Boerin Spanje

Tekentijd

Goede titel, maar het gaat niet om een wedstrijd voor de mooiste tekening. Oh nee, dit gaat over de spinachtige beestjes die zich met alle liefde vastklampen aan een lichaam. Mens of dier, dat maakt ze niet uit, als er maar bloed in zit.

Nu blijkt dat mijn kleine Kiki een echte tekenvanger is. Niet met haar bekkie, maar met haar lijfje. Mooi slank en strak, meestal rennend en springend door de hoge begroeiing. Opstaande oortjes, onvermoeibaar, brede lach en vol enthousiasme, dat is Kiki ten voeten uit. 

We waren anderhalf uur aan de wandel geweest bij het water, af en toe lekker zwemmen, water drinken en genieten. Robbie en Kiki hadden de grootste lol samen. Eenmaal terug in de auto had ik al 8 teken verwijderd van Kiki. Dat leek me wel voldoende na de wandeling. Maar eenmaal thuis bij de controle bleken er nog wel een paar te zijn.

Dat meisje is echt miniformaat, maar er waren 37 teken met haar mee naar huis gekomen. Zevenendertig bloedzuigende mini spinnetjes. In haar oren, op haar buik, billen, rug en nek. Overal die kleine ettertjes. Kiki liet het gelaten over zich heenkomen dat ik ze allemaal van haar verwijderde, ontspannen met haar ogen dicht. 

De enige manier om de teken te doden is… Plakband. Niet water, geen scherpe nagels, geen gestamp op een teek. Nee, plakband werkt naar mijn mening als enige. Het kost wel een rol per voorjaar, maar dan ben je wel goed bezig met het doden van die parasieten. Robbie had er ook 4 en ik had er 1, maar Kiki is dus echt onze tekenvanger. Hieperdepiep hoeraaaaa.

Dit foutbericht is alleen zichtbaar voor de WordPress admins
Er is een probleem met je Instagram feed.

Vakantie in Nederland

Voor het eerst in 3 jaar ben ik weer in de auto gestapt om naar Nederland te gaan. Met een autozieke Kiki en een brave Robbie. Van te voren had ik me voorgenomen om door te rijden, wat er ook achterin met de honden zou gebeuren qua geluid en kots en uitwerpselen. Maar er was helemaal niets aan de hand, beide honden waren super braaf, sliepen en lieten me lekker meezingen met de muziek zonder commentaar. De reis duurde wel 24 uur, met pauzes natuurlijk. Op het laatst was de fut er wel uit, maar als de bestemming is bereikt maakt dat weer heel veel goed. Eerst een paar dagen bijkomen, slapen, wandelen en ontspannen voordat we weer een beetje onszelf waren. Het weer in Nederland werkte niet echt mee, harde wind en heel veel regen. 

Ik ging naar Nederland om te helpen klussen in ruil voor inwoning, maar ook om te genieten en mijn familie weer te zien. Nieuwe omgevingen verkennen, oude plekken bezoeken. En vooral heel erg veel kringloopwinkels afstruinen, mijn grootste hobby. In Spanje zijn ze er wel, maar begrijpen ze het concept van een kringloopwinkel niet. In Nederland heb ik er enorm van genoten. Soms wel 4 op een dag bezocht. Maar ook veel klussen zoals ik had beloofd. Schilderen van muren, deuren, kozijnen… Echt heel veel schilderen. Ik zou een week of 6 blijven, maar het zijn 3 maanden geworden. Toen werd het echt tijd om terug te gaan naar mijn basis. Eenmaal thuis was het wel even slikken. Het huisje vol stof, spinnenwebben en bladeren, de campo vol onkruid. Geen luxe meer, maar wel weer thuis. Ik knijp mijn handen dicht met mijn plekje in de zon. 25 Graden nu, en mijn accu laadt weer helemaal op. De honden hebben hun vrijheid terug en genieten daarvan. Kiki heeft haar angst voor de auto bijna overwonnen, ze springt er nu zelf in, hoeft niet meer over te geven, maar heeft er nog geen lol in. Gelukkig heeft ze Robbie, daar mag ze altijd tegenaan liggen. 

Residencia

Toen ik bijna 6 jaar geleden in Spanje aankwam met mijn campertje, had ik alleen een stuk grond gekocht met olijfbomen. Ruim anderhalve hectare plek om mijn camper neer te zetten. Inschrijven bij de gemeente kon toen nog niet omdat ik geen huis had. Toen het huis bijna af was en ik me ging inschrijven, dacht ik dat dat voldoende was om resident in Spanje te zijn. Ik was uitgeschreven in Nederland en hier ingeschreven, appeltje eitje toch?

