Boerin Spanje

Overbelasting

Sinds januari van dit jaar ben ik bezig om het onkruid te verwijderen. Onkruid is een breed begrip op mijn finca van ruim 16000 m2. Als een makelaar de grond zou willen verkopen zou hij het ‘fantastische verse kruiden’ noemen. Dat zijn het ook, maar voor mij is het vooral een doorn in mijn ogen. Rozemarijn… Duizenden planten rozemarijn. Ze zijn hardnekkig en vermeerderen zich als… onkruid. De grastrimmer die ik heb kan het niet aan, dus moeten ze per plant uit de grond worden gestoken met een spade. Allemaal prima te doen… Totdat mijn arm zegt dat het teveel is.

Vijf maanden planten uit de grond steken blijkt nu opeens niet meer menselijk te zijn. Mijn rechterarm is half dood en soms zelfs helemaal. Het oppakken van een stokbrood doet al pijn. Niet goed. Helemaal niet goed. Op de finca heb ik mijn armen hard nodig. Niet alleen om het onkruid te verwijderen maar ook om water te halen, te wassen en boodschappen te doen, om het leven te leven dus. Alles lijkt pijn te doen tegenwoordig. Misschien moet ik een stapje terug doen. Of dagelijkse dingen met links leren te doen, want opgeven zit niet in mijn systeem. Best lastig, maar een kwestie van aanpassen.

En aanpassen heb ik wel geleerd de afgelopen jaren. Had ik al verteld dat mijn waterpomp stuk is en ik al een half jaar geen stromend water meer heb? Dus geen douche, geen toilet doorspoelen en geen handen wassen in mijn keukentje. Kleding wassen doe ik al vier jaar met de hand, dus dat valt niet eens op. Douchen doe ik nu weer onder de olijfboom, nadat ik het water door de zon heb laten opwarmen. Net als een paar jaar geleden toen ik nog in de camper woonde. Met andere woorden… Na vier jaar in Spanje is het nog steeds behelpen. Ik heb er geen bezwaar tegen, back to basic vind ik prima omdat alle andere dingen geld kosten. Iets dat zonder inkomen steeds lastiger wordt. Mijn spaargeld gaat op aan boodschappen en kosten voor de auto, de ziektekosten en belastingen. Ik ben druk doende om het Spaans veel beter onder de knie te krijgen zodat ik misschien een baan kan vinden, maar de corona maakt het voor niemand gemakkelijk. En een buitenlander staat niet bovenaan de lijst van nieuw personeel. Hier in de omgeving is veel armoede en ik geloof niet dat de Spanjaarden op mij zitten te wachten.

Robbie en ik houden vol. De zomer komt en we houden van de zon. Hopelijk is er snel een vaccin tegen de corona. Want we wonen dan wel in het midden van niks, de wereld en de mensen daarop gaan ons wel degelijk aan ons hart. Be careful and stay safe.

Quarantaine in Spanje

Inmiddels ben ik al 5 weken opgesloten vanwege de corona crisis. Opgesloten zitten is bij mij betrekkelijk. Ik woon in het midden van niets, kan dus nog steeds uren wandelen zonder een levend wezen tegen te komen. En toch is het anders dan voorheen. 

Wandelen mag niet in Spanje. Je moet een reden hebben om buiten te zijn. Ik ben al een keer aangehouden in het dorp. Met mijn tas vol boodschappen. Maar de guardia civil is niet erg aardig of meelevend. Ik moest me legitimeren, vertellen waarom ik over straat liep. En we stonden een meter van mijn auto, maar dat wisten ze natuurlijk niet. En ze zijn behoorlijk intimiderend. Grote, sterke mannen die je behandelen als een kleuter…. Niet fijn. Ik snap het wel, maar het is nog steeds niet fijn. 

Toch voel ik me bevoorrecht om te kunnen wonen waar ik woon. Mijn grondstuk is mijn zegen. Al maanden ben ik bezig om onkruid te verwijderen en te verbranden. En dat terwijl er duizenden mensen in de omgeving zijn die opgesloten zitten in een flat. Alleen een balkon hebben. Niet naar buiten mogen zonder echte reden. Niet alleen hier maar over de hele wereld. Ik leef grotendeels buiten, ruim op en maak mijn grondstuk mooier. 

Nadeel is dan weer dat ik mijn huishoudelijke afval niet kwijt kan. Dat mag je alleen na acht uur ”s avonds in het dorp in de containers kwijt, maar rond die tijd ben ik nooit in het dorp. En het dorp is wel een half uur rijden, retourtje. Het stinkt dus behoorlijk in mijn schuurtje. Ik moet binnenkort met het afval naar het dorp, in de avond. Niet fijn, maar veel dingen zijn momenteel niet fijn. Voor iedereen. 

