Boerin Spanje

Algemeen

Kittens in tha house

Ruim 2 weken terug was ik bij mijn Spaanse vriendin op visite met de vraag of zij voor mij een bedrijf wilde bellen. Mijn Spaans is absoluut nog steeds niet goed genoeg voor een gesprek met een bedrijf. Na het gesprek (wat uiteraard niet soepel verliep, want het is Spanje) zei ze dat ze 5 kittens had waarvan de moeder was doodgereden door een auto. Oeps!! Ze waren nog zo klein en zwak. Ik wist niet eens dat katjes zo klein konden zijn. Mijn vriendin heeft een baan en kon maar moeilijk voor ze zorgen. Ik heb geen baan, geen geld maar alle tijd, dus nam ik ze mee naar huis. 5 kleine kittens die ik met 2 handen gewoon tegelijk vast kon houden…

Nu zijn we ruim 2 weken verder. 2 kittens hebben het niet gered en zijn overleden. 2 kittens doen het super goed en zijn echt broer en zus, dagen elkaar uit in spel en rennen het snelst om mijn aandacht. 1 kitten eet nog slecht, de kleine Pip. Ze lijkt niet van de melk te houden, maar wel van aandacht. Ze ligt graag heel dicht tegen me aan en wil geknuffeld worden, maar ik heb toch liever dat ze wat meer eet om sterker te worden. 

Het hele huis is nu een dierencentrum geworden, maar ik vind het fantastisch. Kittens zijn heel erg veel werk, zeker met 2 honden erbij, maar ik ben zo blij dat ik de kans heb gekregen om de ontwikkeling te zien. Ze spelen, ze stoeien, ze worden langzaam zindelijk en moeten van de melk overgaan op brokjes. Zoveel te doen in het nog zo korte leven van die kleine vriendjes. De dames Sky en Pip en hun super zachtaardige broertje Rox. Ik ben dol op die kleintjes, maar over een week of 3 gaan ze wel weer weg. Hopelijk naar hun forever home. Ik doe mijn best er 3 kanjers van te maken! Mijn streven is ze deze 5 a 6 weken de basis te geven die ze de rest van hun leven nodig zullen hebben. Ze zullen in ieder geval nooit bang voor honden zijn.

Geluk

Het zit in de kleine dingen. Soms zelfs hele kleine dingen. Nu het volop lente is word ik wakker met het geluid van de vogels bij zonsopkomst. Dat is zoveel beter dan een wekker of een hond die moet plassen. Ik ben een ochtendmens, dus stap direct helemaal fit uit bed en doe het raam open. Even diep ademhalen, dat zei mijn moeder vroeger al. En het werkt, de vroege ochtendlucht diep inhaleren en genieten van de nieuwe dag. 

Vandaag was ik in een winkel en zag een plastic bak waar we vroeger de afwas in deden om de gootsteen niet te beschadigen. Zuinigheid heb ik gelukkig met de paplepel binnen gekregen en daar heb ik nu heel veel profijt van. Ik kocht de bak voor 3 euro en toen ik thuiskwam heb ik hem gevuld met water en zeep. Mijn voeten erin en…. Zo een genot!

Normaal was ik mijn voeten in het water nadat ik de was heb gedaan, op de hand natuurlijk. Niet meer al te fris dat water, maar mijn voeten zijn niet meer zo veeleisend. Nu heb ik mijn eigen voeten wasbak, waar ik schoon water ik kan doen met douchegel, waar de temperatuur goed aanvoelt en mijn altijd zanderige en stoffige voeten het water direct bruin kleuren. Dat zag ik nog niet eerder omdat mijn waswater altijd al bruin was. Zo een geluk! Voor 3 euro had ik mezelf dat ook wel eerder kunnen gunnen. Achteraf. 

Klaar met de winter

Waarschijnlijk is het psychisch, maar zelfs hier duurt de winter me veel te lang. Qua tijd is het ongeveer 3 maanden maar ik ben zo blij dat de houtkachel aansteken niet meer de eerste handeling is die ik in de ochtend moet doen. Mijn huis is goed geïsoleerd, maar de deuren laten te wensen over. In de nacht kan het met gemak 12 graden worden. Dus onder het warme dekbed vandaan kruipen om de honden, die tegen me aanliggen, niet te storen en vóór mijn broodnodige koffie, eerst aan het werk met de kachel. Sinds een paar dagen hoeft hij zelfs in de avond niet meer aan. De afgelopen dagen is het tegen de 25 graden geweest, maar de koudere nachten komen er alweer aan, dus ik juich maar niet te vroeg.

