Boerin Spanje

Algemeen

Het weer is in de war, deel 3

Het is warm. Niet te geloven dat ik buiten kan zitten in een shirtje, koud drankje erbij en een goed boek. 3 februari is het en boven de 20 graden. In de schaduw dus. Windstil, zonnig en het gevoel van zomer. Of in ieder geval toch het gevoel van eind mei in Nederland. 

Ik ben druk bezig met het verwijderen van het onkruid en dat is zeker geen straf bij deze temperatuur. Hoewel, het zweet moet wel steeds worden weggeveegd van mijn voorhoofd. Voordeel van de windstilte is dat ik alles meteen kan verbranden, dus het wordt allemaal meteen weer een stuk netter op de finca. Aan de andere kant is het gekkenwerk om ruim anderhalve hectare onkruid te verwijderen met een schep en een hark. En toch vind ik het heerlijk om te doen.

Clooney rent lekker om me heen en heeft ook het voorjaar in zijn bol. Rob ligt bij het huis en beweegt zich alleen van de zon naar de schaduw. Nu nog maar even lekker genieten want de temperatuur gaat wel weer dalen voorspellen ze. Voor even, hoop ik. Want wonen in Spanje betekent ook dat ik zon nodig heb om goed te functioneren. Of zoals iemand laatst tegen mij zei: niet alleen je huis werkt om zonne-energie, jij zelf ook. En zo is het precies. De winter is precies lang genoeg hier. Kom. Maar. Op. Met. De. 40. Graden. 

Het weer is in de war, deel 2

Half januari in Spanje en volop sneeuwpret. Wakker worden in een witte wereld is schitterend, maar ook bijzonder voor Spanje. Waar ik woon althans. In de nacht heeft het licht gesneeuwd, maar het blijft liggen op de koude grond, op de bomen, in de bergen. De honden vonden het heerlijk. De eerste sneeuw in Clooney zijn leven, een spannende ervaring en koude pootjes. Ook Robbie was weer even een jonge hond, fantastisch om die twee te zien genieten van de prachtige wandeling door de besneeuwde bergen. Ik heb wel honderd foto’s gemaakt want ook voor mij is het even geleden dat ik sneeuw heb gezien.

En het kind in mij kwam weer boven want ik heb een sneeuwpop gemaakt. Het was perfecte plaksneeuw dus de buik en het hoofd rollen was een eitje. Ik besloot dat het een vrouw moest worden, aangezien de reden van de sneeuw Gloria was, de officiële naam van het voorspelde slechte weer in Spanje. Binnen een half uurtje stond Gloria te stralen voor mijn huisje. Met haar kekke hoofddeksel slaat ze geen slecht figuur op Prinsjesdag. 

Andere bewoners van Spanje hebben het niet zo goed getroffen. Overstromingen aan de oostkust, straten onder water, bedrijven in de buurt van het strand die veel schade hebben opgelopen. Veel sterkte jullie.

Het weer is in de war

Vanmorgen maakte ik een wandeling met de honden, zoals ik regelmatig doe. Maar wat mij opviel in die tweeënhalf uur, was het verschil in de weersomstandigheden. Het is december, maar dat betekent zeker niet dat het weer hetzelfde is als in Nederland in december. Maar vanmorgen was dat wel het geval. We hebben net een lange periode met dichte mist achter de rug, niet fijn maar normaal voor hier. En vannacht had het gevroren, zodat alles bedekt was met een laagje ijs. Erg mooi om te zien.

De wandeling begon dus met bevroren bomen. Onderweg op een berg was het weer even herfst. Een grote paddenstoel aan de voet van een olijfboom. Het ijs was hier alweer gesmolten of het was er niet eens geweest. Verderop liepen we over een veld met bloemen. De lente was er! En vlakbij mijn huis, aan het eind van de wandeling, brak de zon door. De eerste zon na weken mist. Ik moest me bedwingen om niet buiten te gaan zitten en de eerste stralen op te vangen. Veel te koud. Snel naar binnen en de kachel aan. Een veel beter idee. En nog even de foto’s bekijken van de wandeling door de 4 jaargetijden in 150 minuten. 