Dat regels hier anders zijn, bleek toen ik in het begin van 2020, tijdens de complete lockdown hier, werd aangehouden door de guardia civil omdat ik op straat liep. Hoewel het stokbrood uit mijn tas stak, wilden ze toch weten waarom ik niet ergens binnen zat, wat destijds verplicht was. Ze vroegen mijn NIE, het BSN nummer in Spanje, en een tarjeta. Ik had geen idee wat ze bedoelden. Na onderzoek bleek het om een TIE te gaan, een tijdelijke residentie. Omdat ik geen inkomen heb en leef van spaargeld, heeft niemand mij er eerder naar gevraagd en wist ik niet dat je met dat kaartje in bezit pas echt resident bent.

De TIE kan worden aangevraagd bij de Policia Nacional De Extranjeros in de hoofdstad van de regio. Een afspraak moet je online maken, maar dat kan alleen op bepaalde tijden en ook alleen voor de volgende ochtend. Je moet natuurlijk allerlei bewijsstukken meenemen en ik dacht alles verzameld te hebben. Echter bleek dat mijn pasje van de zorgverzekering niet voldoende was, ik moest de hele polis overhandigen. Dus een paar weken later weer een afspraak gemaakt en weer een paar uur in de auto om de polis af te geven. Het kon wel 2 tot 3 maanden duren voordat ik iets met de post zou ontvangen. Toen ik na 6 maanden nog niets had, heb ik maar weer een afspraak gemaakt om verhaal te halen. Na ruim een uur wachten bleek binnen 2 minuten dat ze me een week na mijn tweede bezoek al een bericht hadden gestuurd. Dus vroeg ik om mijn Tarjeta (kaartje) maar daarvoor moest ik een nieuwe afspraak maken. HUH?? Ik was er nu toch. Soms voelt het hier echt nog als de middeleeuwen. Want ik moest eerst een formulier printen, dat meenemen naar een bank, daar 12 euro betalen en met het bewijs van betaling kon ik dan terugkomen. Waarom niet gewoon pinnen?

Ach, me druk maken lost niets op, dus ik heb geprint, betaald en wilde online een afspraak maken voor de volgende dag. Ha, dat had je gedacht! De eerstvolgende afspraak die vrij was, was 6 weken later. Zes weken om een pasje op te halen die er al maanden ligt. Mijn beide boeren klompen zijn gebroken van ongeloof.

Over een maand of 2 stap ik dus voor de vierde keer in de auto om in 2 uur naar de stad te rijden. Retour zijn het dan al 16 auto uren. Voor een pasje. Pffff.

Nieuw jaar, nieuwe kansen

Allereerst de allerbeste wensen voor jullie, ik hoop dat 2022 een positief en gezond jaar voor je zal worden. Misschien dat je dit jaar je dromen waar zult gaan maken, dan wens ik je veel succes. Ook als je nog wat meer tijd nodig hebt voordat je je hart kunt gaan volgen, heel erg veel plezier met de voorbereidingen. En wanneer je tevreden en gelukkig bent met je huidige leven, dan is het voor jou misschien je droom om dat geluk vast te houden. 

In goede voornemens op 1 januari geloof ik zelf niet. Als je ergens niet gelukkig mee bent kun je het ook de volgende dag al proberen te veranderen. Want elke dag is er een en van uitstel komt vaak afstel. En mocht het niet meteen lukken, dan kun je het gewoon later weer proberen. Je leven aanpassen, omgooien of veranderen is niet zomaar iets, het vergt kracht, moed en doorzettingsvermogen. Of je nu wilt stoppen met roken, een andere baan wilt, voor het eerst op jezelf gaat wonen of gaat emigreren. Doe het stapje voor stapje; een ding tegelijk zodat je het overzicht kunt bewaren. Geniet van het proces, ook bij tegenslagen, en vier de vorderingen, dat is zo belangrijk. 

Maak er jouw jaar van en blijf gezond.

Het heerlijk avondje

5 december, wat een feest
Want de Sint is bij me langs geweest
Ik had niet eens mijn schoen gezet
Maar deze verrassing is dolle pret

Een hoofdletter van chocolade
En ook nog eens een van Verkade
Strooigoed, pepernoten en speculaas
Wat een kanjer, die Sinterklaas

Ook de dieren zijn niet vergeten
Kauwstaafjes voor Robbie om te eten
En snoepjes voor Mambo de kat
En voor Kiki ook nog wat

Hartelijk dank voor deze geschenken
Zo leuk als mensen aan je denken
Uit het oog is dus niet uit het hart
Deze feestdag was heel apart

Stroomuitval

In Spanje is het helaas niet altijd mooi weer. Dat had ik wel eerder gemerkt, maar de afgelopen tijd werd het weer extra duidelijk. Dagen en nachten regen, dan ga je de zon wel missen. En ik niet alleen, ook de zonnepanelen vingen nauwelijks nog wat stralen op. En toen was het opeens op, de stroom. Alles in een klap donker in huis en de koelkast stopt er dan ook mee. Kaarsjes aan vind ik geen enkel probleem en een zaklantaarn heb ik ook altijd klaar liggen voor zulke noodgevallen.