Buiten is alles echter weer zo mooi aan het worden. De bloesem in de fruitbomen, het drukke gekwetter van de vogels, ik krijg er geen genoeg van. De opruim kriebels komen dan ook vrij, dus wil ik mijn grond netjes hebben. Kan niet in een week, ook niet in een jaar, maar ik ga met het werk aan de gang alsof ik haast heb, zo fijn vind ik het. De zon schijnt, muziekje aan, de honden die me ‘aanwijzingen’ geven, het is voor mij het paradijs. Dat gevoel is gelukkig weer terug, na de winter. Het was koud en winderig en regenachtig en modderig, maar nu kijk ik weer vooruit. Er is zoveel te doen, ik heb handen te kort.

Temperatuur

Hoewel het al 20 november is, voelt het hier alsof de herfst net is begonnen. De blaadjes verkleuren, vallen en trakteren me op een prachtig kleurenpalet. Ik zou willen dat ik kon schilderen om dat vast te leggen, zo prachtig. De dagen zijn warm en zonnig maar de nachten worden al fris. 6 graden is geen uitzondering voor de vroege ochtend, terwijl het overdag nog rond de 20 graden is. En als je in de zon en uit de wind zit, voelt het gewoon als voorjaar. 

Ik ben compleet verslaafd geworden aan de zon. Vroeger in Nederland vond ik de zon wel fijn, maar als hij scheen kon ik me nog wel eens verstoppen in de schaduw. Met lichtblond haar en een bleke huid lagen de sproeten al snel op de loer. En als kind wil je geen sproeten. Om nog maar niet te spreken over het verbranden van je huid, want dat gebeurde altijd! En dan vervellen en net zo wit zijn als voor een zonnebad. Hopeloos.

Inmiddels is dat wel veranderd. De zon zorgt nu voor een bruine huid, ik verbrand niet meer en geniet volop van de warme stralen. Sterker nog, als de zon niet schijnt ben ik een beetje in de war. Ik ben geen type om in de zon te gaan liggen of om stranden te bezoeken voor de verkleuring, maar met het werk op de finca en de pauzes in de schaduw,  voel ik me goed. 

Echter, nu komt de winter er weer aan. De kachel is al een paar keer aan geweest en Robbie wil weer onder het dekbed liggen tijdens de frisse nachten. Lekker dicht tegen me aan, net als Kiki die zelfs de hele zomer onder de (lege) dekbedhoes heeft gelegen. Ik heb genoeg hout op voorraad, maar het verbranden zal snel gaan de komende maanden. Om eerlijk te zijn kan ik niet wachten tot het maart/april is en de zon weer genoeg warmte geeft om in een shirtje buiten te kunnen werken op de finca. Winter in Spanje is ook gewoon winter. 

Dierenwelzijnswet Spanje

Dat ze in het binnenland van Spanje over het algemeen niet al te goed met hun huisdieren omgaan, was me al heel lang bekend. Ik heb menig hond aan de ketting zien liggen, vaak bang, vies en uitgehongerd. De meeste kettingen zijn de laatste paar jaar vervangen door hekken, of beter gezegd kooien. Daarin lopen de honden dus min of meer vrij rond, zonder irritante ketting die door de hond om palen of stenen wordt getrokken zodat de ketting alleen maar korter wordt. Ik heb hier ook al eerder schrijnende dingen over geplaatst. 

Spanje trekt zich het dierenleed de laatste jaren gelukkig steeds meer aan. Alleen, nu slaan ze weer door. Iedere hondenbezitter moet verplicht op cursus zodat ze weten hoe ze hun dier moeten behandelen. Daarbij moet er verplicht een aansprakelijkheidsverzekering worden afgesloten voor de hond! Het ras maakt niet uit en hoe lang je al honden hebt, maakt ook geen enkel verschil. De wet zou op 29 september aanstaande ingaan.

Gelukkig zijn de twee bovengenoemde verplichtingen voor de hondenbezitter inmiddels geschrapt ofwel uitgesteld. Andere zaken worden wel verbeterd, of in ieder geval veranderd. Wil je daar meer over weten, dan kun je daar op internet alles over vinden.

