Boerin Spanje

Algemeen

Oogst van de nectarines

Niet dat ik opeens een boomgaard vol heb. Waarom zou ik als mijn Spaanse buurman me toestemming heeft gegeven om alle nectarines te plukken die ik maar eten kan. Waarschijnlijk een goedmaker omdat hij tijdens de hitte, die overigens maar aan blijft houden en al drie maanden duurt, soms al om 5 uur in de ochtend komt om zijn bomen te besproeien. Best vroeg om wakker gemaakt te worden door het lawaai van een tractor, maar dat is het boerenleven.

Ik eet dus al een paar weken nectarines, zelfs voor de officiële oogst was ik al aan het plukken. Lekker door de pasta, door de salade of als tussendoortje. En vandaag had ik inspiratie genoeg voor een lekker recept van gegrilde nectarines met mascarpone, suiker en anijs. Overdekt met zelfgemaakte karamelsaus met zeezout en wat poedersuiker om het af te maken. Het was goddelijk. Net als de smoothie die ik eerder maakte door nectarines te mixen met ananassap. En ondanks al die lekkere gerechten heb ik nog steeds een emmer vol verse nectarines in de keuken staan. Misschien wat veel van het goede, maar ze zijn in totaal maar drie weken eetbaar voordat ze overrijp zijn. Gelukkig is Clooney er ook dol op. Bij iedere wandeling neemt hij er wel eentje mee. En ze gaan helemaal op, want Robbie is dol op de pitten. 

Ik heb al zin in de appelmoes, sorry… nectarinemoes morgen, bij de zelfgemaakte frietjes en de kip. En binnenkort is de oogst van de amandelen weer. Vorig jaar waren ze zo verschrikkelijk lekker. Hoewel ik nog steeds over heb… 

Maar eerst moet ik nadenken over het verwerken van de nectarines. Zonder dat ze zo zuur zijn als de chutney van drie jaar geleden. Ik ga op zoek naar een goed recept. Want hoewel het nu wel even genoeg nectarine is, over een paar maanden zal ik ze graag weer willen eten. En dan zullen de bomen van de buurman toch echt helemaal kaal zijn.

Hittegolf

Het is heet. Heel erg heet, al heel erg lang. Buiten boven de 43 graden Celsius, maar daar kun je aan ontkomen door binnen te zijn. Alleen is het binnen officieel ook niet meer uit te houden. Bijna 36 graden, geeft de thermometer aan. Dat betekent dat de omgevingstemperatuur net zo hoog is als de lichaamstemperatuur. En dat betekent dat je zweet, zelfs als je je glas water optilt. Ik ben dus heel blij met mijn douche, en neem iedere middag een koude, als het echt niet meer uit te houden is. Dan kan ik er weer even tegen.

Voor de honden is het nog erger. Zij willen alleen voor zonsopgang en na zonsondergang naar buiten. De grond is te heet onder hun voeten, ze kunnen alleen rennen zonder dat hun kussentjes verbranden, en het is veel te warm om te rennen. Dus vroeg op, flinke wandeling maken en slapen. Want dat lukt ze wel. Zelfs Clooney slaapt de hele dag. En als de zon weer achter de bergen verdwenen is komen wij uit ons holletje.

Gelukkig heb ik een fijne ventilator, die staat dag en nacht te draaien voor de honden. Kan precies de hele bank bedekken qua wind, scheelt toch veel, gevoelsmatig. Ik slaap boven, zonder ventilator. Maar dat lukt nog steeds goed, hoewel de nachten kort zijn. Overdag slaap ik gewoon ook een uur of twee, iets doen is toch onmogelijk. Nou ja, niet helemaal onmogelijk want ik ben bezig met het leggen van een terras. Met stenen. Hard werken, veel zoeken naar gratis stenen in de omgeving, en dan zorgen dat het straks ook nog beloopbaar is, zonder je nek te breken. Ik vind het verbazingwekkend leuk werk. En dan nog de buitenkeuken maken. En alles opnieuw lakken aan het huis, want de zon is onverbiddelijk. Genoeg te doen, gelukkig 🙂

De winter voorbij

Dat is toch een hoopvol begin van het nieuwe jaar? De zon schijnt al weken volop, het regent nauwelijks en hoewel het in de nachten zelfs een paar keer minus 6 graden is geweest, is het overdag heerlijk voorjaarsweer, zelfs zonder wind. Rond de kerst buiten lunchen, dat is me in Spanje nog niet eerder overkomen. Maar nu dus wel. Om 4 uur in de middag is het genieten afgelopen, dan wordt het fris en vochtig en als ik het huis in ga is het er koud, rond de 15 graden.

