Boerin Spanje

Boerin op de bank

Na de enorme overvloed aan sneeuw in Spanje, heeft Nederland er onlangs ook van kunnen genieten. En dan vooral van het schaatsen. Ik heb de foto’s gezien, wat een fijne sfeer. Dan krijg ik toch een heel klein beetje heimwee. Ik ben altijd dol geweest op schaatsen. Toen ik naar Spanje emigreerde heb ik met pijn in mijn hart mijn schaatsen weg moeten doen. Ik had ze al sinds mijn zestiende verjaardag, maar wie neemt er schaatsen mee naar Spanje. Achteraf had ik er misschien plantjes in kunnen laten groeien, maar toen ik vijf jaar geleden met mijn campertje naar Spanje vertrok, had ik maar weinig bagage. Alles destijds verkocht of weggeven. Of weggegooid. Ik ben niet erg materialistisch, maar dingen missen mag af en toe wel, toch?

En nu heb ik genoeg tijd om aan al die dingen te denken. Ik kan namelijk nauwelijks nog lopen. Door het harde werken na de sneeuw; denk aan takken verslepen, het zagen van stammen met de hand, verbranden van de olijftakken en ook nog zorgen dat er water en warmte in huis is, ben ik mezelf een beetje voorbij gelopen. Mijn knie wil niet meer. Of het een gescheurde pees is, verrekte kniebanden, een miniscusprobleem of wat voor kwaal dan ook, het doet verrekte veel pijn. Buigen gaat niet, strekken gaat niet, wandelen met Robbie is een crime. Autorijden is te doen, als ik weinig de koppeling gebruik. Rust, dat heb ik mezelf voorgeschreven. Ik zou zo veel willen doen, de lente is in aantocht en het is nu heel fijn werken buiten. Maar ik zit op de bank, met mijn been omhoog te hopen dat ik snel weer zal herstellen.

Soms vergeet ik gewoon dat ik geen twintig, dertig, veertig of vijftig meer ben. Ik wil zo graag door met alles, maar ik denk dat de tijd is gekomen om wat pauzes in te bouwen en niet meer uren lang te werken, als een boerin. Eerst mijn arm, nu mijn been. Ik ga leren luisteren naar mijn lichaam, zet de tv straks maar aan en ga kijken naar andere mensen die wel alles kunnen doen, met Robbie en Alaska aan mijn zijden. Met zijn drieën kunnen we alles aan.

Nog een beetje meer afzien

Toen viel opeens de stroom uit. Plotseling de tv, de koelkast, de lampen… Alles uit. Met de zaklamp aan de kaarsen aangestoken en me verbaasd dat de accu’s nog maar zo weinig capaciteit hebben na 2,5 jaar. Voor de sneeuw was het zonnig en waren ze vol geweest. 

Zaterdagavond ging ik toch niet geheel gerust slapen. Wat nou als het dak al dat gewicht niet houdt? Dit is Spanje, wie rekent er op een halve meter sneeuw? Heeft de aannemer daar wel rekening mee gehouden? Want als de boel instort ben ik meteen alles kwijt wat ik heb. Als ik het zelf tenminste overleef. Gelukkig werd ik zondagochtend weer wakker. 12 Graden in huis dus eerst de kachel aan en dan naar buiten met Robbie. Lopen was nauwelijks te doen, zeker voor hem. Maar hij deed wat hij moest doen en snel naar binnen. Alaska de kat ook lekker mee naar binnen om op te warmen, want die was de hele nacht op haar eigen verzoek buiten geweest. Of in de schuur, als ze slim is. 

De finca was een ravage van afgevallen takken rondom vrijwel alle bomen. Soms wel 4 takken bij een boom. Ik heb de zwaarste takken weer sneeuwvrij gemaakt, maar het is vechten tegen de bierkaai. In de middag kwam de dooi inzetten. Met een temperatuur van 1 graad gaat het niet echt snel, maar de zon kwam ook even kijken. De zonnepanelen zullen vandaag niet vrij van sneeuw worden en ik kan er ook niet bij om ze schoon te maken. Ze liggen op een hoogte van 5 meter en mijn ladder is maar 3 meter lang. Bovendien heb ik hoogtevrees dus ben ik sowieso niet dol op ladders. 