Angst voor de extremen

Sinds het voorjaar is het erg heet en droog geweest. Zo droog zelfs dat de gemeente in juni al een open vuurverbod heeft ingesteld, tot en met 15 september. Niet vreemd omdat de eerste bosbrand in Spanje gewoon bij mij om de hoek was. Het blijkt ook achteraf geen overbodige luxe te zijn, want het gevaar voor bosbranden wordt alleen maar groter. Net als de droogte. Het was de hele zomer rond de 40 graden (in de schaduw) en de vier druppels die in de afgelopen maanden gevallen zijn, zetten niet echt olijven aan de bomen. Zoden aan de dijk, bedoel ik 🤭. 

Maar terwijl ik dit schrijf regent het. Hard. Heel hard zelfs. En als je het nieuws hebt gevolgd; er zijn zelfs doden gevallen door de extreme regenval in het zuiden van Spanje. Op de tv zijn beelden van enorme overstromingen, auto’s die door de straten drijven en winkelstraten die onder water staan. Zelfs de tunnels van de trein staan tot de bovenleidingen onder water. Verschrikkelijk indrukwekkend, en ook beangstigend. Ook al zit ik zelf in het noorden, ik moet er niet aan denken dat mijn huis, oude campertje, terrein en auto door modderstromen worden weggevaagd. Het is alles wat ik heb. Ik heb geen geld meer om opnieuw te beginnen en ik ben niet wa-verzekerd, laat staan voor natuurrampen. Zonder inkomen is zuinig leven een noodzaak. En dat lukt best, zolang er geen extremen in (bijvoorbeeld) de weersomstandigheden plaatsvinden.

Ik ben best een beetje bang, om eerlijk te zijn. Mijn huidige leven bestaat uit spaargeld en zuinigheid (en rust en genieten en vrijheid natuurlijk). Het spaargeld zit grotendeels in het huis, uiteraard. Blijft zuinig zijn over. Daar ben ik de afgelopen jaren best goed in geworden. Maar als er een ramp met mijn huisje of auto gebeurt, denk ik niet dat ik het hier nog red allemaal. En terug naar Nederland is sowieso uitgesloten, omdat het leven daar te duur is (ik ben niet voor niets vertrokken).

Ik kijk nu dus met samengeknepen ogen en hoge hartslag naar de ellende die momenteel ten zuiden van mij is. Hoe dichtbij…. Ik wens iedereen in de omgeving van Alicante en Murcia heel veel sterkte toe. 

Oogst van de nectarines

Niet dat ik opeens een boomgaard vol heb. Waarom zou ik als mijn Spaanse buurman me toestemming heeft gegeven om alle nectarines te plukken die ik maar eten kan. Waarschijnlijk een goedmaker omdat hij tijdens de hitte, die overigens maar aan blijft houden en al drie maanden duurt, soms al om 5 uur in de ochtend komt om zijn bomen te besproeien. Best vroeg om wakker gemaakt te worden door het lawaai van een tractor, maar dat is het boerenleven.

Ik eet dus al een paar weken nectarines, zelfs voor de officiële oogst was ik al aan het plukken. Lekker door de pasta, door de salade of als tussendoortje. En vandaag had ik inspiratie genoeg voor een lekker recept van gegrilde nectarines met mascarpone, suiker en anijs. Overdekt met zelfgemaakte karamelsaus met zeezout en wat poedersuiker om het af te maken. Het was goddelijk. Net als de smoothie die ik eerder maakte door nectarines te mixen met ananassap. En ondanks al die lekkere gerechten heb ik nog steeds een emmer vol verse nectarines in de keuken staan. Misschien wat veel van het goede, maar ze zijn in totaal maar drie weken eetbaar voordat ze overrijp zijn. Gelukkig is Clooney er ook dol op. Bij iedere wandeling neemt hij er wel eentje mee. En ze gaan helemaal op, want Robbie is dol op de pitten. 

Ik heb al zin in de appelmoes, sorry… nectarinemoes morgen, bij de zelfgemaakte frietjes en de kip. En binnenkort is de oogst van de amandelen weer. Vorig jaar waren ze zo verschrikkelijk lekker. Hoewel ik nog steeds over heb… 

Maar eerst moet ik nadenken over het verwerken van de nectarines. Zonder dat ze zo zuur zijn als de chutney van drie jaar geleden. Ik ga op zoek naar een goed recept. Want hoewel het nu wel even genoeg nectarine is, over een paar maanden zal ik ze graag weer willen eten. En dan zullen de bomen van de buurman toch echt helemaal kaal zijn.