Ondertussen is het leed nog niet geleden voor de grote waakhond die ik gisteren tegenkwam. Geen ketting, maar een kooi van 2 x 2 meter. Gelukkig wel met een schaduwplek, maar ook vol met zijn eigen uitwerpselen, een emmer groen uitgeslagen water en een lege kist waar waarschijnlijk voer in hoort te zitten. De hond was heel erg lief en rustig. Blafte niet eens, volgde ons met zijn ogen terwijl zijn staart voorzichtig heen en weer bewoog. Hij snuffelde aan Kiki, aan Robbie en aan mij, zo goed als dat ging door het hek heen. Oh, wat had ik hem graag meegenomen. Er zat een slotje op de deur, maar de sleutel zat er gewoon in. En waarom zat hij daar? Geen huis in de buurt, alleen maar een schuur. En waaks was hij zeker niet. Het is goed dat de wet wordt gewijzigd, maar een echte verbetering voor het welzijn van de honden zal toch echt tot die boeren moeten doordringen. 

Zomervakantie

Die heb ik lekker doorgebracht in Nederland. Een goede test voor de nieuwe auto, 1800 kilometer rijden, dan komen de mankementen wel aan het licht. Het is best spannend om met een net aangeschafte auto zo’n lange reis te gaan maken. Maar het is een kanjer gebleken! De cruise control was geweldig ontspannen rijden, een aanwinst die ik niet kende. De reis ging dan ook zeer voorspoedig. 

En terwijl Spanje zuchtte onder de vele hittegolven deze zomer, zat ik met de honden lekker binnen, omdat het buiten behoorlijk veel regende. Gelukkig niet altijd, dus we hebben heerlijke dingen kunnen ondernemen. Natuurlijk veel kringloopwinkels bezocht omdat ze in Spanje maar mondjesmaat zijn en ik er dol op ben. Weinig gekocht want mijn beperkte, kleine huisje heeft niet veel ruimte voor ‘niet functionele’ spullen, maar ontzettend genoten van alles wat ik heb gezien. Weer door parken en bossen gelopen en Kiki op het strand zien genieten met de vele andere honden die ze heeft ontmoet. En dat maakte me dan ook weer heel duidelijk dat Robbie ouder wordt. Hij hoeft niet los, wil niet spelen, sjokt met me mee en wil eigenlijk alleen zijn behoeften doen en terug naar zijn mand. Mijn lieve, oude dibbes is ook wat doof nu en springen in de auto of op het bed zit er niet meer in. Gelukkig kan hij nog wel lachen en genieten, en dan is hij gewoon weer even een jonge hond. 

En nu dus weer terug in Spanje. Het is wel wennen, zonder de luxe en het gezelschap van familie. Er moet weer water worden gehaald en kleding worden gewassen zonder machine. Nadat ik vanmorgen alle was had opgehangen brak de lijn, kon ik weer alles afspoelen en ophangen op een nieuwe waslijn. Ik ben duidelijk weer terug op mijn plek met de schone luchten, de stilte, de ruimte. De honden zijn thuis, Kiki de hele dag lekker los en Robbie altijd bij het huisje in de buurt. Dank aan de familie voor de fantastische tijd, ontmoetingen, etentjes en cadeautjes. Naar mijn mening was het weer veel te kort. 

Vervolg auto ellende

Vandaag 6 juni was het apk dag, maar die heb ik afgezegd. De reden? De garage heeft me een paar weken geleden verteld dat er een onderdeel vervangen moet worden. En dat onderdeel, de differentiaal, kost 3200 euro. Exclusief btw en arbeidsloon! Slik, oeps, wat? Dus ben ik me toch gaan verdiepen in een vervangende auto omdat ik niet eens weet wat mijn auto nog waard is. 1e bezoek aan een garage in de stad. Oh, moeilijk, mevrouw. Een geïmporteerde auto van 13 jaar met 250.000 kilometer op de teller en dan ook nog benzine? Ik ben verschillende garages afgegaan en heb zelfs een bod van 300 euro gekregen. De meeste garages wilden hem niet eens hebben. Allemachtig, is echt de automaffia hier. 

