Boerin Spanje

Welkom Mambo en Kiki

Alsof ik niet elke dag op de finca aan het werk ben met zagen, wieden, maaien, organiseren en creëren, toch weer een dierenpost. 

Toen Alaska op 25 maart vertrok, was Robbie weer helemaal alleen. En met in mijn achterhoofd het idee dat Alaska op zoek was naar een kater, heb ik een paar weken later een kater mee naar huis genomen. Niet uit het asiel, dat is hier in Spanje niet echt nodig. Hier staan op elke hoek in elk dorp vuilnisbakken waar altijd dieren rondhangen. En als een zwervertje je, op welke plek dan ook, tegemoet komt, dan is hij niet echt mensenschuw. En als hij zich dan ook nog laat optillen en knuffelen, dan ben ik verloren. Hij is helemaal zwart, heeft groene ogen en is stoer en lief. Ik heb hem Mambo genoemd en hij was snel aan Robbie gewend. Samen slapen op de bank was al snel geen enkel probleem. En ook Mambo loopt de ochtendronde mee met Robbie en mij, net zoals Alaska steeds meeliep. 

En eergisteren kwam een vriendin langs met haar gevonden hondje. Twee weken geleden vroeg ze al of ik het hondje wilde hebben. Ze liep al enkele dagen door de velden rond het huis van die vriendin en uiteindelijk heeft ze het hondje meegenomen. Ik heb haar toen aangeraden het teefje mee te nemen naar de dierenarts omdat ze misschien gechipt was. Dat bleek niet het geval te zijn. Het teefje was gezond en pas een maand of 8 oud. En opeens was ze hier, maakte ze kennis met Robbie en was meteen vrienden met Mambo de kat. Onafscheidelijk die twee, alsof ze elkaar al jaren kenden. Spelen, uitdagen, rennen. Zo leuk om te zien. Je raadt het al, ze mocht dus blijven. Ik heb haar Kiki genoemd en warempel luistert ze behoorlijk goed. Het is een Podenco Andaluz, nog een rashond ook. Ze is klein en razendsnel, lief en direct al aanhankelijk. En jaloers als ik Robbie of Mambo aandacht geef. Ze is hier pas kort dus dat komt wel goed als ze wat langer meedraait en wat zekerder is geworden. 

Zowel kat als hond doen het fantastisch tot nu toe. Er is weer drukte in huis en ik hou ervan. Of Robbie het ook allemaal zo leuk vindt? Hij laat de twee kinderen hun gang gaan en als ze moe zijn mogen ze bij hem slapen, het liefst dicht tegen hem aan.

Lekker bezig

Nu mijn knie elke dag een beetje minder ellende geeft, wil ik weer lekker aan de gang. En het is een bizar idee, maar een park aanleggen op mijn grondstuk leek een prima plan. Mijn grond bestaat uit 16 terassen die in hoogte verschillen, wat betekent dat het bovenste terras misschien wel 30 meter hoger ligt dat het laagste terras. Een wandeling over het terrein gaat eigenlijk altijd van halverwege mijn finca waar het huis staat, naar boven. En daar was het een ravage met onkruid waar een paadje doorheen liep waar je net door kon lopen.

En nu ben ik ermee bezig om al het onkruid te verwijderen, paden aan te leggen en het mooi te maken. Een fantastisch idee, maar zo vreselijk veel werk. Maaien van het onkruid is een ding, maar alles verwijderen in de hoop dat het niet terug komt is iets heel anders. En toch geniet ik er vreselijk van om iedere dag mijn huisje te verlaten en naar boven te lopen om aan het werk te gaan. En het wordt mooi, al zeg ik het zelf. Ik ben geen tuinarchitect en joggen heb ik al een tijd niet gedaan, maar mijn park is inmiddels 117 meter lopen in omtrek, er zijn zijpaden en wie er maar behoefte heeft aan een training in de natuur, kan zijn hartje hier ophalen. Het is nog niet klaar en het smaakt naar meer, maar ik ben trots op wat er nu is.