Hittegolf

Het is heet. Heel erg heet, al heel erg lang. Buiten boven de 43 graden Celsius, maar daar kun je aan ontkomen door binnen te zijn. Alleen is het binnen officieel ook niet meer uit te houden. Bijna 36 graden, geeft de thermometer aan. Dat betekent dat de omgevingstemperatuur net zo hoog is als de lichaamstemperatuur. En dat betekent dat je zweet, zelfs als je je glas water optilt. Ik ben dus heel blij met mijn douche, en neem iedere middag een koude, als het echt niet meer uit te houden is. Dan kan ik er weer even tegen.

Voor de honden is het nog erger. Zij willen alleen voor zonsopgang en na zonsondergang naar buiten. De grond is te heet onder hun voeten, ze kunnen alleen rennen zonder dat hun kussentjes verbranden, en het is veel te warm om te rennen. Dus vroeg op, flinke wandeling maken en slapen. Want dat lukt ze wel. Zelfs Clooney slaapt de hele dag. En als de zon weer achter de bergen verdwenen is komen wij uit ons holletje.

Gelukkig heb ik een fijne ventilator, die staat dag en nacht te draaien voor de honden. Kan precies de hele bank bedekken qua wind, scheelt toch veel, gevoelsmatig. Ik slaap boven, zonder ventilator. Maar dat lukt nog steeds goed, hoewel de nachten kort zijn. Overdag slaap ik gewoon ook een uur of twee, iets doen is toch onmogelijk. Nou ja, niet helemaal onmogelijk want ik ben bezig met het leggen van een terras. Met stenen. Hard werken, veel zoeken naar gratis stenen in de omgeving, en dan zorgen dat het straks ook nog beloopbaar is, zonder je nek te breken. Ik vind het verbazingwekkend leuk werk. En dan nog de buitenkeuken maken. En alles opnieuw lakken aan het huis, want de zon is onverbiddelijk. Genoeg te doen, gelukkig 🙂

De winter voorbij

Dat is toch een hoopvol begin van het nieuwe jaar? De zon schijnt al weken volop, het regent nauwelijks en hoewel het in de nachten zelfs een paar keer minus 6 graden is geweest, is het overdag heerlijk voorjaarsweer, zelfs zonder wind. Rond de kerst buiten lunchen, dat is me in Spanje nog niet eerder overkomen. Maar nu dus wel. Om 4 uur in de middag is het genieten afgelopen, dan wordt het fris en vochtig en als ik het huis in ga is het er koud, rond de 15 graden.

Dus de kachel aan en flink stoken tot boven de 20 graden. Duurt wel een tijdje voor het zover is, en met een houtkachel is het ook wat lastig te reguleren. Een keer was het zo heet binnen dat ik het raam open heb gezet voor een beetje frisse lucht. Ik ben dolblij met mijn kachel, maar hij vreet hout. Heel veel hout. En dat is wel een dingetje. Moest ik eerst alleen op pad voor water, nu dus ook voor hout.

Klein detail is dat ik al sinds vrijwel mijn aankomst in Spanje een kettingzaag heb, maar die doet het meestal niet. Dus hak ik met de bijl, maar die is nu zo bot, dat er niet meer mee te werken is. Fijn hoor, gereedschap. Dus ga ik op zoek naar hout. Verlaten Finca’s in de omgeving waar soms een restant oud hout ligt. Vaak zo oud dat het nauwelijks meer gewicht heeft. Dat brandt niet echt lang, maar het brandt. Ook ga ik regelmatig naar de vuilstort waar ik pallets of bouwhout vandaan haal. Hopelijk komt het voorjaar echt en warmt het binnen snel op zodat de kachel alleen nog maar aan hoeft voor de gezelligheid van de vlammen. En voor de volgende winter moet ik de komende maanden heel erg veel hout kappen, ter voorbereiding.

Eerst de motorzaag maar aan de praat zien te krijgen, dat maakt het leven een stuk gemakkelijker.