Dus de kachel aan en flink stoken tot boven de 20 graden. Duurt wel een tijdje voor het zover is, en met een houtkachel is het ook wat lastig te reguleren. Een keer was het zo heet binnen dat ik het raam open heb gezet voor een beetje frisse lucht. Ik ben dolblij met mijn kachel, maar hij vreet hout. Heel veel hout. En dat is wel een dingetje. Moest ik eerst alleen op pad voor water, nu dus ook voor hout.

Klein detail is dat ik al sinds vrijwel mijn aankomst in Spanje een kettingzaag heb, maar die doet het meestal niet. Dus hak ik met de bijl, maar die is nu zo bot, dat er niet meer mee te werken is. Fijn hoor, gereedschap. Dus ga ik op zoek naar hout. Verlaten Finca’s in de omgeving waar soms een restant oud hout ligt. Vaak zo oud dat het nauwelijks meer gewicht heeft. Dat brandt niet echt lang, maar het brandt. Ook ga ik regelmatig naar de vuilstort waar ik pallets of bouwhout vandaan haal. Hopelijk komt het voorjaar echt en warmt het binnen snel op zodat de kachel alleen nog maar aan hoeft voor de gezelligheid van de vlammen. En voor de volgende winter moet ik de komende maanden heel erg veel hout kappen, ter voorbereiding.

Eerst de motorzaag maar aan de praat zien te krijgen, dat maakt het leven een stuk gemakkelijker.

Beestjes

Wonen op het platteland is prachtig. Het laat je kennis maken en genieten van de omgeving, maar er zijn ook meer dieren dan in de stad. Niet alleen mijn 3 kanjers Robbie, Swiffer en Clooney maar vooral ook heel erg veel vliegen. En mieren, gewoon miljoenen mieren die iedere dag weer druk in de weer zijn met het verzamelen van voedsel voor hun koningin. De muggen die in de nacht op jacht zijn naar bloed, vergeet ik liever te vermelden. In huis zijn inmiddels ook mieren, kevers, krekels en muizen. Allemaal niet fijn, maar ik ben de indringer, niet zij.

Gisteren is Clooney gebeten door een baby Schorpioen. Hij heeft een paar uur last van zijn poot gehad, maar is verder niet ziek en eet als een dolle. Ik zie hier regelmatig slangen en in de schuur wemelt het inmiddels van het leven. Ik wacht tegenwoordig even met binnenstappen tot ieder dier zijn veilige plekje heeft gevonden.

Maar om nog even terug te komen op de mieren, die zijn wel heel bijzonder om te bestuderen. Ze hebben hele snelwegen aangelegd en werken vanaf de vroege ochtend alsof hun leven ervan afhangt. Wat waarschijnlijk ook zo is. Ze kunnen 15 jaar oud worden, daar had ik geen idee van. En onder de gaten in de grond waar ze in verdwijnen blijken enorme wooneenheden te zijn. Groter dan mijn huis, maar ook een stuk drukker. Ik probeer de mieren altijd te vermijden met lopen, maar er zijn er zo ontzettend veel dat het haast ondoenlijk is. De honden houden er niet echt rekening mee, die gaan gewoon lekker hun eigen gang. Maar een luidruchtige vogel of een vette krekel trekt wel degelijk hun aandacht. En Swif en Clooney zijn er dol op om met een krekel te spelen.

Alles wat beweegt of geluid maakt is interessant. Behalve dan toch die muggen, die niet de honden te grazen nemen, maar mij wel. Bij gebrek aan mensen in de buurt ben ik gewoon zo ontzettend de klos. En toch, meer nog dan de mieren, muggen en slangen zijn de vliegen irritant. Niet alleen voor mij, ook voor de honden. Volgens mij zitten we dit jaar al in de 3e generatie nieuwgeboren vliegen, maar de ouders en grootouders zijn er ook nog. Dat maakt heel veel vliegen die zoemen en op je zitten en…. niet overleven onder de mepper. Vrij zinloos, maar het geeft me in ieder geval het gevoel dat ik er iets aan doe. Voor de honden heb ik een bench met gaas waar ze graag in liggen, vliegenvrij. Dat waarderen ze en dat doet me goed. Ik mep wel, dat kunnen zij tenslotte niet.