Op maandag scheen de zon de hele dag. Dat is fijn. Nog steeds geen stroom uiteraard, naar de inhoud van de koelkast staat in een kist buiten in de sneeuw, dus dat blijft wel goed. En gewoon weer ’s avonds een boek lezen bij de kachel en het kaarslicht is eigenlijk weer onverwacht fijn. Sinds ik een tv heb lees ik veel te weinig. 

Nu is het woensdag en de zonnepanelen zijn sneeuwvrij. Ik kan mijn telefoon weer opladen en als de zon nog even lekker blijft schijnen, zal ik ook de koelkast weer aanzetten. Een flinke wandeling met Robbie zit er nog niet in, want vannacht heeft het gevroren en alles is spekglad. Voorlopig zit ik hier nog wel even vast, want na de sneeuw komt de modder en voordat ik weer met de auto kan gaan rijden ben ik wel weer een week verder. Als het tenminste droog en zonnig blijft. Wat een unieke situatie voor Spanje, zoveel sneeuw, en ik heb het gewoon meegemaakt! 

Ernstig ingesneeuwd

En opeens is alles wit. Op vrijdagmorgen was er een klein laagje. Leuk, een laagje sneeuw op de koudste plekken op de grond, maar niets op de bomen of struiken. Maar er werd meer sneeuw verwacht, dus nog snel een lading boodschappen gehaald op vrijdag, en een lading hout op vrijdagavond. Want kou is armoede. 

Wakker worden op zaterdagmorgen was als een sprookje. De luiken open en de witte wereld zien. Zo mooi! Ik kon nauwelijks wachten om met Robbie naar buiten te gaan. En hij vond het geweldig. Tot zijn knieën in de sneeuw, hij genoot met een grijns op zijn gezicht. Dus na het eten van hond, kat en mens heb ik de laarzen weer aangetrokken en zijn we een lange wandeling gaan maken. Dat was althans de bedoeling, maar de sneeuw was inmiddels meer dan 20 cm en dat loopt niet echt gemakkelijk. Binnen de kachel opgestookt in de hoop dat ook het dak verwarmd wordt. Want op de zonnepanelen ligt ook die enorme laag sneeuw, dus zorgen ze niet echt voor elektriciteit. Hopelijk houden de accu’s het vol, de komende dagen.

De olijfbomen op mijn stuk grond zaten helemaal vol met sneeuw en toen de eerste tak was afgebroken, leek het me een goed plan om de takken zoveel mogelijk sneeuwvrij te maken. Een enorme klus om met een bezem in de bomen te slaan. En het zijn er 118. Niet te doen in de nog steeds vallende sneeuw. Ik heb een groot deel gedaan, maar niet alles. Je kon me uitwringen toen ik binnen kwam. Snel droge kleren aan en bij de kachel warm worden. Robbie had het vuur brandend gehouden gelukkig.

De hele dag en avond is het blijven sneeuwen. Ik zat lekker tv te kijken toen ik een hoop gerommel hoorde buiten. Laarzen weer aan, muts, sjaal, jas en kijken. Van enkele bomen rondom het huis waren takken afgebroken. Oeps. Om het huis te beschermen heb ik de bomen rondom weer zoveel mogelijk sneeuwvrij gemaakt terwijl ik om me heen takken hoorde afbreken van andere bomen. Zonde, maar niets aan te doen. Als mijn huisje veilig is, ben ik gerustgesteld. De hele nacht zal het nog blijven sneeuwen. Zelfs in Nederland heb ik nooit tot boven mijn knieën door sneeuw hoeven ploeteren. Hier wel, want er is inmiddels 35 cm gevallen. En dat wordt dus nog meer. Mij benieuwen wat ik morgenochtend zie, als ik wakker word. 