Dit is maar 1 terras van mijn finca en ik heb er 16. Oeps. Ik haal me weer veel te veel werk op mijn hals, maar ik kan het gewoon niet laten. Leven in de natuur is ook werken tegen de natuur. Onkruid vergaat niet, maar ik kan het wel proberen in te dammen.

Dieren heb je te leen

Swiffer, Foster, Clooney en Robbie

Dat is me weer opnieuw duidelijk geworden. Robbie is al 9 jaar bij me. Hij was mijn eerste hond, huisdier en trouwe maatje. Swiffer was 5 jaar bij me en op 19 april is hij al twee jaar overleden. Ik heb Foster 3 dagen gehad en Kees was hier 11 dagen voordat hij terug kon naar zijn echte baas.

Clooney was op 25 maart al een jaar dood, gewoon niet te geloven dat ik dat kleine, lieve manneke al een jaar moet missen. En geloof het of niet, maar Alaska is op 25 maart om 2 uur in de nacht naar buiten gegaan. Dat weet ik zo precies omdat ik mijn bed uit moest om de deur voor haar te openen. Op de sterfdag van Clooney is mijn kleine meisje vertrokken en tot op heden niet terug gekomen. Ze was al een tijd krols en al eerder langer van huis, maar nu duurt haar terugkomst wel erg lang. Gewoon op zoek naar een man, misschien meegenomen omdat ze zo super lief en aanhankelijk was. Ik weet alleen dat ze zich wel redt, dus niet dood is. Zoals mijn buurvrouw al opmerkte, ik heb geen geluk met mijn huisdieren. 

Alaska, Kees en Robbie

Dieren die hier in Spanje los lopen, gaan hun eigen gang. Soms zijn ze er, soms niet meer. Ik ben extra zuinig op Robbie natuurlijk. Mijn grote, lieve held. Op 16 april wordt hij 10 jaar. Of misschien 11 of 12. Ik heb hem uit het asiel in Rotterdam gehaald, waar hij in de buurt aan een boom was gevonden. Geen achtergrond dus, geen leeftijd bekend. Bij het asiel zeiden ze destijds dat hij ongeveer een jaar oud was. Maar dat kan ook twee zijn, of drie… Ik heb in ieder geval niet het idee dat Robbie te leen is. We zijn al zo lang een eenheid, dat zal hopelijk nog jaren duren.

Een nieuwe hond of een nieuwe kat zijn van harte welkom, ik neem alles mee naar huis, of de zwervers vinden mij. Spanje is wat dat betreft echt een ander land. Alle dieren die komen hebben ook de vrijheid om te gaan, behalve Robbie natuurlijk. Die zit aan een lang touw vast bij het huis om te voorkomen dat hij  op pad gaat. Dat is hij gewend, hij vindt het ook prima. En ik kan hem niet missen. Robbie en ik… En alles wat nog komt en gaat, daarmee zullen we wel leren om te gaan. 

Boerin op de bank

Na de enorme overvloed aan sneeuw in Spanje, heeft Nederland er onlangs ook van kunnen genieten. En dan vooral van het schaatsen. Ik heb de foto’s gezien, wat een fijne sfeer. Dan krijg ik toch een heel klein beetje heimwee. Ik ben altijd dol geweest op schaatsen. Toen ik naar Spanje emigreerde heb ik met pijn in mijn hart mijn schaatsen weg moeten doen. Ik had ze al sinds mijn zestiende verjaardag, maar wie neemt er schaatsen mee naar Spanje. Achteraf had ik er misschien plantjes in kunnen laten groeien, maar toen ik vijf jaar geleden met mijn campertje naar Spanje vertrok, had ik maar weinig bagage. Alles destijds verkocht of weggeven. Of weggegooid. Ik ben niet erg materialistisch, maar dingen missen mag af en toe wel, toch?

En nu heb ik genoeg tijd om aan al die dingen te denken. Ik kan namelijk nauwelijks nog lopen. Door het harde werken na de sneeuw; denk aan takken verslepen, het zagen van stammen met de hand, verbranden van de olijftakken en ook nog zorgen dat er water en warmte in huis is, ben ik mezelf een beetje voorbij gelopen. Mijn knie wil niet meer. Of het een gescheurde pees is, verrekte kniebanden, een miniscusprobleem of wat voor kwaal dan ook, het doet verrekte veel pijn. Buigen gaat niet, strekken gaat niet, wandelen met Robbie is een crime. Autorijden is te doen, als ik weinig de koppeling gebruik. Rust, dat heb ik mezelf voorgeschreven. Ik zou zo veel willen doen, de lente is in aantocht en het is nu heel fijn werken buiten. Maar ik zit op de bank, met mijn been omhoog te hopen dat ik snel weer zal herstellen.