Emigreren

Het is officieel. Na het afsluiten van een ziektekostenverzekering hier in Spanje, afgelopen juni, is nu ook de auto geëxporteerd. Dat laatste was nog niet zo simpel. Hoewel de apk in Nederland glansrijk was, moest de auto hier evengoed voor de itv (Spaanse apk) gekeurd worden. En net als in Nederland moet je daar een afspraak voor maken en duurt dat ruim 3 weken. En na de goedkeuring ben je er nog niet, want dan moet je 2 weken wachten op de papieren die nodig zijn voor de Spaanse rdw in Zaragoza. Ondertussen moet je een verzekeringsmaatschappij hebben gevonden die de papieren rompslomp voor je regelt. Daarbij komt ook het betalen van een voorschot van 500 euro, want exporteren is niet goedkoop.

Elke handeling die de rdw doet, moet direct voldaan worden. Maar dan heb je ook wat, want 2 weken later krijg ik bericht van de verzekeringsmaatschappij met een foto van de kentekenplaten. Wow, een grote stap voorwaarts. Het is nog even lastig om de auto in de verzekering te krijgen want de Nederlandse verzekeringsmaatschappij heeft 24 uur nodig om een bonusmalus op te stellen. Maar gewapend met tientallen schadevrije jaren, is het afsluiten een dag later gemakkelijk. Ik rij meteen door naar het gemeentehuis waar de wegenbelasting geregeld wordt, maar dat blijkt voor de rest van dit jaar al betaald te zijn. Soms zijn ze hier best efficiënt dus, alleen hebben ze dat niet eerder laten merken.

De hoogte van de wegenbelasting was wel even slikken . Ik betaalde in Nederland 46 euro per maand in Spanje kost het 62 euro per jaar. Past veel beter binnen mijn budget. En de verzekering is ook goedkoper, terwijl het pakket uitgebreider is.

Inmiddels heb ik ook van de Nederlandse rdw bericht dat de auto geëxporteerd is. Na al dat wachten, de zorgen, nog meer wachten en niet te vergeten al het geregel, is het nu allemaal voor elkaar. Ik woon in Spanje. Ik heb een huis op een prachtig stuk grond met olijfbomen, ik ben verzekerd tegen ziekten en rijd rond in een ‘Spaanse’ auto wat me een veiliger gevoel geeft. Het is voor elkaar, ik ben geëmigreerd.

Heet, fruit, auto en hond

Na een voorjaar met heel erg veel stortbuien en ook lage temperaturen, is het sinds 2 weken boven de 35 graden. En dat is in de schaduw uiteraard. Ik hoef je niet te vertellen dat het in de zon niet om uit te houden is. Hoewel ik de regen, en de modder die daaruit voortvloeit op mijn Finca, vervloekt heb, kunnen de honden en ik nu wel wat druppels gebruiken. Het is ook nooit goed. De zomervakantie is hier vorige week begonnen en duurt tot de 2e week van september. Lang dus.

De nectarines bij de buurman groeien en ruiken lekker. Nog een maandje en dan worden ze alweer geoogst. De Spaanse buurman heeft gezegd dat ik zelf mag oogsten wanneer ik maar wil, super aardig. Ik heb er nu al zin in. De chutney die ik het eerste jaar heb gemaakt, maak ik nu niet meer. Maar ik zit eraan te denken om de vruchten met suiker te laten gisten voor een sterkedrank. Dat was een tip van kennissen hier.

Ik ben met mijn auto bij de itv geweest, de Spaanse apk. Dat is nodig om de auto op een Spaans kenteken te krijgen. In februari is de auto in Nederland apk gekeurd, dus behalve een slechte achterband (waarschijnlijk door de vele slechte wegen waar ik de auto over moet bewegen) vloog de auto door de keuring. Het gaat hier wel anders. Geef je de auto in Nederland gewoon af aan het begin van de dag, hier moet je de keuring bijna zelf doen. Lichten testen, remmen testen en de auto wordt zelfs aan alle kanten gemeten.

Nu is het wachten op de formulieren van de itv die nodig zijn voor de Spaanse rdw. Kan nog wel een maandje duren voordat ik mijn kentekenplaten in bezit heb. Dan kan ik de auto en mezelf uitschrijven in Nederland, en ben ik helemaal officieel een Spaanse ingezetene.

De zorgverzekering hier is ook rond en wordt elke maand geïncasseerd van mijn Spaanse bankrekening. Het einde van al het geregel is in zicht. Bijna 2,5 jaar na aankomst. Best vlot, nietwaar?