Een bankverhaal

Waargebeurd, maar het gaat niet over een sofa of een hoekbank. Dit gaat over een bank vol geld. Of niet, want veel gaat via internet. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Als je in Spanje woont, moet je een Spaanse bankrekening hebben. Geen uitzondering, incasseren van vaste lasten voor bijvoorbeeld telefoon of internet kan alleen van een Spaanse bankrekening. Dus, toen ik bijna 5 jaar geleden hier aankwam met mijn campertje, moest ik een rekening openen bij een bank. En dat was niet bepaald gemakkelijk in mijn geval. Want een bank wil een werkgeversverklaring hebben, of in ieder geval een bewijs dat er geld binnenkomt op de rekening. En dan moet je ook nog ingeschreven staan bij een gemeente.

Toen ik hier kwam had ik nog geen huis, dus geen woonplek, dus kon ik geen rekening openen. En een inkomen was er ook niet. Maar hoera, daar was de Caixa bank. Die wilde me wel als klant. Dus de rekening geopend, 500 euro gegeven aan de bankmedewerker en de volgende dag 12 euro armer voor een kwartaal bankkosten en 18 euro omdat ik contant geld heb gegeven (why?). Oh, ook nog 28 eurocent extra kosten omdat ik op 30 september de rekening heb geopend, net voor het begin van een nieuw kwartaal. 

Toen was ik al boos, maar dingen zijn zoals ze zijn. Elk kwartaal incasseren ze 12 euro. Maar voor een betaling of een pintransactie, of zelfs een pasje om te kunnen pinnen… Dat kost allemaal (veel) extra. Incasseren kost niets en daar is de rekening ook voor. Dus allemaal nog aanvaardbaar. Een beetje.

Tot er afgelopen oktober opeens 24 euro extra werd afgeschreven. Zonder aankondiging, zonder bericht, zonder brief. Dus ik naar de bank toe. De medewerker was aardig en geduldig, maar kon niet uitleggen waarom de kosten van 12 euro naar 60 euro per kwartaal zijn gestegen. Mag dat überhaupt zomaar?? Via de media las ik dat de banken in Spanje het moeilijk hebben en dat de mensen zonder inkomen daarvoor moeten boeten. Lees de laatste zin nog maar een keer. Want alleen mensen zonder inkomen betalen voor het hebben van een bankrekening. En volgens de grondwet is iedereen gelijk, toch??

Dat was dus het moment dat ik van boos naar razend ging. Hoe kun je 20 euro per maand aan bankkosten berekenen aan mensen zonder inkomen? Hoe kun je zoveel kosten berekenen, alleen voor het hebben van een bankrekening? Want alle extra dingen zijn nog net zo duur. Er zat dus niets anders op dan op zoek te gaan naar een andere bank. De tijd was krap, maar de BBVA wilde mij als klant overnemen. Ook erg duur met jaarlijkse kosten en van bijna 100 euro, maar goedkoper dan de 240 euro van de Caixa. 

Mijn spaargeld overschrijven naar een andere bank, je raadt het al, kost geld. Veel geld. Maar geld opnemen was gratis. Dus opnemen was het plan. Moest ik me 2 dagen van te voren melden zodat ze het geld konden reserveren. Dus ging ik op 28 december naar de bank, zei dat ik 30 december mijn rekening wilde opheffen en de bankmedewerker zei dat ik het geld nu ook meteen had kunnen krijgen. Maar helaas was het 11.15 en de kluis sluit om 11.00…. Dus de volgende dag was ik er vroeg. Bleek er maar een deel van het spaargeld gereserveerd te zijn. Ik moest dus nog een keer terugkomen. Liefst in het nieuwe jaar. Ja duh… Nieuw kwartaal, nieuwe kosten… Ik ging dus 31 december terug. Half uur buiten gewacht in verband met de corona en toen ik eindelijk aan de beurt was, was de geldmachine kapot. Ja hoor, dat verzin je toch niet. Dus ging ik van razend naar over de rooie. Zo totaal niet ik, maar ik had het compleet gehad. De bankmeneer werd misschien wel een beetje bang van me, want hij beloofde me dat het binnen een uur (nijdige blik van mij) 20 minuten (woedende blik van mij) in 10 minuten wel in orde zou komen. Ik kwam 20 minuten later terug (voor de zekerheid) en kreeg mijn geld. Hoe moeilijk kan het zijn allemaal? Nu alleen nog storten bij de nieuwere bank, en alles is weer in orde. Tot de BBVA ook extra gaat rekenen. 

