Boerin Spanje

Welkom herfst

Na een hele hete en droge zomer is het weer nu heel aangenaam. Rond de 25 graden overdag is heerlijk om de handen weer uit de mouwen te steken. Ik moet met enige schaamte bekennen dan ik de hele zomer erg weinig heb gedaan aan de finca. Met temperaturen rond de 40 graden is zelfs een wandeling te veel, niet alleen voor mij maar zeker ook voor de honden. Ik heb me dus vooral bezig gehouden met boeken lezen, spelletjes spelen en koken.

Weinig lichaamsbeweging en lekker koken, eten en drinken is bijzonder slecht voor mijn gewicht gebleken. Ik zit mezelf in de weg, dus hoog tijd om het roer weer om te gooien. Ik kook gezonder, eet minder, wandel elke dag minimaal vijf kilometer en ga weer aan de gang in mijn ‘tuintje’. En ik geniet van alles, het geeft me energie nu ik weer lekker aan het aanpakken ben en het knapt allemaal nog lekker op ook.

Voorlopig blijft het zonnig en warm, de herfst was me zo welkom. Hopelijk blijft de winter nog een tijdje weg.

De tweeling

Zoals je misschien wel weet ben ik een hondenmens. Vroeger als kind bij mijn ouders hadden we een hond. Later als ik groot zou zijn, wilde ik niets liever dan een hond, maar dat kwam er niet van door het werk. Voor dieren moet je tijd hebben, ze zijn er tenslotte niet alleen voor je eigen plezier. Dus toen ik door de crisis ontslagen werd en plannen maakte om naar Spanje te emigreren, en omdat ik geen baan kon vinden, kwam er eindelijk een hond. Robbie heb ik uit het asiel gehaald, hij was door de dierenambulance in een bos aan een boom gevonden. Inmiddels is hij 10 jaar oud en geniet van zijn oude dag in Spanje. 

Sinds de komst van Mambo en Kiki heeft hij wel wat minder rust, maar hij vindt het heerlijk om de chef te zijn. Hij kijkt gelaten toe hoe ze met elkaar rondrennen, stoeien, samen in een te kleine mand willen liggen en elkaar wassen. Mambo de kater en Kiki het teefje zijn door mij gebombardeerd als officiële tweeling. Ze zijn ongeveer even oud, aan elkaar gewaagd en onafscheidelijk. Zelfs bij de wandelingen loopt Mambo mee, bij alle wandelingen. En bij thuiskomst eet Mambo net zo graag zijn hondenkoekje, net zoals Robbie en Kiki genieten van het kattenvoer met vis in de avond. 

1 September is de tweeling jarig, heb ik besloten. Geen feest met de huisdieren uit de buurt, want die zijn er nauwelijks. Maar wel een taart van lekkernijen voor hond en kat en misschien zelfs slingers en cadeautjes. En ik zal Robbie ook in het zonnetje zetten, want hij vindt het toch allemaal maar goed wat ik in huis haal. Dat verdient toch wel eens een beloning.

Water en schaduw

Inmiddels ben ik al ruim 5 jaar in Spanje. De eerste 2 jaar heb ik in de camper gewoond, maar nu woon ik alweer 3 jaar in mijn huisje. Een klein huisje van 27 m2 maar wel met een keuken/woonkamer, badkamer en slaapkamer boven. Het is toch enigszins behelpen, niet qua ruimte maar meer qua comfort. Zo heb ik geen water van de gemeente, dus alles wat ik verbruik moet ik ophalen. Het dorp is 23 minuten rijden en ik ben met het vullen van de 8 liter tanks wel een half uur bezig. Dat is elke week anderhalf uur werk voor ongeveer 200 liter water. Ik ben zuinig, want alles wat ik verbruik is extra werk en zeker in de zomer zit ik daar niet op te wachten. Dat is ook de reden dat de moestuin niet werkt en dat ik niet elke dag kan douchen. Het is allemaal prima te doen, het is mijn eigen keuze om op deze manier te leven en inmiddels ben ik er ook aan gewend. Water van de gemeente is duur. Als ik het zelf ophaal is het gratis, nou ja het kost benzine.

Schaduw bij mijn huisje heb ik alleen van de olijfbomen die rondom het huis staan. Dat is niet veel en bovendien ben je de hele dag aan het verhuizen met je stoel. Feit is dat ik de afgelopen jaren in de zomer vooral binnen zit, bij de ventilator. Niet optimaal genieten van de zomer en de zon. Een airco is niet haalbaar met de 750 watt zonnepanelen die ik heb. Een ventilator werkt wel prima, maar dat koelt natuurlijk niet af.