Soms vergeet ik gewoon dat ik geen twintig, dertig, veertig of vijftig meer ben. Ik wil zo graag door met alles, maar ik denk dat de tijd is gekomen om wat pauzes in te bouwen en niet meer uren lang te werken, als een boerin. Eerst mijn arm, nu mijn been. Ik ga leren luisteren naar mijn lichaam, zet de tv straks maar aan en ga kijken naar andere mensen die wel alles kunnen doen, met Robbie en Alaska aan mijn zijden. Met zijn drieën kunnen we alles aan.

Nog een beetje meer afzien

Toen viel opeens de stroom uit. Plotseling de tv, de koelkast, de lampen… Alles uit. Met de zaklamp aan de kaarsen aangestoken en me verbaasd dat de accu’s nog maar zo weinig capaciteit hebben na 2,5 jaar. Voor de sneeuw was het zonnig en waren ze vol geweest. 

Zaterdagavond ging ik toch niet geheel gerust slapen. Wat nou als het dak al dat gewicht niet houdt? Dit is Spanje, wie rekent er op een halve meter sneeuw? Heeft de aannemer daar wel rekening mee gehouden? Want als de boel instort ben ik meteen alles kwijt wat ik heb. Als ik het zelf tenminste overleef. Gelukkig werd ik zondagochtend weer wakker. 12 Graden in huis dus eerst de kachel aan en dan naar buiten met Robbie. Lopen was nauwelijks te doen, zeker voor hem. Maar hij deed wat hij moest doen en snel naar binnen. Alaska de kat ook lekker mee naar binnen om op te warmen, want die was de hele nacht op haar eigen verzoek buiten geweest. Of in de schuur, als ze slim is. 

De finca was een ravage van afgevallen takken rondom vrijwel alle bomen. Soms wel 4 takken bij een boom. Ik heb de zwaarste takken weer sneeuwvrij gemaakt, maar het is vechten tegen de bierkaai. In de middag kwam de dooi inzetten. Met een temperatuur van 1 graad gaat het niet echt snel, maar de zon kwam ook even kijken. De zonnepanelen zullen vandaag niet vrij van sneeuw worden en ik kan er ook niet bij om ze schoon te maken. Ze liggen op een hoogte van 5 meter en mijn ladder is maar 3 meter lang. Bovendien heb ik hoogtevrees dus ben ik sowieso niet dol op ladders. 

Op maandag scheen de zon de hele dag. Dat is fijn. Nog steeds geen stroom uiteraard, naar de inhoud van de koelkast staat in een kist buiten in de sneeuw, dus dat blijft wel goed. En gewoon weer ’s avonds een boek lezen bij de kachel en het kaarslicht is eigenlijk weer onverwacht fijn. Sinds ik een tv heb lees ik veel te weinig. 

Nu is het woensdag en de zonnepanelen zijn sneeuwvrij. Ik kan mijn telefoon weer opladen en als de zon nog even lekker blijft schijnen, zal ik ook de koelkast weer aanzetten. Een flinke wandeling met Robbie zit er nog niet in, want vannacht heeft het gevroren en alles is spekglad. Voorlopig zit ik hier nog wel even vast, want na de sneeuw komt de modder en voordat ik weer met de auto kan gaan rijden ben ik wel weer een week verder. Als het tenminste droog en zonnig blijft. Wat een unieke situatie voor Spanje, zoveel sneeuw, en ik heb het gewoon meegemaakt! 

Ernstig ingesneeuwd

En opeens is alles wit. Op vrijdagmorgen was er een klein laagje. Leuk, een laagje sneeuw op de koudste plekken op de grond, maar niets op de bomen of struiken. Maar er werd meer sneeuw verwacht, dus nog snel een lading boodschappen gehaald op vrijdag, en een lading hout op vrijdagavond. Want kou is armoede. 