Soms wordt je compleet gestoord van dit land en de regels die dagelijks lijken te veranderen. Ik heb totaal geen heimwee naar Nederland, ik ben superblij hier, maar soms… 

Een mooie kerstgedachte

Tijdens de dagelijkse wandeling kwam Robbie na een paar minuten afwezigheid terug met een hond in zijn kielzog. Een grote, witte, magere podenco. Wat schuw naar mij toe maar met Robbie kon hij het blijkbaar direct al goed vinden. De gehele wandeling van twee uur bleef hij bij ons, steeds tussen Robbie en mij in, alsof hij zijn twee nieuwe vrienden niet wilde missen. Toen ik hem eens goed bekeek viel me op dat zijn ogen vreemd waren. Heel erg licht van kleur, de ene blauw, de andere bruin. Zijn lijf wit met een beetje bruin erdoorheen, zijn koppie direct al door mij gedefinieerd als lelijk. Hij had geen halsband om en was erg mager, in ieder geval vergeleken met Robbie, mijn bourgondiër. Mijn conclusie was dus dat hij is achtergelaten door een jager omdat hij niet op tijd terug was bij de roedel. Dan moet zo’n jonge hond zichzelf maar redden in dit land van barbaren.

En dan opeens ben je thuis en is er een extra hond. Wat doe je dan? Uiteraard de deur van het huis open. Althans ik. Hij wilde niet naar binnen, vond het allemaal maar eng. Maar toen ik hem optilde (mager, maar best zwaar) vond hij het geen enkel probleem om binnen te zijn. Mij viel vooral op hoe groot hij is. Hij kan zo op het aanrecht en de bank is vrij vol als hij er ligt. 

Snel bleek dat hij geen manieren heeft. Hij kent geen commando’s (ook niet de Spaanse) hij kan niet zitten en wil alles in zijn bek nemen. Een puber blijkbaar, zijn leeftijd staat niet op zijn voorhoofd. Geen idee wat ik in huis heb genomen.

Inmiddels is hij er ruim een week. Ik heb hem Kees genoemd en daar luistert hij ook naar. Hij kan nu zitten op commando en leert dat hij nergens in mag bijten. Hij loopt niet aan een lijn, draagt geen halsband. Maar hij past zich aan, is dol op Robbie en knuffelen met mij. Dat is toch onweerstaanbaar. En hij doet me zo enorm aan Clooney denken. Die was ook half podenco, maar wel de helft van de grootte van Kees. Ze hebben dezelfde eigenschappen, ik merk het elke dag. 

Vanmorgen, na 11 dagen met Kees, bleek er opeens een eigenaar te zijn. Puur bij toeval was er vanmorgen een man aan het werk op de finca naast die van mij. De man zag Kees lopen en dacht hem te herkennen. Hij heeft iemand gebeld en terwijl ik met Robbie en Kees aan mijn zijde stond te wachten, kwam er een auto aanrijden waar Kees enthousiast op reageerde. En toen de chauffeur uitstapte bleek dat die hereniging wel goed zat. Niet een botte jager die hem had achtergelaten, maar een vriendelijke jager die van zijn hond hield. Hij vertelde dat ‘Kees’ al 15 dagen vermist was en vermoedde dat hij dood was. De eigenaar was dankbaar en blij. En ik ben blij dat Kees zijn baas weer heeft. En ook stiekem wel blij dat deze 8 maanden oude reus mijn spullen niet meer probeert te vernielen. Robbie zal hopelijk snel wennen aan het gemis, want die twee waren dikke maatjes. 