Samen met een vriend heb ik nu een soort van overkapping gemaakt aan de voorkant van het huis en op de voordeligste manier die er is. Metalen palen in de grond en schaduwdoek als dak. En het werkt! De zon staat niet meer de hele dag op de ramen en de luiken van het huis te branden. Het scheelt binnen ongeveer 8 graden, maar dat is al veel koeler dan buiten, vooral gevoelsmatig. Morgen en overmorgen wordt het 41 graden, in de schaduw dus. En er komt nog veel meer warmte aan. Ik ben zo blij met deze tijdelijke oplossing. 

Voor de auto heb ik ook een overkapping gemaakt, ook van metalen palen en schaduwdoek. Want de auto gaat zo snel achteruit door de zon. Het dashboard komt omhoog, het plastic vergaat en het rubber sluit niet meer af. Gelukkig rijdt hij nog prima, ondanks zijn ruim 200.000 km in 11 jaar. Voor mij is mijn auto meer waard dan voor een ander, dus misschien moet ik er gewoon nog een paar jaar mee doen. Nu zij uit de volle zon staat zal het beter zijn. Ik merk in ieder geval bij het instappen dat ik gewoon mijn stuur kan vasthouden. Wat een verademing, schaduw.

APK voor de auto

Het is alweer een jaar geleden dat de auto gekeurd is. De APK heet in Spanje ITV en gaat een beetje anders. Het keuringsbedrijf in Spanje is onafhankelijk. Dat houdt dus in dat ze alleen de keuring uitvoeren, niets repareren of herstellen. Dus slim als ik ben, haha, breng ik de auto altijd voor de ITV naar een garage om hem helemaal door te lichten. Een grote beurt kennen ze hier niet, en ze doen ook echt niets meer dan je zelf aangeeft. Vorig jaar bij de ITV zeiden ze dat de remmen wel aan de beurt zouden zijn dit jaar, dus bij de garage zei ik dat ze op de remmen moesten letten en de olie moesten vervangen en alles na moesten kijken. Een breed begrip, dat begrijp ik. Maar het is een garage waar ik al 5 jaar kom en al die tijd hetzelfde van ze verlang.

Bij het ophalen van de auto bleek dat de muizen een filter hadden genuttigd en was de olie vervangen. Prima, dus niets mis met de remmen of de banden. Dacht ik, dus. Gisteren bij de keuring bleek dat er een lamp stuk was en ik moest echt nieuwe achterbanden hebben. Verdorie. Dus meteen naar de garage terug, banden bestellen en vandaag terug naar de ITV. En nu kwam de auto wel door de keuring. Ik kan er dus weer een jaartje mee vooruit. 

Hoewel ik al vanaf het begin heb gezegd dat mijn auto niet geschikt is voor het landelijke leven en de daarbij behorende wegen, rijd ik nog steeds in mijn 11 jaar oude kanjer met inmiddels 218.000 km op de teller. En het is geen diesel. Dit jaar wil ik dus op zoek naar een vervangende auto, het liefste een busje waarin ik zelf grotere dingen kan vervoeren. Nadeel daarvan is dat bedrijfsauto’s twee keer per jaar naar de keuring moeten. Ik denk er nog maar even over na. 

Welkom Mambo en Kiki

Alsof ik niet elke dag op de finca aan het werk ben met zagen, wieden, maaien, organiseren en creëren, toch weer een dierenpost. 

Toen Alaska op 25 maart vertrok, was Robbie weer helemaal alleen. En met in mijn achterhoofd het idee dat Alaska op zoek was naar een kater, heb ik een paar weken later een kater mee naar huis genomen. Niet uit het asiel, dat is hier in Spanje niet echt nodig. Hier staan op elke hoek in elk dorp vuilnisbakken waar altijd dieren rondhangen. En als een zwervertje je, op welke plek dan ook, tegemoet komt, dan is hij niet echt mensenschuw. En als hij zich dan ook nog laat optillen en knuffelen, dan ben ik verloren. Hij is helemaal zwart, heeft groene ogen en is stoer en lief. Ik heb hem Mambo genoemd en hij was snel aan Robbie gewend. Samen slapen op de bank was al snel geen enkel probleem. En ook Mambo loopt de ochtendronde mee met Robbie en mij, net zoals Alaska steeds meeliep. 