Robbie en ik missen Clooney verschrikkelijk. Rob ruikt nog steeds overal of hij Clooney niet ergens kan vinden. Best treurig, hij snapt er niets van. Zo lang was Clooney nog nooit weg. En vandaag is het alweer een jaar geleden dat Swiffer is overleden. Twee honden missen binnen een jaar… Need I say more. Robbie mist Swiffer en Clooney waarschijnlijk nog meer. Maar hij zegt niets, helaas. Misschien is het goed om aan een nieuwe hond te denken. Niet als vervanging van onze Clooney, maar wel als nieuwe vriend voor Rob en mij. Want het is stil in huis. Heel erg stil. En we hebben liefde genoeg om weer een hond van de dood te redden. Robbie is een perfecte opvoeder voor Clooney gebleken, dat kan hij vast nog een keer, ook al is hij van de week 9 jaar geworden. En hoewel ik best opzie tegen slapeloze nachten, overal plas en poep, mijn schoenen verbergen en hopen dat mijn spullen heel blijven… Een nieuwe hond brengt nieuwe liefde, nieuwe vrolijkheid. We zullen Swiffie en Clooney nooit vergeten, maar we moeten wel door. En Rob is eenzaam. Hoewel hij best geniet van de aandacht die hij krijgt als enige hond.

Corona en gemis lijkt samen te gaan. Wij wensen iedereen heel veel sterkte. Blijf gezond, of word het snel weer. 

Clooney is vermoord

Mijn lieve, kleine, net twee jaar oude Clooney komt nooit meer thuis. Hij was verliefd, tot over zijn prachtige oren. Hij woonde vrijwel samen met zijn meisje, een Deense Dog die drie keer groter is dan hij en waakt over een naburige Finca. Omdat Clooney altijd los liep was hij vrij om naar haar toe te gaan. Hij kwam altijd weer thuis als hij honger had, of moe was. Meestal binnen de 12 uur. Dan kon hij urenlang slapen in foetus-houding, lekker op de bank bij de kachel. Niets stoorde hem in zijn dromen. Soms bleef hij zelfs ’s nachts bij haar slapen. Ware liefde, die twee. Tot hij gisterochtend niet kwam eten.

Eergisteren na het ontbijt was hij vertrokken, dus hij had zijn diner ook al overgeslagen. Ik ga altijd even bij hem kijken, twee bergen verder. Niet om hem op te halen, maar gewoon om even te checken. Nu was hij voor het eerst niet bij zijn vriendin Nikita. Ik heb overal gezocht op de enorme Finca, maar ben uiteindelijk weer naar huis gegaan in de hoop dat hij op me zat te wachten. Niet dus. Begin van de middag ben ik weer gaan kijken, nu met Robbie en die vond een plas bloed. Vers bloed. En niet veel verder lag heel erg vers vlees, met gif erop. Zo vers dat er nog niet eens vliegen op zaten. En vliegen zijn hier genoeg. 

Vanmorgen met de eigenaar gesproken, maar die weet van niets. Natuurlijk kent hij Clooney, dat was het enige wat hij heeft bevestigd. Maar ik weet wel beter. Het is te toevallig dat mijn hond vermist is en dat er vlakbij Nikita een grote plas bloed ligt. En die man was erg zenuwachtig en schreeuwerig. Een bullebak. En om het helemaal luguber te maken, het vlees wat er lag, dat zal van Clooney zijn geweest. Voor de ratten, vertelde de eigenaar. Magere ribjes met weinig vlees eraan. Dat het geen varkensvlees of rundvlees was, dat was duidelijk. Ik herkende het niet. Hondenvlees heb ik nog nooit gezien. Had ik het nog steeds maar nooit gezien. 

Ik heb het vlees in een vuilniszak meegenomen en een graf voor Clooney gemaakt, naast Swiffer. Afgelopen zaterdag was Clooney jarig, nu is hij er niet meer. Ik weet dat het niet veel betekent, een dode hond in tijden van Corona, maar voor mij is de wereld een beetje zwarter geworden. 

Het weer is in de war, deel 3

Het is warm. Niet te geloven dat ik buiten kan zitten in een shirtje, koud drankje erbij en een goed boek. 3 februari is het en boven de 20 graden. In de schaduw dus. Windstil, zonnig en het gevoel van zomer. Of in ieder geval toch het gevoel van eind mei in Nederland. 