Er werd me aangeraden de auto particulier te verkopen op een soort marktplaats, maar daar zie ik van af. Er is nog prima mee te rijden, en de auto ziet er prima uit, airco werkt, motor is perfect, alles verder fantastisch. Maar ik ga geen particulier opzadelen met een auto waar echt veel kosten aan worden verwacht. De apk zou hij doorkomen, zei de meneer van de garage, en misschien kun je er nog prima een paar jaar mee rijden, maar particuliere verkoop is uitgesloten voor mij. Zelf zou ik ook geen kat in de zak willen kopen. 

Vandaag weer naar een garage gereden waar een interessante auto stond. Inruil voor mijn auto bleek de hoogste ever! Ik heb een proefrit gemaakt en ben door het dolle heen. De auto is maar 11 maanden jonger dan mijn huidige auto, maar alles voelde zo nieuw aan en zag er zo goed uit. En heel veel minder kilometers, en een diesel, en een SUV. Beter geschikt voor het terrein waar ik woon. Zelfs het onderhandelen ging perfect, wat betekent dat ik vrijdag mijn nieuwe auto kan gaan halen. Met spijt in mijn hart lever ik mijn auto dan in. 11 jaar waren we samen, hebben we 200.000 km gereden en kennen elkaar door en door. Die auto is een deel van mij en ik hoop dat ze een nieuwe eigenaar krijgt die er ook zuinig op zal zijn en dat ze nog jaren mee zal gaan. Nog een paar dagen is ze van mij, dat worden hele speciale dagen, dat kan ik je verzekeren. 

Auto gedoe

Het is mei, een prachtige maand in Spanje. Warm, droog, fleurig qua bloemen en nog niet zo idioot heet. Maar voor mij is het ook de maand waarin ik weer van alles moet regelen voor de auto. En daar heb ik echt een bloedhekel aan. Niet voor niets, dat zal ik je vertellen.

Ik ben op 9 mei naar de garage gereden met mijn auto. Ik heb de monteur de storingen uitgelegd en hij zei dat ik 16 mei de auto om 8.30 uur kon brengen. Ik had er rekening mee gehouden dat ik 4 uur aan de wandel kan gaan, want dat gaat al jaren zo. Maar nu zette ik de auto neer en zei de monteur dat ik de volgende dag om 17.00 uur de auto weer kon halen. Que? Mijn huisje en de garage zijn ruim 20 autominuten van elkaar verwijderd. En zonder auto is het ruim 3 uur lopen naar huis… Maar he, het is zoals het is, dus ging ik aan de wandel. En hoe lief, vrienden van mij zeiden meteen dat ik hun auto kon lenen en kwamen me met 2 auto’s tegemoet. 1 mocht ik meenemen naar mijn huis en zij gingen samen weer terug naar hun eigen huis. Hoe fantastisch is dat!

De volgende dag ben ik dus om 17.00 uur met de leenauto bij de garage, waar mijn auto nog in de lucht hangt met de wielen eraf. De monteur zei me dat de auto pas de volgende dag nieuwe banden kan krijgen. 3 kwartier voor niets gereden dus, goed bezig. Morgen ga ik het weer proberen, maar dat wil helemaal niet zeggen dat het dan in orde is. Want volgende week moet ik sowieso terugkomen voor iets met het stuur en de storing aan de centrale deurvergrendeling moet ik bij de dealer op laten lossen. Waarom zijn dingen soms zo vreselijk moeilijk in Spanje? Waarom kost het zoveel tijd? En dan weet ik nog niet eens wat het allemaal gaat kosten.

Voor 6 juni heb ik een afspraak voor de apk gemaakt. Hopelijk is de auto dan weer zoals hij hoort te zijn om door de jaarlijkse keuring te komen. Want goed beschouwd is mijn (benzine)auto inmiddels ruim 13 jaar oud en heeft bijna 250.000 km op de teller. Ik kijk al vele jaren naar een vervangende auto die beter geschikt is voor op de finca en in de omgeving, maar elke keer vind ik de auto’s te duur en te oud. Want wie koopt er nu een auto die 25 jaar oud is voor 10.000 euro terwijl mijn 13-jarige betrouwbare vierwieler voor mijn gevoel veel meer waard is, maar ik er maar 1.000 euro voor terugkrijg? Ga je dan serieus je auto inruilen? Ik dus niet, dan rijd ik door tot de auto dood is.