Het was niet de eerste keer dat het systeem er de brui aan gaf. Dat komt mede doordat de accu’s na verloop van tijd steeds slechter worden. Ze hebben ongeveer 1200 cycli, en elke dag is er een. Dan is het na 3,5 jaar wel afgelopen met de opslagcapaciteit en dat ga je merken wanneer de zon zich weigert te laten zien.

Vooral het missen van de vriezer was een probleem. Het is gewoon een vriesvak in een tafelmodel koelkast, maar er lag wel vlees in. En na 3 dagen zonder stroom werd het hoog tijd om alles te gaan bakken en braden. Ik heb vooral veel soep gegeten, met veel vlees, en de honden genoten van het gebraden gehakt door hun eten en af en toe een lekker gebakken worstje. Samen hoefden we in ieder geval niets weg te gooien, want dat zou ik erg zonde hebben gevonden.

Inmiddels heeft de regen plaatsgemaakt voor harde wind, zeg eigenlijk maar storm. Dag in dag uit, om gek van te worden. De wolken razen zo snel over dat je er niet eens meer figuren in kunt herkennen, iets wat ik graag doe. Lichtpuntje is de zon die wel weer af en toe langs komt. Dus het licht kan weer aan en ik heb zelfs de stekker van de koelkast weer in het stopcontact gestoken. Maar het is pas november en de echte donkere dagen komen nog. Het is tijd voor mij om me te gaan oriënteren op nieuwe accu’s.

Welkom herfst

Na een hele hete en droge zomer is het weer nu heel aangenaam. Rond de 25 graden overdag is heerlijk om de handen weer uit de mouwen te steken. Ik moet met enige schaamte bekennen dan ik de hele zomer erg weinig heb gedaan aan de finca. Met temperaturen rond de 40 graden is zelfs een wandeling te veel, niet alleen voor mij maar zeker ook voor de honden. Ik heb me dus vooral bezig gehouden met boeken lezen, spelletjes spelen en koken.

Weinig lichaamsbeweging en lekker koken, eten en drinken is bijzonder slecht voor mijn gewicht gebleken. Ik zit mezelf in de weg, dus hoog tijd om het roer weer om te gooien. Ik kook gezonder, eet minder, wandel elke dag minimaal vijf kilometer en ga weer aan de gang in mijn ’tuintje’. En ik geniet van alles, het geeft me energie nu ik weer lekker aan het aanpakken ben en het knapt allemaal nog lekker op ook.

Voorlopig blijft het zonnig en warm, de herfst was me zo welkom. Hopelijk blijft de winter nog een tijdje weg.

De tweeling

Zoals je misschien wel weet ben ik een hondenmens. Vroeger als kind bij mijn ouders hadden we een hond. Later als ik groot zou zijn, wilde ik niets liever dan een hond, maar dat kwam er niet van door het werk. Voor dieren moet je tijd hebben, ze zijn er tenslotte niet alleen voor je eigen plezier. Dus toen ik door de crisis ontslagen werd en plannen maakte om naar Spanje te emigreren, en omdat ik geen baan kon vinden, kwam er eindelijk een hond. Robbie heb ik uit het asiel gehaald, hij was door de dierenambulance in een bos aan een boom gevonden. Inmiddels is hij 10 jaar oud en geniet van zijn oude dag in Spanje. 

Sinds de komst van Mambo en Kiki heeft hij wel wat minder rust, maar hij vindt het heerlijk om de chef te zijn. Hij kijkt gelaten toe hoe ze met elkaar rondrennen, stoeien, samen in een te kleine mand willen liggen en elkaar wassen. Mambo de kater en Kiki het teefje zijn door mij gebombardeerd als officiële tweeling. Ze zijn ongeveer even oud, aan elkaar gewaagd en onafscheidelijk. Zelfs bij de wandelingen loopt Mambo mee, bij alle wandelingen. En bij thuiskomst eet Mambo net zo graag zijn hondenkoekje, net zoals Robbie en Kiki genieten van het kattenvoer met vis in de avond. 

1 September is de tweeling jarig, heb ik besloten. Geen feest met de huisdieren uit de buurt, want die zijn er nauwelijks. Maar wel een taart van lekkernijen voor hond en kat en misschien zelfs slingers en cadeautjes. En ik zal Robbie ook in het zonnetje zetten, want hij vindt het toch allemaal maar goed wat ik in huis haal. Dat verdient toch wel eens een beloning.