Ik ben druk bezig met het verwijderen van het onkruid en dat is zeker geen straf bij deze temperatuur. Hoewel, het zweet moet wel steeds worden weggeveegd van mijn voorhoofd. Voordeel van de windstilte is dat ik alles meteen kan verbranden, dus het wordt allemaal meteen weer een stuk netter op de finca. Aan de andere kant is het gekkenwerk om ruim anderhalve hectare onkruid te verwijderen met een schep en een hark. En toch vind ik het heerlijk om te doen.

Clooney rent lekker om me heen en heeft ook het voorjaar in zijn bol. Rob ligt bij het huis en beweegt zich alleen van de zon naar de schaduw. Nu nog maar even lekker genieten want de temperatuur gaat wel weer dalen voorspellen ze. Voor even, hoop ik. Want wonen in Spanje betekent ook dat ik zon nodig heb om goed te functioneren. Of zoals iemand laatst tegen mij zei: niet alleen je huis werkt om zonne-energie, jij zelf ook. En zo is het precies. De winter is precies lang genoeg hier. Kom. Maar. Op. Met. De. 40. Graden. 

Het weer is in de war, deel 2

Half januari in Spanje en volop sneeuwpret. Wakker worden in een witte wereld is schitterend, maar ook bijzonder voor Spanje. Waar ik woon althans. In de nacht heeft het licht gesneeuwd, maar het blijft liggen op de koude grond, op de bomen, in de bergen. De honden vonden het heerlijk. De eerste sneeuw in Clooney zijn leven, een spannende ervaring en koude pootjes. Ook Robbie was weer even een jonge hond, fantastisch om die twee te zien genieten van de prachtige wandeling door de besneeuwde bergen. Ik heb wel honderd foto’s gemaakt want ook voor mij is het even geleden dat ik sneeuw heb gezien.

En het kind in mij kwam weer boven want ik heb een sneeuwpop gemaakt. Het was perfecte plaksneeuw dus de buik en het hoofd rollen was een eitje. Ik besloot dat het een vrouw moest worden, aangezien de reden van de sneeuw Gloria was, de officiële naam van het voorspelde slechte weer in Spanje. Binnen een half uurtje stond Gloria te stralen voor mijn huisje. Met haar kekke hoofddeksel slaat ze geen slecht figuur op Prinsjesdag. 

Andere bewoners van Spanje hebben het niet zo goed getroffen. Overstromingen aan de oostkust, straten onder water, bedrijven in de buurt van het strand die veel schade hebben opgelopen. Veel sterkte jullie.

Het weer is in de war

Vanmorgen maakte ik een wandeling met de honden, zoals ik regelmatig doe. Maar wat mij opviel in die tweeënhalf uur, was het verschil in de weersomstandigheden. Het is december, maar dat betekent zeker niet dat het weer hetzelfde is als in Nederland in december. Maar vanmorgen was dat wel het geval. We hebben net een lange periode met dichte mist achter de rug, niet fijn maar normaal voor hier. En vannacht had het gevroren, zodat alles bedekt was met een laagje ijs. Erg mooi om te zien.

De wandeling begon dus met bevroren bomen. Onderweg op een berg was het weer even herfst. Een grote paddenstoel aan de voet van een olijfboom. Het ijs was hier alweer gesmolten of het was er niet eens geweest. Verderop liepen we over een veld met bloemen. De lente was er! En vlakbij mijn huis, aan het eind van de wandeling, brak de zon door. De eerste zon na weken mist. Ik moest me bedwingen om niet buiten te gaan zitten en de eerste stralen op te vangen. Veel te koud. Snel naar binnen en de kachel aan. Een veel beter idee. En nog even de foto’s bekijken van de wandeling door de 4 jaargetijden in 150 minuten. 

Drie dagen met Foster

Opeens was hij er. Een klein hondje met de kleuren van een vos. Robbie vond hem in orde, Clooney totaal niet. En omdat Robbie de baas is, en Clooney een geluid van onvrede maakte bij de kennismaking, doken mijn twee honden achter het mini hondje aan door de omgeving. Waarschijnlijk met de bedoeling om hem te vernietigen. 

Niet veel later vond ik het hondje boven op een berg in de buurt. Hij reageerde op mijn zacht roepende stem en ik zag zijn koppie vol interesse naar me kijken. Hij kwam naar me toe en ik zag dat zijn hals en nek bloederig en dik waren. Het hondje liet zich door me optillen en ik nam hem mee naar huis. Ik waste hem en zag dat zijn hals prima in orde was, alleen dik van speeksel omdat Robbie hem waarschijnlijk tot inzicht had willen brengen. Het hondje was lief, vol vertrouwen en aanhankelijk. Een schatje dus, waar ik direct gevoelens voor had.