Ik wens jullie fijne, veilige feestdagen toe en hopelijk wordt 2021 een beetje beter. Blijf gezond. 

Mens, hond en….. kat

Ik was dinsdag in het dorp om te kijken of er post voor me was gekomen. Als het niet in een brievenbus wordt gegooid zoals bij jullie in Nederland, moet je er zelf achteraan. Ik heb een postbus in het dorp waar ik ongeveer eens per maand check wat mensen me sturen. Niet erg veel, vandaar ook dat ik zo weinig ga kijken.

Terug bij de auto hoorde ik hard gemiauw en zat er een katje hoog op een deur. Hij kon niet zelf naar beneden, dus ging ik helpen. Lukte niet, hij was te hoog en wilde niet in mijn armen springen. Logisch, hij kende me niet eens. Een overbuurman zag mijn pogingen de kat te lokken en gaf me een trappetje. Nu kon ik hem in zijn nekvel grijpen en hij begon meteen te spinnen in mijn armen, alsof er een tractor werd gestart, zo hard. De buurman van de trap moest erom lachen en vroeg of ik de kat niet mee wilde nemen, het was een zwervertje. Hij had wel een doos. Ik twijfelde niet erg lang en nam de kat mee naar huis. Nu heb ik niet erg veel verstand van katten, maar dit bleek een kleine dame te zijn.

Ik wilde haar rustig laten kennismaken met Robbie, maar ze begon direct naar hem te blazen en kroop bijna in me. Robbie was vooral erg nieuwsgierig. Geen succesvolle kennismaking, helaas. Ik heb de schuur voor haar in orde gemaakt, fijne deken, melk en kattenvoer. Gelukkig had ik dat op voorraad omdat Robbie er stapelgek op is. Zowel het droogvoer als de blikken met vis. Ze heeft drie dagen in de olijfboom bij het huis doorgebracht, toch angstig voor al het nieuwe. Ik ben 4 keer per dag met haar gaan wandelen over het terrein, ze volgt me beter dan een hond hoewel ze alle vrijheid heeft.

Ze is het buitenleven (buiten het dorp) niet echt gewend, maar het is prachtig om te zien hoe ze iedere dag wat meer gaat verkennen en vrijer wordt. Ze poept en plast tijdens deze wandelingen, waardoor ik zag dat ze wormen heeft. Heb ik pillen voor, dus na drie dagen was dat ook opgelost. Ze is ontzettend lief en aanhankelijk. Wil de hele dag wel op schoot. Alleen de verhouding met Robbie is niet erg best. Gisteren miauwde ze vanuit een boom en Robbie klom er gewoon in. Een hond en een kat in een olijfboom. Helaas geen foto want Robbie schrok er zelf van dat hij zo hoog zat dus moest ik hem eruit tillen. 

Hopelijk gaan ze elkaar na verloop van tijd accepteren en kunnen ze in het voorjaar samen op een deken van de zon genieten, lekker tegen elkaar aan. Welkom in de familie, Meisje. 

Waakhonden

Dat ze in Spanje andere opvattingen hebben over het hebben van een hond, was me al duidelijk. Hier op het platteland zijn honden alleen van belang voor de jacht, of om iets te bewaken. Als huisdier worden ze alleen in de steden en dorpen gehouden. Veelal zitten de honden in een stalen kennel bij een huis of boerderij. Meestal dan ook niet alleen. Maar ze zitten ook aan een ketting, bij een finca waar niemand woont. Twee jaar terug had ik een podenco aan een ketting gevonden die een bouwval bewaakte, met 1 meter bewegingsruimte. Een week lang heb ik hem elke dag bezocht, maar hij was de eerste keer heel bang en dat bleef na een week zo. Niet zo vreemd, die hond was super gefrustreerd. Niet lang daarna was hij weg.