De honden hebben het zwaar in de warmte. Nu we in het huis wonen vluchten ze overdag regelmatig naar binnen. De stenen vloer is lekker koel hoewel de temperatuur binnen ook hoog is. In de ochtend een kleine 25 graden, maar in de middag loopt het toch op naar de 32. Robbie wilde eergisterenavond niet eens binnen slapen, maar nadat hij voor de 2e keer {om 3 uur} in de nacht blaffend achter iets aan ging, heb ik hem naar binnen getrokken. Zwaar tegen zijn zin, maar ik wil ook slapen… Swiffer is zijn kalme zelf en zoekt sowieso altijd al de schaduw. Ik heb hem helemaal weer kaal geschoren en hij keek me bijna dankbaar aan. Kleine Clooney lijkt geen rem te hebben. Nu 3 maanden oud is hij gelukkig wat minder bijterig naar Rob en Swif, maar na een slaapje is het toch echt tijd om te spelen. En als de zon onder is, is hij niet meer te houden. We laten hem maar lekker klieren, jeugdig enthousiasme moet je niet inperken, toch?

Ziektekostenverzekering

Als je in een ander land wilt gaan wonen, is het noodzakelijk om de banden met Nederland te verbreken. Nu het huis klaar is, hoewel nog niet officieel opgeleverd, is het belangrijk om de officiële dingen te gaan regelen. Dat betekent dat de auto voor een apk in Spanje moet voordat het naar een keuring kan om haar (de auto dus) op een Spaans kenteken te krijgen. En omdat Spanje nu eenmaal Spanje is, is het goedkoper om de auto te laten keuren als je ingezetende bent.

Dus vandaag had ik de 2e afspraak voor een ziektekostenverzekering. Ik was vroeg naar de stad gegaan zodat ik met de 3 honden kon wandelen. Clooney is nu 7 weken en socialisatie is van groot belang. En dat mijn ‘baby’ op de Finca en in huis graag zijn grote broers uitdaagt, is hij een bangerik zodra hij asfalt ziet. Maar wandelen met alle 3 gaat dan weer verrassend goed. Na de wandeling had ik nog zoveel tijd over dat ik besloot een eindje te gaan rijden door de omgeving. Ook voor Clooney want die vindt autorijden niet echt ontspanning. En toen verdwaalde ik. De Campo (het platteland) is hier enorm en hoewel je denkt te weten waar je ongeveer bent, je hebt echt geen idee door alle bergen en bochten. En mijn afspraak kwam steeds dichterbij. Stress, Spaanse stress dan, want later komen is hier eigenlijk niet zo’n probleem. Maar ik houd er niet van. Dus…

Toen ik eindelijk weer een hoofdweg te pakken had en terug in de stad was, bleek parkeren een probleem. Schaduw parkeren, wel te verstaan. 3 honden in de auto achterlaten met de ramen open kan best, maar niet in de zon. Uiteindelijk een schaduwplek gevonden, aan de andere kant van de stad en rennend naar het kantoor van de verzekeraar. De baas en ik kwamen gelijktijdig aan, dus dat was perfect. Een half uur aan de telefoon gehangen om alle ziektes aan te horen die er zijn en te bevestigen dat ik die allemaal niet heb. En nu is het afwachten of ik goedgekeurd ben voor de ziektekostenverzekering. Zal wel want gelukkig ben ik kerngezond. Volgende week hoor ik meer, want snel gaat het natuurlijk niet, haha.

Ondertussen heeft Clooney in de bench zitten plassen en weigert Robbie erin te gaan liggen. Slimme hond. Snel naar huis en morgen weer een nieuwe uitdaging voor ons alle 4. We hebben tenslotte maar kort om Clooney met alle spannende dingen kennis te laten maken.

Lente

Terwijl in Nederland de kou overheerst zit ik nu buiten in een aangenaam zonnetje te genieten van een koud pilsje. De lente is hier aangebroken en de fruitbomen beginnen steeds meer bloesem te krijgen. Een prachtig gezicht waar ik volop van geniet. Ook de vogels kwetteren dat het een lieve lust is. Ze zijn nesten aan het bouwen en de haren die ik dagelijks van Swiffer kam worden door de dankbare vogeltjes rap meegenomen.

Robbie en Swiffer liggen lui tegen elkaar aan in de zon, best een hondenleven dus. De waterbak die buiten staat is niet alleen meer van de honden; de vogels, wespen en zelfs muizen maken er ook dankbaar gebruik van.

En tot mijn grote verbazing komt de knoflook die ik 2 jaar geleden heb geplant weer groen boven de grond, geheel zonder verzorging omdat ik de moestuin wegens gebrek aan water al veel eerder had afgeschreven. De natuur is fenomenaal. Hier geen zorgen over het bijvoeren van de grote grazers in de Oostvaardersplassen vanwege de aanhoudende kou. Hier geen bevroren wegen en vertragingen vanwege de kou. Ik voel me een bevoorrecht mens.