Aangezien hij gecastreerd was vermoedde ik een eigenaar die hem waarschijnlijk vreselijk zou missen en naar hem op zoek was. Dus ben ik met het hondje naar de stad gereden en vroeg de dierenarts of de vondeling een chip had, zodat ik de eigenaar kon informeren. Geen chip. Er zat niets anders op dan hem weer mee naar huis te nemen. Robbie was schattig tegen hem, maar Clooney was gefixeerd op de indringer. Omdat Clooney na maar 4 weken bij zijn mama is weggehaald, is hij anders dan andere honden. Psychisch niet helemaal oké denk ik, maar toch mijn lieve kanjertje. Er zat niets anders op dan Clooney en de vondeling gescheiden te houden. Ik had nog een oude bench staan waar al drie jaar de lege watertankjes in worden opgeslagen. Ik heb de bench schoongemaakt en in mijn huisje gezet. Grote bench in een klein huisje. De vondeling wilde er graag in, lekker veilig met doeken eroverheen en zijn eigen bakjes met water en voer. Clooney vond het echter allemaal niet zo leuk en had een hoop stress in zijn lijf als de vondeling alleen maar bewoog. Met de wandelingen ging het echter prima. Rob en Clooney aan de lijn, de kleine vondeling los lopend om ons heen. Vondeling is geen naam, dus noemde ik hem Foster, omdat hij zo erg op een vos leek en omdat hij een pleeghond is.

Hem houden was direct al geen optie. Niet alleen door het gedrag van Clooney, maar ook omdat het hondje gecastreerd is. Dus een baas zal hebben die hem mist. Ik moet er niet aan denken dat iemand Clooney vindt, die ook altijd los loopt, en ik hem niet terug krijg. 
Vanmorgen ben ik met de honden gaan wandelen, zoals iedere zondagochtend. Ging allemaal perfect, tot Foster een ander pad koos en niet terug kwam. Best gek omdat hij de afgelopen drie dagen een soort Swiffertje was, geen seconde uit mij buurt. Maar hij kwam echt niet terug, dus ben ik uiteindelijk weggereden in de veronderstelling dat hij iets bekends zag of heeft geroken en naar zijn huis en baas is gegaan. 

Het waren maar drie dagen met Foster, toch zat hij al vanaf de eerste seconde in mijn hart. Het kleine ventje, mix van Jack Russell en Duitse herder (denk ik) , niet groter dan 35 cm en zo vreselijk aanhankelijk en trots. Lieve, kleine Fos. Ik hoop dat je gelukkig bent en blijft. En als je het niet naar je zin hebt, weet dan dat je welkom bent. Ik houd Clooney wel bij je weg. 

Angst voor de extremen

Sinds het voorjaar is het erg heet en droog geweest. Zo droog zelfs dat de gemeente in juni al een open vuurverbod heeft ingesteld, tot en met 15 september. Niet vreemd omdat de eerste bosbrand in Spanje gewoon bij mij om de hoek was. Het blijkt ook achteraf geen overbodige luxe te zijn, want het gevaar voor bosbranden wordt alleen maar groter. Net als de droogte. Het was de hele zomer rond de 40 graden (in de schaduw) en de vier druppels die in de afgelopen maanden gevallen zijn, zetten niet echt olijven aan de bomen. Zoden aan de dijk, bedoel ik 🤭. 

Maar terwijl ik dit schrijf regent het. Hard. Heel hard zelfs. En als je het nieuws hebt gevolgd; er zijn zelfs doden gevallen door de extreme regenval in het zuiden van Spanje. Op de tv zijn beelden van enorme overstromingen, auto’s die door de straten drijven en winkelstraten die onder water staan. Zelfs de tunnels van de trein staan tot de bovenleidingen onder water. Verschrikkelijk indrukwekkend, en ook beangstigend. Ook al zit ik zelf in het noorden, ik moet er niet aan denken dat mijn huis, oude campertje, terrein en auto door modderstromen worden weggevaagd. Het is alles wat ik heb. Ik heb geen geld meer om opnieuw te beginnen en ik ben niet wa-verzekerd, laat staan voor natuurrampen. Zonder inkomen is zuinig leven een noodzaak. En dat lukt best, zolang er geen extremen in (bijvoorbeeld) de weersomstandigheden plaatsvinden.