Nikita, de vriendin van Clooney, was de tweede hond aan een ketting in mijn buurt. Maar dat was gelukkig een lange ketting en ze kon flink bewegen. Ook wel nodig voor een Deense Dog. Ik ga nog af en toe bij haar kijken om te zien of het goed met haar gaat.

En 11 dagen geleden heb ik nog een hond gevonden. Al drie avonden hoorde ik geblaf en de derde avond klonk het als een hond in paniek. Eerst bij Nikita gekeken, maar zij was het niet. Door de bergen is het lastig om te horen waar geluid vandaan komt. Verderop wist ik nog een zwerfhond te vinden, loslopend en ook erg bang. Ik reed met de auto zijn kant op, maar op de plek waar eten voor hem ligt, was hij niet. Toen hoorde ik het geblaf erg dichtbij en vond een hond bij een gebouwtje. Gekromde rug, alert, maar toen ik naar hem toeliep liet hij zich aaien. Hij zat aan een ketting van anderhalve meter en zijn huid en oren zaten onder de klitten. Zielig en zo pijnlijk voor een hond. Ik heb altijd hondenbrokken in mijn tas en die at hij gulzig. Honger was dus de reden van de paniek. Er stond een vat water, maar die was te diep voor de hond om eruit te kunnen drinken. Dat heb ik dus ook opgelost voor hem. Sindsdien bezoek ik hem elke dag.

Vorige week maandag was er een kilo brokken neergekwakt. En zijn water was bijgevuld. Daarna is er niemand meer geweest, behalve ik. Ik heb de klitten vrijwel allemaal kunnen verwijderen. Ik loop iedere dag met hem aan de lijn, een kwartier, want hij mist uithoudingsvermogen. We knuffelen, ik borstel hem. Ik heb hem Cas genoemd.

Gisteren ben ik voor het eerst met Robbie naar hem toegegaan. Ik had ze elkaars geur al laten ruiken door speelgoed van Robbie naar Cas te brengen en zelf ruik ik natuurlijk naar Cas als ik thuiskom. De ontmoeting ging perfect.

Hopelijk zie ik de eigenaar snel, zodat we kunnen praten. Hij is al 8 dagen niet bij Cas geweest en die brokken zijn allang op. Ergens hoop ik dat ik hem mee naar huis mag nemen, maar hem stelen gaat me iets te ver. 

Corona code oranje

Zes provincies in Spanje zijn sinds vandaag weer aangegeven als code oranje. Waaronder ook Zaragoza, waar ik woon. Niet naar toe gaan voor een vakantie. Levensgevaarlijk, volgens diverse landen. Dat gevaar is echter wel betrekkelijk en afhankelijk van waar je woont. Ik woon bij een dorp waar nog net geen 2000 mensen wonen op een oppervlakte van 175 km2. Ter vergelijking, Arnhem en Nijmegen samen hebben een oppervlakte van 160 km2 en in die steden wonen in totaal 337.000 mensen. Je hebt geen rekenmachine nodig om in te zien dat het hier dus allemaal wel meevalt. Op het platteland tenminste. In de stad Zaragoza is het natuurlijk een heel ander verhaal. Of in Barcelona en andere grote steden.

Van de week ben ik een dagje naar de kust geweest. Gewoon om te zien hoe het daar is met de drukte en de toeristen. Het viel me op dat tijdens de lunchpauze, dat is in Spanje de hoofdmaaltijd, alle terrassen vol zitten. Met allemaal mensen die geen mondkapjes dragen en veel te dicht op elkaar zitten. In Spanje geldt een mondkapjes plicht, altijd en overal. Maar niet op het terras omdat het mondkapje een belemmering is bij het eten en drinken. Maar verstandig is dat natuurlijk niet. Ik heb een terras uitgekozen, bij een leeg stuk strand en met maar twee andere tafels die bezet waren. De obers droegen mondkapjes maar de gasten dus niet. Ik heb me niet onveilig gevoeld, maar dat wil niet zeggen dat het nou zo veilig was, ondanks alle flessen om je handen mee te desinfecteren. Er waren nauwelijks toeristen, de winkels leeg, de boulevard uitgestorven. En het was een grote stad waar het hoogzomer normaal gesproken erg druk en gezellig is.