Beestjes

Wonen op het platteland is prachtig. Het laat je kennis maken en genieten van de omgeving, maar er zijn ook meer dieren dan in de stad. Niet alleen mijn 3 kanjers Robbie, Swiffer en Clooney maar vooral ook heel erg veel vliegen. En mieren, gewoon miljoenen mieren die iedere dag weer druk in de weer zijn met het verzamelen van voedsel voor hun koningin. De muggen die in de nacht op jacht zijn naar bloed, vergeet ik liever te vermelden. In huis zijn inmiddels ook mieren, kevers, krekels en muizen. Allemaal niet fijn, maar ik ben de indringer, niet zij.

Gisteren is Clooney gebeten door een baby Schorpioen. Hij heeft een paar uur last van zijn poot gehad, maar is verder niet ziek en eet als een dolle. Ik zie hier regelmatig slangen en in de schuur wemelt het inmiddels van het leven. Ik wacht tegenwoordig even met binnenstappen tot ieder dier zijn veilige plekje heeft gevonden.

Maar om nog even terug te komen op de mieren, die zijn wel heel bijzonder om te bestuderen. Ze hebben hele snelwegen aangelegd en werken vanaf de vroege ochtend alsof hun leven ervan afhangt. Wat waarschijnlijk ook zo is. Ze kunnen 15 jaar oud worden, daar had ik geen idee van. En onder de gaten in de grond waar ze in verdwijnen blijken enorme wooneenheden te zijn. Groter dan mijn huis, maar ook een stuk drukker. Ik probeer de mieren altijd te vermijden met lopen, maar er zijn er zo ontzettend veel dat het haast ondoenlijk is. De honden houden er niet echt rekening mee, die gaan gewoon lekker hun eigen gang. Maar een luidruchtige vogel of een vette krekel trekt wel degelijk hun aandacht. En Swif en Clooney zijn er dol op om met een krekel te spelen.

Alles wat beweegt of geluid maakt is interessant. Behalve dan toch die muggen, die niet de honden te grazen nemen, maar mij wel. Bij gebrek aan mensen in de buurt ben ik gewoon zo ontzettend de klos. En toch, meer nog dan de mieren, muggen en slangen zijn de vliegen irritant. Niet alleen voor mij, ook voor de honden. Volgens mij zitten we dit jaar al in de 3e generatie nieuwgeboren vliegen, maar de ouders en grootouders zijn er ook nog. Dat maakt heel veel vliegen die zoemen en op je zitten en…. niet overleven onder de mepper. Vrij zinloos, maar het geeft me in ieder geval het gevoel dat ik er iets aan doe. Voor de honden heb ik een bench met gaas waar ze graag in liggen, vliegenvrij. Dat waarderen ze en dat doet me goed. Ik mep wel, dat kunnen zij tenslotte niet.

Emigreren

Het is officieel. Na het afsluiten van een ziektekostenverzekering hier in Spanje, afgelopen juni, is nu ook de auto geëxporteerd. Dat laatste was nog niet zo simpel. Hoewel de apk in Nederland glansrijk was, moest de auto hier evengoed voor de itv (Spaanse apk) gekeurd worden. En net als in Nederland moet je daar een afspraak voor maken en duurt dat ruim 3 weken. En na de goedkeuring ben je er nog niet, want dan moet je 2 weken wachten op de papieren die nodig zijn voor de Spaanse rdw in Zaragoza. Ondertussen moet je een verzekeringsmaatschappij hebben gevonden die de papieren rompslomp voor je regelt. Daarbij komt ook het betalen van een voorschot van 500 euro, want exporteren is niet goedkoop.

Elke handeling die de rdw doet, moet direct voldaan worden. Maar dan heb je ook wat, want 2 weken later krijg ik bericht van de verzekeringsmaatschappij met een foto van de kentekenplaten. Wow, een grote stap voorwaarts. Het is nog even lastig om de auto in de verzekering te krijgen want de Nederlandse verzekeringsmaatschappij heeft 24 uur nodig om een bonusmalus op te stellen. Maar gewapend met tientallen schadevrije jaren, is het afsluiten een dag later gemakkelijk. Ik rij meteen door naar het gemeentehuis waar de wegenbelasting geregeld wordt, maar dat blijkt voor de rest van dit jaar al betaald te zijn. Soms zijn ze hier best efficiënt dus, alleen hebben ze dat niet eerder laten merken.