Wakker worden op zaterdagmorgen was als een sprookje. De luiken open en de witte wereld zien. Zo mooi! Ik kon nauwelijks wachten om met Robbie naar buiten te gaan. En hij vond het geweldig. Tot zijn knieën in de sneeuw, hij genoot met een grijns op zijn gezicht. Dus na het eten van hond, kat en mens heb ik de laarzen weer aangetrokken en zijn we een lange wandeling gaan maken. Dat was althans de bedoeling, maar de sneeuw was inmiddels meer dan 20 cm en dat loopt niet echt gemakkelijk. Binnen de kachel opgestookt in de hoop dat ook het dak verwarmd wordt. Want op de zonnepanelen ligt ook die enorme laag sneeuw, dus zorgen ze niet echt voor elektriciteit. Hopelijk houden de accu’s het vol, de komende dagen.

De olijfbomen op mijn stuk grond zaten helemaal vol met sneeuw en toen de eerste tak was afgebroken, leek het me een goed plan om de takken zoveel mogelijk sneeuwvrij te maken. Een enorme klus om met een bezem in de bomen te slaan. En het zijn er 118. Niet te doen in de nog steeds vallende sneeuw. Ik heb een groot deel gedaan, maar niet alles. Je kon me uitwringen toen ik binnen kwam. Snel droge kleren aan en bij de kachel warm worden. Robbie had het vuur brandend gehouden gelukkig.

De hele dag en avond is het blijven sneeuwen. Ik zat lekker tv te kijken toen ik een hoop gerommel hoorde buiten. Laarzen weer aan, muts, sjaal, jas en kijken. Van enkele bomen rondom het huis waren takken afgebroken. Oeps. Om het huis te beschermen heb ik de bomen rondom weer zoveel mogelijk sneeuwvrij gemaakt terwijl ik om me heen takken hoorde afbreken van andere bomen. Zonde, maar niets aan te doen. Als mijn huisje veilig is, ben ik gerustgesteld. De hele nacht zal het nog blijven sneeuwen. Zelfs in Nederland heb ik nooit tot boven mijn knieën door sneeuw hoeven ploeteren. Hier wel, want er is inmiddels 35 cm gevallen. En dat wordt dus nog meer. Mij benieuwen wat ik morgenochtend zie, als ik wakker word. 

Een bankverhaal

Waargebeurd, maar het gaat niet over een sofa of een hoekbank. Dit gaat over een bank vol geld. Of niet, want veel gaat via internet. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Als je in Spanje woont, moet je een Spaanse bankrekening hebben. Geen uitzondering, incasseren van vaste lasten voor bijvoorbeeld telefoon of internet kan alleen van een Spaanse bankrekening. Dus, toen ik bijna 5 jaar geleden hier aankwam met mijn campertje, moest ik een rekening openen bij een bank. En dat was niet bepaald gemakkelijk in mijn geval. Want een bank wil een werkgeversverklaring hebben, of in ieder geval een bewijs dat er geld binnenkomt op de rekening. En dan moet je ook nog ingeschreven staan bij een gemeente.

Toen ik hier kwam had ik nog geen huis, dus geen woonplek, dus kon ik geen rekening openen. En een inkomen was er ook niet. Maar hoera, daar was de Caixa bank. Die wilde me wel als klant. Dus de rekening geopend, 500 euro gegeven aan de bankmedewerker en de volgende dag 12 euro armer voor een kwartaal bankkosten en 18 euro omdat ik contant geld heb gegeven (why?). Oh, ook nog 28 eurocent extra kosten omdat ik op 30 september de rekening heb geopend, net voor het begin van een nieuw kwartaal. 

Toen was ik al boos, maar dingen zijn zoals ze zijn. Elk kwartaal incasseren ze 12 euro. Maar voor een betaling of een pintransactie, of zelfs een pasje om te kunnen pinnen… Dat kost allemaal (veel) extra. Incasseren kost niets en daar is de rekening ook voor. Dus allemaal nog aanvaardbaar. Een beetje.