Het blijft gewoon vreselijk veel gedoe, al die auto ellende. Het zal mij benieuwen hoe de apk zal gaan volgende maand. Want het feit blijft dat mijn auto niet geschikt is voor het terrein wat hij moet berijden. Toch doet hij dat al 7 jaar, met zuchten en steunen. Ik houd van die auto, dus Fingers crossed.

Lentekriebels

Ik denk niet dat het veel uitmaakt waar je woont, de lentekriebels komen vanzelf. Vroeger of later. Zelfs hier in  Spanje heb ik het gevoel dat de winter lang is geweest, terwijl die paar maanden kou achteraf best snel zijn gegaan. Als je er middenin zit, lijkt het altijd oneindig. Ik heb deze winter heel veel hout moeten zoeken en zagen om het een beetje aangenaam te maken in mijn kleine huisje. Van dat zagen krijg je het vanzelf warm, maar de honden willen in huis ook niet altijd onder een deken liggen. In november dacht ik dat 18 graden in huis wel te doen zou zijn deze winter, maar dat is niet het geval gebleken. 20 graden had mijn voorkeur, nou ja… om eerlijk te zijn vind ik het pas echt aangenaam bij 22 graden. Geen wonder dat ik er zoveel hout doorheen heb gejaagd dus. 

Op hout stoken is iets anders dan de thermostaat omhoog draaien, waardoor de temperatuur in mijn huisje nogal eens te warm of te koud is. Doseren blijkt moeilijk als je het koud hebt, en voor je het weet moet je dan je trui weer uittrekken omdat het te warm is. Maar nu is de eerste dag zonder kachel inmiddels geweest, en dat vind ik zo fijn.

De lente is hier volop begonnen. Overal zie je nu de bloesem in de bomen van de amandelen (wit) en de nectarines (roze). Het is een prachtig gezicht en ik ben niet de enige die daar blij van wordt. Ook Kiki gaat uit haar dak, staat te dansen en stoeit met de bloesem. De deur kan weer open, de honden liggen weer buiten in de zon, ik heb zelfs weer heel veel zin om schoon te maken. Lentekriebels, ik hoop dat ze nog een tijdje blijven.

Een nieuw jaar

Allereerst de allerbeste wensen voor 2023, beste mensen. 2022 was het niet bepaald voor heel veel mensen. Ik hoef het rijtje ellende niet op te noemen, dat is dagelijks in het nieuws. 2023 kan alleen maar beter worden, daar ga ik tenminste graag van uit. 

Aan goede voornemens doe ik niet, je kunt elke dag met een verandering in je leven beginnen, daarvoor hoef je niet te wachten tot het nieuwe jaar. Ik realiseerde me na het kerstdiner bij vrienden en vooral de gezelligheid met verrukkelijk eten en heel veel wijn, dat ik wat moest veranderen. Want na al die wijn stapte ik in de auto en reed de 40 minuten naar huis. De wegen zijn hier overdag al rustig en in de nacht rijdt er helemaal niemand. Ik kwam dan ook niemand tegen, maar het feit dat ik na al die alcohol toch naar huis ging rijden, is zo verkeerd! Ik wachtte dus niet op Dry January, waarin je je alcohol gebruik een maand op pauze zet, maar begon toen mijn eigen bier en wijn op waren. Ik moet zeggen dat het me ontzettend meevalt. Ik speel zelfs met de gedachte om alcohol maar helemaal te schrappen, dat scheelt ook in de portemonnee. En die heeft het zwaar genoeg door de enorme inflatie.

En… In het kader van ‘zorg een beetje beter voor jezelf’ ben ik eind december ook weer begonnen met joggen. De laatste keer was alweer een paar jaar geleden, dus ik ben keurig aan het opbouwen gegaan. Althans, van 10 x 1 minuut ging ik naar 5 x 2 minuten en bij de derde training naar 3 x 6 minuten. Vanmorgen de stopwatch aangezet en door de mist gaan joggen om te zien hoe ver ik kwam. Ik wist wel dat ik best fit ben, ik doe veel zwaar werk op het land en wandel veel met de honden. Maar ik verbaasde mezelf met 30 minuten joggen, zonder pauze. Wow, zo trots op mezelf. 

Als jij ook bent begonnen met veranderingen in je leven, dan wens ik je heel veel succes. Denk er niet te veel over na dat je iets mist wat je zo vertrouwd was, maar zoek afleiding in fijne dingen. En hou gewoon vol, dat klinkt simpel, toch?