En eergisteren kwam een vriendin langs met haar gevonden hondje. Twee weken geleden vroeg ze al of ik het hondje wilde hebben. Ze liep al enkele dagen door de velden rond het huis van die vriendin en uiteindelijk heeft ze het hondje meegenomen. Ik heb haar toen aangeraden het teefje mee te nemen naar de dierenarts omdat ze misschien gechipt was. Dat bleek niet het geval te zijn. Het teefje was gezond en pas een maand of 8 oud. En opeens was ze hier, maakte ze kennis met Robbie en was meteen vrienden met Mambo de kat. Onafscheidelijk die twee, alsof ze elkaar al jaren kenden. Spelen, uitdagen, rennen. Zo leuk om te zien. Je raadt het al, ze mocht dus blijven. Ik heb haar Kiki genoemd en warempel luistert ze behoorlijk goed. Het is een Podenco Andaluz, nog een rashond ook. Ze is klein en razendsnel, lief en direct al aanhankelijk. En jaloers als ik Robbie of Mambo aandacht geef. Ze is hier pas kort dus dat komt wel goed als ze wat langer meedraait en wat zekerder is geworden. 

Zowel kat als hond doen het fantastisch tot nu toe. Er is weer drukte in huis en ik hou ervan. Of Robbie het ook allemaal zo leuk vindt? Hij laat de twee kinderen hun gang gaan en als ze moe zijn mogen ze bij hem slapen, het liefst dicht tegen hem aan.

Lekker bezig

Nu mijn knie elke dag een beetje minder ellende geeft, wil ik weer lekker aan de gang. En het is een bizar idee, maar een park aanleggen op mijn grondstuk leek een prima plan. Mijn grond bestaat uit 16 terassen die in hoogte verschillen, wat betekent dat het bovenste terras misschien wel 30 meter hoger ligt dat het laagste terras. Een wandeling over het terrein gaat eigenlijk altijd van halverwege mijn finca waar het huis staat, naar boven. En daar was het een ravage met onkruid waar een paadje doorheen liep waar je net door kon lopen.

En nu ben ik ermee bezig om al het onkruid te verwijderen, paden aan te leggen en het mooi te maken. Een fantastisch idee, maar zo vreselijk veel werk. Maaien van het onkruid is een ding, maar alles verwijderen in de hoop dat het niet terug komt is iets heel anders. En toch geniet ik er vreselijk van om iedere dag mijn huisje te verlaten en naar boven te lopen om aan het werk te gaan. En het wordt mooi, al zeg ik het zelf. Ik ben geen tuinarchitect en joggen heb ik al een tijd niet gedaan, maar mijn park is inmiddels 117 meter lopen in omtrek, er zijn zijpaden en wie er maar behoefte heeft aan een training in de natuur, kan zijn hartje hier ophalen. Het is nog niet klaar en het smaakt naar meer, maar ik ben trots op wat er nu is.

Dit is maar 1 terras van mijn finca en ik heb er 16. Oeps. Ik haal me weer veel te veel werk op mijn hals, maar ik kan het gewoon niet laten. Leven in de natuur is ook werken tegen de natuur. Onkruid vergaat niet, maar ik kan het wel proberen in te dammen.

Dieren heb je te leen

Swiffer, Foster, Clooney en Robbie

Dat is me weer opnieuw duidelijk geworden. Robbie is al 9 jaar bij me. Hij was mijn eerste hond, huisdier en trouwe maatje. Swiffer was 5 jaar bij me en op 19 april is hij al twee jaar overleden. Ik heb Foster 3 dagen gehad en Kees was hier 11 dagen voordat hij terug kon naar zijn echte baas.

Clooney was op 25 maart al een jaar dood, gewoon niet te geloven dat ik dat kleine, lieve manneke al een jaar moet missen. En geloof het of niet, maar Alaska is op 25 maart om 2 uur in de nacht naar buiten gegaan. Dat weet ik zo precies omdat ik mijn bed uit moest om de deur voor haar te openen. Op de sterfdag van Clooney is mijn kleine meisje vertrokken en tot op heden niet terug gekomen. Ze was al een tijd krols en al eerder langer van huis, maar nu duurt haar terugkomst wel erg lang. Gewoon op zoek naar een man, misschien meegenomen omdat ze zo super lief en aanhankelijk was. Ik weet alleen dat ze zich wel redt, dus niet dood is. Zoals mijn buurvrouw al opmerkte, ik heb geen geluk met mijn huisdieren. 