Tot er afgelopen oktober opeens 24 euro extra werd afgeschreven. Zonder aankondiging, zonder bericht, zonder brief. Dus ik naar de bank toe. De medewerker was aardig en geduldig, maar kon niet uitleggen waarom de kosten van 12 euro naar 60 euro per kwartaal zijn gestegen. Mag dat überhaupt zomaar?? Via de media las ik dat de banken in Spanje het moeilijk hebben en dat de mensen zonder inkomen daarvoor moeten boeten. Lees de laatste zin nog maar een keer. Want alleen mensen zonder inkomen betalen voor het hebben van een bankrekening. En volgens de grondwet is iedereen gelijk, toch??

Dat was dus het moment dat ik van boos naar razend ging. Hoe kun je 20 euro per maand aan bankkosten berekenen aan mensen zonder inkomen? Hoe kun je zoveel kosten berekenen, alleen voor het hebben van een bankrekening? Want alle extra dingen zijn nog net zo duur. Er zat dus niets anders op dan op zoek te gaan naar een andere bank. De tijd was krap, maar de BBVA wilde mij als klant overnemen. Ook erg duur met jaarlijkse kosten en van bijna 100 euro, maar goedkoper dan de 240 euro van de Caixa. 

Mijn spaargeld overschrijven naar een andere bank, je raadt het al, kost geld. Veel geld. Maar geld opnemen was gratis. Dus opnemen was het plan. Moest ik me 2 dagen van te voren melden zodat ze het geld konden reserveren. Dus ging ik op 28 december naar de bank, zei dat ik 30 december mijn rekening wilde opheffen en de bankmedewerker zei dat ik het geld nu ook meteen had kunnen krijgen. Maar helaas was het 11.15 en de kluis sluit om 11.00…. Dus de volgende dag was ik er vroeg. Bleek er maar een deel van het spaargeld gereserveerd te zijn. Ik moest dus nog een keer terugkomen. Liefst in het nieuwe jaar. Ja duh… Nieuw kwartaal, nieuwe kosten… Ik ging dus 31 december terug. Half uur buiten gewacht in verband met de corona en toen ik eindelijk aan de beurt was, was de geldmachine kapot. Ja hoor, dat verzin je toch niet. Dus ging ik van razend naar over de rooie. Zo totaal niet ik, maar ik had het compleet gehad. De bankmeneer werd misschien wel een beetje bang van me, want hij beloofde me dat het binnen een uur (nijdige blik van mij) 20 minuten (woedende blik van mij) in 10 minuten wel in orde zou komen. Ik kwam 20 minuten later terug (voor de zekerheid) en kreeg mijn geld. Hoe moeilijk kan het zijn allemaal? Nu alleen nog storten bij de nieuwere bank, en alles is weer in orde. Tot de BBVA ook extra gaat rekenen. 

Soms wordt je compleet gestoord van dit land en de regels die dagelijks lijken te veranderen. Ik heb totaal geen heimwee naar Nederland, ik ben superblij hier, maar soms… 

Een mooie kerstgedachte

Tijdens de dagelijkse wandeling kwam Robbie na een paar minuten afwezigheid terug met een hond in zijn kielzog. Een grote, witte, magere podenco. Wat schuw naar mij toe maar met Robbie kon hij het blijkbaar direct al goed vinden. De gehele wandeling van twee uur bleef hij bij ons, steeds tussen Robbie en mij in, alsof hij zijn twee nieuwe vrienden niet wilde missen. Toen ik hem eens goed bekeek viel me op dat zijn ogen vreemd waren. Heel erg licht van kleur, de ene blauw, de andere bruin. Zijn lijf wit met een beetje bruin erdoorheen, zijn koppie direct al door mij gedefinieerd als lelijk. Hij had geen halsband om en was erg mager, in ieder geval vergeleken met Robbie, mijn bourgondiër. Mijn conclusie was dus dat hij is achtergelaten door een jager omdat hij niet op tijd terug was bij de roedel. Dan moet zo’n jonge hond zichzelf maar redden in dit land van barbaren.