Water en schaduw

Inmiddels ben ik al ruim 5 jaar in Spanje. De eerste 2 jaar heb ik in de camper gewoond, maar nu woon ik alweer 3 jaar in mijn huisje. Een klein huisje van 27 m2 maar wel met een keuken/woonkamer, badkamer en slaapkamer boven. Het is toch enigszins behelpen, niet qua ruimte maar meer qua comfort. Zo heb ik geen water van de gemeente, dus alles wat ik verbruik moet ik ophalen. Het dorp is 23 minuten rijden en ik ben met het vullen van de 8 liter tanks wel een half uur bezig. Dat is elke week anderhalf uur werk voor ongeveer 200 liter water. Ik ben zuinig, want alles wat ik verbruik is extra werk en zeker in de zomer zit ik daar niet op te wachten. Dat is ook de reden dat de moestuin niet werkt en dat ik niet elke dag kan douchen. Het is allemaal prima te doen, het is mijn eigen keuze om op deze manier te leven en inmiddels ben ik er ook aan gewend. Water van de gemeente is duur. Als ik het zelf ophaal is het gratis, nou ja het kost benzine.

Schaduw bij mijn huisje heb ik alleen van de olijfbomen die rondom het huis staan. Dat is niet veel en bovendien ben je de hele dag aan het verhuizen met je stoel. Feit is dat ik de afgelopen jaren in de zomer vooral binnen zit, bij de ventilator. Niet optimaal genieten van de zomer en de zon. Een airco is niet haalbaar met de 750 watt zonnepanelen die ik heb. Een ventilator werkt wel prima, maar dat koelt natuurlijk niet af.

Samen met een vriend heb ik nu een soort van overkapping gemaakt aan de voorkant van het huis en op de voordeligste manier die er is. Metalen palen in de grond en schaduwdoek als dak. En het werkt! De zon staat niet meer de hele dag op de ramen en de luiken van het huis te branden. Het scheelt binnen ongeveer 8 graden, maar dat is al veel koeler dan buiten, vooral gevoelsmatig. Morgen en overmorgen wordt het 41 graden, in de schaduw dus. En er komt nog veel meer warmte aan. Ik ben zo blij met deze tijdelijke oplossing. 

Voor de auto heb ik ook een overkapping gemaakt, ook van metalen palen en schaduwdoek. Want de auto gaat zo snel achteruit door de zon. Het dashboard komt omhoog, het plastic vergaat en het rubber sluit niet meer af. Gelukkig rijdt hij nog prima, ondanks zijn ruim 200.000 km in 11 jaar. Voor mij is mijn auto meer waard dan voor een ander, dus misschien moet ik er gewoon nog een paar jaar mee doen. Nu zij uit de volle zon staat zal het beter zijn. Ik merk in ieder geval bij het instappen dat ik gewoon mijn stuur kan vasthouden. Wat een verademing, schaduw.

APK voor de auto

Het is alweer een jaar geleden dat de auto gekeurd is. De APK heet in Spanje ITV en gaat een beetje anders. Het keuringsbedrijf in Spanje is onafhankelijk. Dat houdt dus in dat ze alleen de keuring uitvoeren, niets repareren of herstellen. Dus slim als ik ben, haha, breng ik de auto altijd voor de ITV naar een garage om hem helemaal door te lichten. Een grote beurt kennen ze hier niet, en ze doen ook echt niets meer dan je zelf aangeeft. Vorig jaar bij de ITV zeiden ze dat de remmen wel aan de beurt zouden zijn dit jaar, dus bij de garage zei ik dat ze op de remmen moesten letten en de olie moesten vervangen en alles na moesten kijken. Een breed begrip, dat begrijp ik. Maar het is een garage waar ik al 5 jaar kom en al die tijd hetzelfde van ze verlang.

Bij het ophalen van de auto bleek dat de muizen een filter hadden genuttigd en was de olie vervangen. Prima, dus niets mis met de remmen of de banden. Dacht ik, dus. Gisteren bij de keuring bleek dat er een lamp stuk was en ik moest echt nieuwe achterbanden hebben. Verdorie. Dus meteen naar de garage terug, banden bestellen en vandaag terug naar de ITV. En nu kwam de auto wel door de keuring. Ik kan er dus weer een jaartje mee vooruit. 

Hoewel ik al vanaf het begin heb gezegd dat mijn auto niet geschikt is voor het landelijke leven en de daarbij behorende wegen, rijd ik nog steeds in mijn 11 jaar oude kanjer met inmiddels 218.000 km op de teller. En het is geen diesel. Dit jaar wil ik dus op zoek naar een vervangende auto, het liefste een busje waarin ik zelf grotere dingen kan vervoeren. Nadeel daarvan is dat bedrijfsauto’s twee keer per jaar naar de keuring moeten. Ik denk er nog maar even over na.