Alaska, Kees en Robbie

Dieren die hier in Spanje los lopen, gaan hun eigen gang. Soms zijn ze er, soms niet meer. Ik ben extra zuinig op Robbie natuurlijk. Mijn grote, lieve held. Op 16 april wordt hij 10 jaar. Of misschien 11 of 12. Ik heb hem uit het asiel in Rotterdam gehaald, waar hij in de buurt aan een boom was gevonden. Geen achtergrond dus, geen leeftijd bekend. Bij het asiel zeiden ze destijds dat hij ongeveer een jaar oud was. Maar dat kan ook twee zijn, of drie… Ik heb in ieder geval niet het idee dat Robbie te leen is. We zijn al zo lang een eenheid, dat zal hopelijk nog jaren duren.

Een nieuwe hond of een nieuwe kat zijn van harte welkom, ik neem alles mee naar huis, of de zwervers vinden mij. Spanje is wat dat betreft echt een ander land. Alle dieren die komen hebben ook de vrijheid om te gaan, behalve Robbie natuurlijk. Die zit aan een lang touw vast bij het huis om te voorkomen dat hij  op pad gaat. Dat is hij gewend, hij vindt het ook prima. En ik kan hem niet missen. Robbie en ik… En alles wat nog komt en gaat, daarmee zullen we wel leren om te gaan. 

Boerin op de bank

Na de enorme overvloed aan sneeuw in Spanje, heeft Nederland er onlangs ook van kunnen genieten. En dan vooral van het schaatsen. Ik heb de foto’s gezien, wat een fijne sfeer. Dan krijg ik toch een heel klein beetje heimwee. Ik ben altijd dol geweest op schaatsen. Toen ik naar Spanje emigreerde heb ik met pijn in mijn hart mijn schaatsen weg moeten doen. Ik had ze al sinds mijn zestiende verjaardag, maar wie neemt er schaatsen mee naar Spanje. Achteraf had ik er misschien plantjes in kunnen laten groeien, maar toen ik vijf jaar geleden met mijn campertje naar Spanje vertrok, had ik maar weinig bagage. Alles destijds verkocht of weggeven. Of weggegooid. Ik ben niet erg materialistisch, maar dingen missen mag af en toe wel, toch?

En nu heb ik genoeg tijd om aan al die dingen te denken. Ik kan namelijk nauwelijks nog lopen. Door het harde werken na de sneeuw; denk aan takken verslepen, het zagen van stammen met de hand, verbranden van de olijftakken en ook nog zorgen dat er water en warmte in huis is, ben ik mezelf een beetje voorbij gelopen. Mijn knie wil niet meer. Of het een gescheurde pees is, verrekte kniebanden, een miniscusprobleem of wat voor kwaal dan ook, het doet verrekte veel pijn. Buigen gaat niet, strekken gaat niet, wandelen met Robbie is een crime. Autorijden is te doen, als ik weinig de koppeling gebruik. Rust, dat heb ik mezelf voorgeschreven. Ik zou zo veel willen doen, de lente is in aantocht en het is nu heel fijn werken buiten. Maar ik zit op de bank, met mijn been omhoog te hopen dat ik snel weer zal herstellen.

Soms vergeet ik gewoon dat ik geen twintig, dertig, veertig of vijftig meer ben. Ik wil zo graag door met alles, maar ik denk dat de tijd is gekomen om wat pauzes in te bouwen en niet meer uren lang te werken, als een boerin. Eerst mijn arm, nu mijn been. Ik ga leren luisteren naar mijn lichaam, zet de tv straks maar aan en ga kijken naar andere mensen die wel alles kunnen doen, met Robbie en Alaska aan mijn zijden. Met zijn drieën kunnen we alles aan.

Nog een beetje meer afzien

Toen viel opeens de stroom uit. Plotseling de tv, de koelkast, de lampen… Alles uit. Met de zaklamp aan de kaarsen aangestoken en me verbaasd dat de accu’s nog maar zo weinig capaciteit hebben na 2,5 jaar. Voor de sneeuw was het zonnig en waren ze vol geweest. 

Zaterdagavond ging ik toch niet geheel gerust slapen. Wat nou als het dak al dat gewicht niet houdt? Dit is Spanje, wie rekent er op een halve meter sneeuw? Heeft de aannemer daar wel rekening mee gehouden? Want als de boel instort ben ik meteen alles kwijt wat ik heb. Als ik het zelf tenminste overleef. Gelukkig werd ik zondagochtend weer wakker. 12 Graden in huis dus eerst de kachel aan en dan naar buiten met Robbie. Lopen was nauwelijks te doen, zeker voor hem. Maar hij deed wat hij moest doen en snel naar binnen. Alaska de kat ook lekker mee naar binnen om op te warmen, want die was de hele nacht op haar eigen verzoek buiten geweest. Of in de schuur, als ze slim is. 

