier voor niets gereden dus, goed bezig. Morgen ga ik het weer proberen, maar dat wil helemaal niet zeggen dat het dan in orde is. Want volgende week moet ik sowieso terugkomen voor iets met het stuur en de storing aan de centrale deurvergrendeling moet ik bij de dealer op laten lossen. Waarom zijn dingen soms zo vreselijk moeilijk in Spanje? Waarom kost het zoveel tijd? En dan weet ik nog niet eens wat het allemaal gaat kosten.

Voor 6 juni heb ik een afspraak voor de apk gemaakt. Hopelijk is de auto dan weer zoals hij hoort te zijn om door de jaarlijkse keuring te komen. Want goed beschouwd is mijn (benzine)auto inmiddels ruim 13 jaar oud en heeft bijna 250.000 km op de teller. Ik kijk al vele jaren naar een vervangende auto die beter geschikt is voor op de finca en in de omgeving, maar elke keer vind ik de auto’s te duur en te oud. Want wie koopt er nu een auto die 25 jaar oud is voor 10.000 euro terwijl mijn 13-jarige betrouwbare vierwieler voor mijn gevoel veel meer waard is, maar ik er maar 1.000 euro voor terugkrijg? Ga je dan serieus je auto inruilen? Ik dus niet, dan rijd ik door tot de auto dood is.

Het blijft gewoon vreselijk veel gedoe, al die auto ellende. Het zal mij benieuwen hoe de apk zal gaan volgende maand. Want het feit blijft dat mijn auto niet geschikt is voor het terrein wat hij moet berijden. Toch doet hij dat al 7 jaar, met zuchten en steunen. Ik houd van die auto, dus Fingers crossed.

Robbie is jarig

Tijd voor een ode aan mijn grootste, liefste en trouwe vriend. 12 jaar geleden is hij geboren, ongeveer dan. Want toen ik hem ophaalde uit het asiel in Rotterdam, was er niets over zijn verleden bekend. Hij was door de dierenambulance gevonden in het bos, vastgebonden aan een boom. Waarschijnlijk doodsbang moest hij een paar weken in quarantaine. En toen ik kwam, een wandelingetje met hem maakte en hij een paar keer moest overgeven, vond ik dat hij wel geschikt was voor mij, ook al hadden ze hem Blade genoemd. Waarschijnlijk omdat hij zo mager was. Toen ik bijna de deur uit was zeiden ze nog even snel: oh, hij heeft wel een hartruis. Geen idee wat dat inhield, maar het klonk ziekelijk. Maakte me niet uit, ik was toch al verkocht, dat zagen zij natuurlijk ook wel. 

Thuis wilde Robbie niet eens het huis in, dus dat was hij niet gewend. Ook na een bezoek aan de achtertuin twijfelde hij lang bij de drempel. Hij was wat schuchter maar heel erg lief. Eenmaal gewend aan binnen was de bank zijn favoriete plek. Lekker dicht bij mij. Wandelen vond hij geweldig, alleen dat trekken van hem stond mij niet zo aan. Maar Robbie is een jager, een mix van een Rhodesian Ridgeback en een Mechelse herder. Ieder konijntje, iedere kat en iedere vogel wilde hij wel najagen, maar ze vangen is hem nooit gelukt.

De verhuizing naar Spanje heeft hem goed gedaan. De natuur, de rust, lange wandelingen en veel wild om te ruiken en na te jagen. Half gesloopt komt hij dan terug want net als wij mensen denkt hij dat hij nog steeds jong is en alles kan. 

11 jaar zijn we nu samen, heerlijke, actieve, zonnige knuffeldagen. Want een knuffelhond is het zeker. Nog steeds liever op de bank (en bij mij in bed), dan in zijn eigen mand. Buiten liggen in de zon kan de hele dag duren, want dat wandelen is wel leuk, maar Robbie heeft nu zijn grenzen. We doen allebei net of ze er niet zijn, passen ons aan elkaar aan en kijken geamuseerd naar een dansende en springende Kiki, van 2,5 jaar. Dan hebben Rob en ik even oogcontact en is het alsof hij begrijpend glimlacht. Wij zijn de jongsten niet meer, maar oud zijn we ook niet. 

Lentekriebels

Ik denk niet dat het veel uitmaakt waar je woont, de lentekriebels komen vanzelf. Vroeger of later. Zelfs hier in  Spanje heb ik het gevoel dat de winter lang is geweest, terwijl die paar maanden kou achteraf best snel zijn gegaan. Als je er middenin zit, lijkt het altijd oneindig. Ik heb deze winter heel veel hout moeten zoeken en zagen om het een beetje aangenaam te maken in mijn kleine huisje. Van dat zagen krijg je het vanzelf warm, maar de honden willen in huis ook niet altijd onder een deken liggen. In november dacht ik dat 18 graden in huis wel te doen zou zijn deze winter, maar dat is niet het geval gebleken. 20 graden had mijn voorkeur, nou ja… om eerlijk te zijn vind ik het pas echt aangenaam bij 22 graden. Geen wonder dat ik er zoveel hout doorheen heb gejaagd dus. 

Op hout stoken is iets anders dan de thermostaat omhoog draaien, waardoor de temperatuur in mijn huisje nogal eens te warm of te koud is. Doseren blijkt moeilijk als je het koud hebt, en voor je het weet moet je dan je trui weer uittrekken omdat het te warm is. Maar nu is de eerste dag zonder kachel inmiddels geweest, en dat vind ik zo fijn.

De lente is hier volop begonnen. Overal zie je nu de bloesem in de bomen van de amandelen (wit) en de nectarines (roze). Het is een prachtig gezicht en ik ben niet de enige die daar blij van wordt. Ook Kiki gaat uit haar dak, staat te dansen en stoeit met de bloesem. De deur kan weer open, de honden liggen weer buiten in de zon, ik heb zelfs weer heel veel zin om schoon te maken. Lentekriebels, ik hoop dat ze nog een tijdje blijven.