Wat ik me realiseer is dat ik hier op het platteland veilig ben. Hier houdt iedereen zich aan alle regels die dagelijks kunnen veranderen. Als je hier al iemand tegenkomt, die geen boer is en aan het werk op het land, dragen ze ondanks de verzengende hitte een mondkapje, net als ik. 

Ik wens jullie nog wat meer geduld met alles, houd afstand en blijf gezond. 

Bloody hot

We zijn er weer, de zomer in Spanje. Het is hier al een tijdje iedere dag rond de 40 graden en dat dan dus in de schaduw. Klinkt vast als een paradijs op aarde als je zelf in de regen en de kou zit maar je kunt van mij aannemen dat het niet te harden is. Schaduw is er nauwelijks op mijn finca, dus ben ik na 11 uur in de ochtend gedwongen om binnen in het huis te blijven. Gelukkig ben ik een ochtendmens en heb ik om die tijd de dagelijkse huishoudelijke klusjes en buiten klussen al gedaan. Dan is het binnen blijven tot in de avond, wanneer de zon achter de bergen verdwijnt. Dat wil niet zeggen dat het dan aangenaam is, maar in ieder geval kan ik alles dan weer even tegen elkaar open zetten om het door te laten waaien. Als er tenminste wind is… Dan moet je maar even vergeten dat de wind ook heel erg warm is en dus niet echt verkoeling geeft. Maar voor het gevoel is het prettig wanneer alles open staat en het lekker tocht in het huis. En Robbie wil dan ook wel even snel plassen onder een enorm grote boom waaronder altijd schaduw is. Want de grond is aan zijn poten ook veel te warm.

En dan komt de nacht… Het is nu 1 uur in de nacht, en het is binnen 32 graden. Je kunt je vast wel indenken dat dat niet lekker fris en ontspannen slaapt. Ik geef Robbie een natte handdoek in zijn mand en de ventilator die ronddraait als hij de nacht op de bank wil doorbrengen, maar zelf lig ik op de zolder, tweeënhalve meter hoger, zonder raam of ventilatie. Eigen keuze, dat weet ik wel. In de bloedhete, slapeloze nachten, verlang ik weer naar de winter en de kou. Tegen de kou kun je je kleden, met de hitte kun je helemaal niets beginnen. Oké, misschien kan ik in de koelkast gaan slapen, maar dat is een tafelmodel en meestal niet leeg. Werkt dus ook niet echt, denk ik. Ik klaag niet, absoluut niet. Maar een paar graden minder zou geen straf zijn. 

Grafsteen voor Clooney

Vandaag is het alweer drie maanden geleden dat we Clooney zo plotseling moesten missen. En nog iedere dag is het gemis voelbaar. Ik heb voor hem wel een graf gemaakt naast Swiffer, maar hij had nog geen steen. Door de corona restricties hier in spanje was het heel lang niet mogelijk om naar een winkel te gaan, anders dan een supermarkt. Dus onmogelijk om knutselmateriaal te halen voor de grafsteen. 

Inmiddels is zijn grafje voltooid. Geen gedichtje op de steen zoals bij Swiffer, maar juist een speelse steen voor de levendige en drukke Clooney. Hij was tenslotte pas twee jaar, zo vrij als een vogel en super lief en trouw. Wat voor woorden kun je gebruiken om zijn onnatuurlijke dood te herdenken. Na drie maanden heb ik er nog steeds geen woorden voor gevonden.