Een warm 2018

Als je naar Spanje emigreert verwacht je natuurlijk heel veel zon en vooral misschien een minder gehaast bestaan. Beide is wel gelukt wat mij betreft. Als ik zo terugkijk op het afgelopen jaar heeft de zon vanaf maart bijna voortdurend geschenen. Dit jaar was er heel erg weinig regen, hoewel het met bakken uit de hemel valt als het per ongeluk wel een keer regent. En zat ik vorig jaar om deze tijd al weken in de dichte mist, dit jaar heb ik nog geen mistige dag gehad. Wel even afkloppen want van mist word ik niet gelukkig.

Onthaasten is hier ook erg goed gelukt. Geen vaste lasten, geen veeleisende baan, heel veel natuurschoon en prachtige sterrenhemels om van te genieten. Uiteraard heb je ook hier een heleboel bureaucratie. Probeer je auto maar op een Spaans kenteken te krijgen of een zorgverzekering af te sluiten. Dan leer je de regels van Spanje wel kennen. En nu de bouw van het huis steeds verder vordert, moet ik ook zonnepanelen voor op het dak regelen. Bovendien heb ik natuurlijk nog steeds geen water op de finca. En dat komt er ook niet, weet ik inmiddels. Dankzij kennissen hier ben ik erachter gekomen dat het vastrecht voor een wateraansluiting ongeveer 1000 euro per jaar kost. Bovendien moet je een soort aflossing van een hypotheek meebetalen die de boeren in de omgeving 22 jaar geleden hebben afgesloten om de waterleidingen te trekken. En een boete, omdat je 22 jaar te laat “instapt”. Dat is allemaal veel te kostbaar voor mij, dus ga ik me in de toekomst redden met een 1000 liter tank die ik zelf moet vullen. Is heel goed te doen als je een auto en aanhanger hebt. Tot die tijd moet ik me behelpen, maar he… ik behelp me al een hele tijd en dat bevalt me uitstekend. De uitdaging is om zo goedkoop mogelijk te kunnen leven en die uitdaging neem ik heel serieus. En ik hou ervan.

Rest me nog jullie een heel gelukkig, liefdevol, gezond en vooral ook een warm nieuwjaar toe te wensen. Denk maar een kort momentje aan die vrouw met die twee honden die nog steeds in de camper wonen tijdens de feestdagen. En geloof me, in 2018 zal het huis klaar zijn. Denk ik. ; -)

Onder 0

Oei, het is wel weer even schrikken. De nachten zijn hier kouder dan nu in Nederland. De laagste temperatuur die ik gemeten heb was minus 6 graden. Dat is uiteraard buiten, maar in de camper is het dan 1 miezerig graadje boven 0. Ik raad het je niet aan te proberen hoe koud dat is. Ik slaap met een dikke pyjama aan, 2 paar sokken, een muts op en ook nog een sjaal om. Het ziet er niet uit maar de honden zijn nog niet gillend weggerend. Mijn neus is gedurende de nacht regelmatig bevroren dus kruip ik ook nog diep onder het dubbele dekbed. Ook Robbie heeft last van de kou. Rond een uur of 4 in de ochtend begint hij te janken. Dan klim ik uit de alkoof en leg de deken weer over hem heen. Dat doe ik ook als we gaan slapen, maar als hij in de nacht beweegt is hij zijn warme deken natuurlijk zomaar kwijt. Misschien een goed idee om hem te leren hoe hij zichzelf ’s nachts kan bedekken. Tot die tijd ben ik de pineut, maar ik doe het met liefde. Swiffer kan een stuk beter tegen de kou, maar die heeft dan ook meer haar, langer haar en het is nog een dubbele vacht ook.

Voorlopig lijkt het er nog niet op dat het huis voor de winter klaar is, dus het is weer een winter afzien in de camper. Gelukkig heb ik de ervaringen van vorig jaar dus tot nu toe gaat het allemaal best goed.

Er is pas geleden een vriend van de aannemer langs geweest die mijn olijven wel wil gaan plukken. Van de 118 bomen die er op mijjn finca staan heeft ongeveer de helft opbrengst. Niet allemaal evenveel, maar voor hem blijkbaar genoeg voor een leuke  bijverdienste. We hebben afgesproken dat hij ze mag oogsten als ik 1/3 van de opbrengst in olie krijg “uitbetaald”. Was hij het helemaal mee eens. Olie van mijn eigen grond, hoe fantastisch is dat? Nog een maandje wachten, dan kan ik proeven wat de Spaanse zon voor goeds heeft gedaan met mijn olijven.