En dan opeens ben je thuis en is er een extra hond. Wat doe je dan? Uiteraard de deur van het huis open. Althans ik. Hij wilde niet naar binnen, vond het allemaal maar eng. Maar toen ik hem optilde (mager, maar best zwaar) vond hij het geen enkel probleem om binnen te zijn. Mij viel vooral op hoe groot hij is. Hij kan zo op het aanrecht en de bank is vrij vol als hij er ligt. 

Snel bleek dat hij geen manieren heeft. Hij kent geen commando’s (ook niet de Spaanse) hij kan niet zitten en wil alles in zijn bek nemen. Een puber blijkbaar, zijn leeftijd staat niet op zijn voorhoofd. Geen idee wat ik in huis heb genomen.

Inmiddels is hij er ruim een week. Ik heb hem Kees genoemd en daar luistert hij ook naar. Hij kan nu zitten op commando en leert dat hij nergens in mag bijten. Hij loopt niet aan een lijn, draagt geen halsband. Maar hij past zich aan, is dol op Robbie en knuffelen met mij. Dat is toch onweerstaanbaar. En hij doet me zo enorm aan Clooney denken. Die was ook half podenco, maar wel de helft van de grootte van Kees. Ze hebben dezelfde eigenschappen, ik merk het elke dag. 

Vanmorgen, na 11 dagen met Kees, bleek er opeens een eigenaar te zijn. Puur bij toeval was er vanmorgen een man aan het werk op de finca naast die van mij. De man zag Kees lopen en dacht hem te herkennen. Hij heeft iemand gebeld en terwijl ik met Robbie en Kees aan mijn zijde stond te wachten, kwam er een auto aanrijden waar Kees enthousiast op reageerde. En toen de chauffeur uitstapte bleek dat die hereniging wel goed zat. Niet een botte jager die hem had achtergelaten, maar een vriendelijke jager die van zijn hond hield. Hij vertelde dat ‘Kees’ al 15 dagen vermist was en vermoedde dat hij dood was. De eigenaar was dankbaar en blij. En ik ben blij dat Kees zijn baas weer heeft. En ook stiekem wel blij dat deze 8 maanden oude reus mijn spullen niet meer probeert te vernielen. Robbie zal hopelijk snel wennen aan het gemis, want die twee waren dikke maatjes. 

Ik wens jullie fijne, veilige feestdagen toe en hopelijk wordt 2021 een beetje beter. Blijf gezond. 

Mens, hond en….. kat

Ik was dinsdag in het dorp om te kijken of er post voor me was gekomen. Als het niet in een brievenbus wordt gegooid zoals bij jullie in Nederland, moet je er zelf achteraan. Ik heb een postbus in het dorp waar ik ongeveer eens per maand check wat mensen me sturen. Niet erg veel, vandaar ook dat ik zo weinig ga kijken.

Terug bij de auto hoorde ik hard gemiauw en zat er een katje hoog op een deur. Hij kon niet zelf naar beneden, dus ging ik helpen. Lukte niet, hij was te hoog en wilde niet in mijn armen springen. Logisch, hij kende me niet eens. Een overbuurman zag mijn pogingen de kat te lokken en gaf me een trappetje. Nu kon ik hem in zijn nekvel grijpen en hij begon meteen te spinnen in mijn armen, alsof er een tractor werd gestart, zo hard. De buurman van de trap moest erom lachen en vroeg of ik de kat niet mee wilde nemen, het was een zwervertje. Hij had wel een doos. Ik twijfelde niet erg lang en nam de kat mee naar huis. Nu heb ik niet erg veel verstand van katten, maar dit bleek een kleine dame te zijn.

Ik wilde haar rustig laten kennismaken met Robbie, maar ze begon direct naar hem te blazen en kroop bijna in me. Robbie was vooral erg nieuwsgierig. Geen succesvolle kennismaking, helaas. Ik heb de schuur voor haar in orde gemaakt, fijne deken, melk en kattenvoer. Gelukkig had ik dat op voorraad omdat Robbie er stapelgek op is. Zowel het droogvoer als de blikken met vis. Ze heeft drie dagen in de olijfboom bij het huis doorgebracht, toch angstig voor al het nieuwe. Ik ben 4 keer per dag met haar gaan wandelen over het terrein, ze volgt me beter dan een hond hoewel ze alle vrijheid heeft.