De finca was een ravage van afgevallen takken rondom vrijwel alle bomen. Soms wel 4 takken bij een boom. Ik heb de zwaarste takken weer sneeuwvrij gemaakt, maar het is vechten tegen de bierkaai. In de middag kwam de dooi inzetten. Met een temperatuur van 1 graad gaat het niet echt snel, maar de zon kwam ook even kijken. De zonnepanelen zullen vandaag niet vrij van sneeuw worden en ik kan er ook niet bij om ze schoon te maken. Ze liggen op een hoogte van 5 meter en mijn ladder is maar 3 meter lang. Bovendien heb ik hoogtevrees dus ben ik sowieso niet dol op ladders. 

Op maandag scheen de zon de hele dag. Dat is fijn. Nog steeds geen stroom uiteraard, naar de inhoud van de koelkast staat in een kist buiten in de sneeuw, dus dat blijft wel goed. En gewoon weer ’s avonds een boek lezen bij de kachel en het kaarslicht is eigenlijk weer onverwacht fijn. Sinds ik een tv heb lees ik veel te weinig. 

Nu is het woensdag en de zonnepanelen zijn sneeuwvrij. Ik kan mijn telefoon weer opladen en als de zon nog even lekker blijft schijnen, zal ik ook de koelkast weer aanzetten. Een flinke wandeling met Robbie zit er nog niet in, want vannacht heeft het gevroren en alles is spekglad. Voorlopig zit ik hier nog wel even vast, want na de sneeuw komt de modder en voordat ik weer met de auto kan gaan rijden ben ik wel weer een week verder. Als het tenminste droog en zonnig blijft. Wat een unieke situatie voor Spanje, zoveel sneeuw, en ik heb het gewoon meegemaakt! 

Ernstig ingesneeuwd

En opeens is alles wit. Op vrijdagmorgen was er een klein laagje. Leuk, een laagje sneeuw op de koudste plekken op de grond, maar niets op de bomen of struiken. Maar er werd meer sneeuw verwacht, dus nog snel een lading boodschappen gehaald op vrijdag, en een lading hout op vrijdagavond. Want kou is armoede. 

Wakker worden op zaterdagmorgen was als een sprookje. De luiken open en de witte wereld zien. Zo mooi! Ik kon nauwelijks wachten om met Robbie naar buiten te gaan. En hij vond het geweldig. Tot zijn knieën in de sneeuw, hij genoot met een grijns op zijn gezicht. Dus na het eten van hond, kat en mens heb ik de laarzen weer aangetrokken en zijn we een lange wandeling gaan maken. Dat was althans de bedoeling, maar de sneeuw was inmiddels meer dan 20 cm en dat loopt niet echt gemakkelijk. Binnen de kachel opgestookt in de hoop dat ook het dak verwarmd wordt. Want op de zonnepanelen ligt ook die enorme laag sneeuw, dus zorgen ze niet echt voor elektriciteit. Hopelijk houden de accu’s het vol, de komende dagen.

De olijfbomen op mijn stuk grond zaten helemaal vol met sneeuw en toen de eerste tak was afgebroken, leek het me een goed plan om de takken zoveel mogelijk sneeuwvrij te maken. Een enorme klus om met een bezem in de bomen te slaan. En het zijn er 118. Niet te doen in de nog steeds vallende sneeuw. Ik heb een groot deel gedaan, maar niet alles. Je kon me uitwringen toen ik binnen kwam. Snel droge kleren aan en bij de kachel warm worden. Robbie had het vuur brandend gehouden gelukkig.

De hele dag en avond is het blijven sneeuwen. Ik zat lekker tv te kijken toen ik een hoop gerommel hoorde buiten. Laarzen weer aan, muts, sjaal, jas en kijken. Van enkele bomen rondom het huis waren takken afgebroken. Oeps. Om het huis te beschermen heb ik de bomen rondom weer zoveel mogelijk sneeuwvrij gemaakt terwijl ik om me heen takken hoorde afbreken van andere bomen. Zonde, maar niets aan te doen. Als mijn huisje veilig is, ben ik gerustgesteld. De hele nacht zal het nog blijven sneeuwen. Zelfs in Nederland heb ik nooit tot boven mijn knieën door sneeuw hoeven ploeteren. Hier wel, want er is inmiddels 35 cm gevallen. En dat wordt dus nog meer. Mij benieuwen wat ik morgenochtend zie, als ik wakker word.