De hoogte van de wegenbelasting was wel even slikken . Ik betaalde in Nederland 46 euro per maand in Spanje kost het 62 euro per jaar. Past veel beter binnen mijn budget. En de verzekering is ook goedkoper, terwijl het pakket uitgebreider is.

Inmiddels heb ik ook van de Nederlandse rdw bericht dat de auto geëxporteerd is. Na al dat wachten, de zorgen, nog meer wachten en niet te vergeten al het geregel, is het nu allemaal voor elkaar. Ik woon in Spanje. Ik heb een huis op een prachtig stuk grond met olijfbomen, ik ben verzekerd tegen ziekten en rijd rond in een ‘Spaanse’ auto wat me een veiliger gevoel geeft. Het is voor elkaar, ik ben geëmigreerd.

Heet, fruit, auto en hond

Na een voorjaar met heel erg veel stortbuien en ook lage temperaturen, is het sinds 2 weken boven de 35 graden. En dat is in de schaduw uiteraard. Ik hoef je niet te vertellen dat het in de zon niet om uit te houden is. Hoewel ik de regen, en de modder die daaruit voortvloeit op mijn Finca, vervloekt heb, kunnen de honden en ik nu wel wat druppels gebruiken. Het is ook nooit goed. De zomervakantie is hier vorige week begonnen en duurt tot de 2e week van september. Lang dus.

De nectarines bij de buurman groeien en ruiken lekker. Nog een maandje en dan worden ze alweer geoogst. De Spaanse buurman heeft gezegd dat ik zelf mag oogsten wanneer ik maar wil, super aardig. Ik heb er nu al zin in. De chutney die ik het eerste jaar heb gemaakt, maak ik nu niet meer. Maar ik zit eraan te denken om de vruchten met suiker te laten gisten voor een sterkedrank. Dat was een tip van kennissen hier.

Ik ben met mijn auto bij de itv geweest, de Spaanse apk. Dat is nodig om de auto op een Spaans kenteken te krijgen. In februari is de auto in Nederland apk gekeurd, dus behalve een slechte achterband (waarschijnlijk door de vele slechte wegen waar ik de auto over moet bewegen) vloog de auto door de keuring. Het gaat hier wel anders. Geef je de auto in Nederland gewoon af aan het begin van de dag, hier moet je de keuring bijna zelf doen. Lichten testen, remmen testen en de auto wordt zelfs aan alle kanten gemeten.

Nu is het wachten op de formulieren van de itv die nodig zijn voor de Spaanse rdw. Kan nog wel een maandje duren voordat ik mijn kentekenplaten in bezit heb. Dan kan ik de auto en mezelf uitschrijven in Nederland, en ben ik helemaal officieel een Spaanse ingezetene.

De zorgverzekering hier is ook rond en wordt elke maand geïncasseerd van mijn Spaanse bankrekening. Het einde van al het geregel is in zicht. Bijna 2,5 jaar na aankomst. Best vlot, nietwaar?

De honden hebben het zwaar in de warmte. Nu we in het huis wonen vluchten ze overdag regelmatig naar binnen. De stenen vloer is lekker koel hoewel de temperatuur binnen ook hoog is. In de ochtend een kleine 25 graden, maar in de middag loopt het toch op naar de 32. Robbie wilde eergisterenavond niet eens binnen slapen, maar nadat hij voor de 2e keer {om 3 uur} in de nacht blaffend achter iets aan ging, heb ik hem naar binnen getrokken. Zwaar tegen zijn zin, maar ik wil ook slapen… Swiffer is zijn kalme zelf en zoekt sowieso altijd al de schaduw. Ik heb hem helemaal weer kaal geschoren en hij keek me bijna dankbaar aan. Kleine Clooney lijkt geen rem te hebben. Nu 3 maanden oud is hij gelukkig wat minder bijterig naar Rob en Swif, maar na een slaapje is het toch echt tijd om te spelen. En als de zon onder is, is hij niet meer te houden. We laten hem maar lekker klieren, jeugdig enthousiasme moet je niet inperken, toch?