Ze is het buitenleven (buiten het dorp) niet echt gewend, maar het is prachtig om te zien hoe ze iedere dag wat meer gaat verkennen en vrijer wordt. Ze poept en plast tijdens deze wandelingen, waardoor ik zag dat ze wormen heeft. Heb ik pillen voor, dus na drie dagen was dat ook opgelost. Ze is ontzettend lief en aanhankelijk. Wil de hele dag wel op schoot. Alleen de verhouding met Robbie is niet erg best. Gisteren miauwde ze vanuit een boom en Robbie klom er gewoon in. Een hond en een kat in een olijfboom. Helaas geen foto want Robbie schrok er zelf van dat hij zo hoog zat dus moest ik hem eruit tillen. 

Hopelijk gaan ze elkaar na verloop van tijd accepteren en kunnen ze in het voorjaar samen op een deken van de zon genieten, lekker tegen elkaar aan. Welkom in de familie, Meisje. 

Waakhonden

Dat ze in Spanje andere opvattingen hebben over het hebben van een hond, was me al duidelijk. Hier op het platteland zijn honden alleen van belang voor de jacht, of om iets te bewaken. Als huisdier worden ze alleen in de steden en dorpen gehouden. Veelal zitten de honden in een stalen kennel bij een huis of boerderij. Meestal dan ook niet alleen. Maar ze zitten ook aan een ketting, bij een finca waar niemand woont. Twee jaar terug had ik een podenco aan een ketting gevonden die een bouwval bewaakte, met 1 meter bewegingsruimte. Een week lang heb ik hem elke dag bezocht, maar hij was de eerste keer heel bang en dat bleef na een week zo. Niet zo vreemd, die hond was super gefrustreerd. Niet lang daarna was hij weg.

Nikita, de vriendin van Clooney, was de tweede hond aan een ketting in mijn buurt. Maar dat was gelukkig een lange ketting en ze kon flink bewegen. Ook wel nodig voor een Deense Dog. Ik ga nog af en toe bij haar kijken om te zien of het goed met haar gaat.

En 11 dagen geleden heb ik nog een hond gevonden. Al drie avonden hoorde ik geblaf en de derde avond klonk het als een hond in paniek. Eerst bij Nikita gekeken, maar zij was het niet. Door de bergen is het lastig om te horen waar geluid vandaan komt. Verderop wist ik nog een zwerfhond te vinden, loslopend en ook erg bang. Ik reed met de auto zijn kant op, maar op de plek waar eten voor hem ligt, was hij niet. Toen hoorde ik het geblaf erg dichtbij en vond een hond bij een gebouwtje. Gekromde rug, alert, maar toen ik naar hem toeliep liet hij zich aaien. Hij zat aan een ketting van anderhalve meter en zijn huid en oren zaten onder de klitten. Zielig en zo pijnlijk voor een hond. Ik heb altijd hondenbrokken in mijn tas en die at hij gulzig. Honger was dus de reden van de paniek. Er stond een vat water, maar die was te diep voor de hond om eruit te kunnen drinken. Dat heb ik dus ook opgelost voor hem. Sindsdien bezoek ik hem elke dag.

Vorige week maandag was er een kilo brokken neergekwakt. En zijn water was bijgevuld. Daarna is er niemand meer geweest, behalve ik. Ik heb de klitten vrijwel allemaal kunnen verwijderen. Ik loop iedere dag met hem aan de lijn, een kwartier, want hij mist uithoudingsvermogen. We knuffelen, ik borstel hem. Ik heb hem Cas genoemd.

Gisteren ben ik voor het eerst met Robbie naar hem toegegaan. Ik had ze elkaars geur al laten ruiken door speelgoed van Robbie naar Cas te brengen en zelf ruik ik natuurlijk naar Cas als ik thuiskom. De ontmoeting ging perfect.

Hopelijk zie ik de eigenaar snel, zodat we kunnen praten. Hij is al 8 dagen niet bij Cas geweest en die brokken zijn allang op. Ergens hoop ik dat ik hem mee naar huis mag nemen, maar hem stelen gaat me iets te ver.