Ik ben best een beetje bang, om eerlijk te zijn. Mijn huidige leven bestaat uit spaargeld en zuinigheid (en rust en genieten en vrijheid natuurlijk). Het spaargeld zit grotendeels in het huis, uiteraard. Blijft zuinig zijn over. Daar ben ik de afgelopen jaren best goed in geworden. Maar als er een ramp met mijn huisje of auto gebeurt, denk ik niet dat ik het hier nog red allemaal. En terug naar Nederland is sowieso uitgesloten, omdat het leven daar te duur is (ik ben niet voor niets vertrokken).

Ik kijk nu dus met samengeknepen ogen en hoge hartslag naar de ellende die momenteel ten zuiden van mij is. Hoe dichtbij…. Ik wens iedereen in de omgeving van Alicante en Murcia heel veel sterkte toe. 

Oogst van de nectarines

Niet dat ik opeens een boomgaard vol heb. Waarom zou ik als mijn Spaanse buurman me toestemming heeft gegeven om alle nectarines te plukken die ik maar eten kan. Waarschijnlijk een goedmaker omdat hij tijdens de hitte, die overigens maar aan blijft houden en al drie maanden duurt, soms al om 5 uur in de ochtend komt om zijn bomen te besproeien. Best vroeg om wakker gemaakt te worden door het lawaai van een tractor, maar dat is het boerenleven.

Ik eet dus al een paar weken nectarines, zelfs voor de officiële oogst was ik al aan het plukken. Lekker door de pasta, door de salade of als tussendoortje. En vandaag had ik inspiratie genoeg voor een lekker recept van gegrilde nectarines met mascarpone, suiker en anijs. Overdekt met zelfgemaakte karamelsaus met zeezout en wat poedersuiker om het af te maken. Het was goddelijk. Net als de smoothie die ik eerder maakte door nectarines te mixen met ananassap. En ondanks al die lekkere gerechten heb ik nog steeds een emmer vol verse nectarines in de keuken staan. Misschien wat veel van het goede, maar ze zijn in totaal maar drie weken eetbaar voordat ze overrijp zijn. Gelukkig is Clooney er ook dol op. Bij iedere wandeling neemt hij er wel eentje mee. En ze gaan helemaal op, want Robbie is dol op de pitten. 

Ik heb al zin in de appelmoes, sorry… nectarinemoes morgen, bij de zelfgemaakte frietjes en de kip. En binnenkort is de oogst van de amandelen weer. Vorig jaar waren ze zo verschrikkelijk lekker. Hoewel ik nog steeds over heb… 

Maar eerst moet ik nadenken over het verwerken van de nectarines. Zonder dat ze zo zuur zijn als de chutney van drie jaar geleden. Ik ga op zoek naar een goed recept. Want hoewel het nu wel even genoeg nectarine is, over een paar maanden zal ik ze graag weer willen eten. En dan zullen de bomen van de buurman toch echt helemaal kaal zijn.

Hittegolf

Het is heet. Heel erg heet, al heel erg lang. Buiten boven de 43 graden Celsius, maar daar kun je aan ontkomen door binnen te zijn. Alleen is het binnen officieel ook niet meer uit te houden. Bijna 36 graden, geeft de thermometer aan. Dat betekent dat de omgevingstemperatuur net zo hoog is als de lichaamstemperatuur. En dat betekent dat je zweet, zelfs als je je glas water optilt. Ik ben dus heel blij met mijn douche, en neem iedere middag een koude, als het echt niet meer uit te houden is. Dan kan ik er weer even tegen.

Voor de honden is het nog erger. Zij willen alleen voor zonsopgang en na zonsondergang naar buiten. De grond is te heet onder hun voeten, ze kunnen alleen rennen zonder dat hun kussentjes verbranden, en het is veel te warm om te rennen. Dus vroeg op, flinke wandeling maken en slapen. Want dat lukt ze wel. Zelfs Clooney slaapt de hele dag. En als de zon weer achter de bergen verdwenen is komen wij uit ons holletje.

Gelukkig heb ik een fijne ventilator, die staat dag en nacht te draaien voor de honden. Kan precies de hele bank bedekken qua wind, scheelt toch veel, gevoelsmatig. Ik slaap boven, zonder ventilator. Maar dat lukt nog steeds goed, hoewel de nachten kort zijn. Overdag slaap ik gewoon ook een uur of twee, iets doen is toch onmogelijk. Nou ja, niet helemaal onmogelijk want ik ben bezig met het leggen van een terras. Met stenen. Hard werken, veel zoeken naar gratis stenen in de omgeving, en dan zorgen dat het straks ook nog beloopbaar is, zonder je nek te breken. Ik vind het verbazingwekkend leuk werk. En dan nog de buitenkeuken maken. En alles opnieuw lakken aan het huis, want de zon is onverbiddelijk. Genoeg te doen, gelukkig 🙂