Boerin Spanje

Algemeen

Corona code oranje

Zes provincies in Spanje zijn sinds vandaag weer aangegeven als code oranje. Waaronder ook Zaragoza, waar ik woon. Niet naar toe gaan voor een vakantie. Levensgevaarlijk, volgens diverse landen. Dat gevaar is echter wel betrekkelijk en afhankelijk van waar je woont. Ik woon bij een dorp waar nog net geen 2000 mensen wonen op een oppervlakte van 175 km2. Ter vergelijking, Arnhem en Nijmegen samen hebben een oppervlakte van 160 km2 en in die steden wonen in totaal 337.000 mensen. Je hebt geen rekenmachine nodig om in te zien dat het hier dus allemaal wel meevalt. Op het platteland tenminste. In de stad Zaragoza is het natuurlijk een heel ander verhaal. Of in Barcelona en andere grote steden.

Van de week ben ik een dagje naar de kust geweest. Gewoon om te zien hoe het daar is met de drukte en de toeristen. Het viel me op dat tijdens de lunchpauze, dat is in Spanje de hoofdmaaltijd, alle terrassen vol zitten. Met allemaal mensen die geen mondkapjes dragen en veel te dicht op elkaar zitten. In Spanje geldt een mondkapjes plicht, altijd en overal. Maar niet op het terras omdat het mondkapje een belemmering is bij het eten en drinken. Maar verstandig is dat natuurlijk niet. Ik heb een terras uitgekozen, bij een leeg stuk strand en met maar twee andere tafels die bezet waren. De obers droegen mondkapjes maar de gasten dus niet. Ik heb me niet onveilig gevoeld, maar dat wil niet zeggen dat het nou zo veilig was, ondanks alle flessen om je handen mee te desinfecteren. Er waren nauwelijks toeristen, de winkels leeg, de boulevard uitgestorven. En het was een grote stad waar het hoogzomer normaal gesproken erg druk en gezellig is.

Wat ik me realiseer is dat ik hier op het platteland veilig ben. Hier houdt iedereen zich aan alle regels die dagelijks kunnen veranderen. Als je hier al iemand tegenkomt, die geen boer is en aan het werk op het land, dragen ze ondanks de verzengende hitte een mondkapje, net als ik. 

Ik wens jullie nog wat meer geduld met alles, houd afstand en blijf gezond. 

Bloody hot

We zijn er weer, de zomer in Spanje. Het is hier al een tijdje iedere dag rond de 40 graden en dat dan dus in de schaduw. Klinkt vast als een paradijs op aarde als je zelf in de regen en de kou zit maar je kunt van mij aannemen dat het niet te harden is. Schaduw is er nauwelijks op mijn finca, dus ben ik na 11 uur in de ochtend gedwongen om binnen in het huis te blijven. Gelukkig ben ik een ochtendmens en heb ik om die tijd de dagelijkse huishoudelijke klusjes en buiten klussen al gedaan. Dan is het binnen blijven tot in de avond, wanneer de zon achter de bergen verdwijnt. Dat wil niet zeggen dat het dan aangenaam is, maar in ieder geval kan ik alles dan weer even tegen elkaar open zetten om het door te laten waaien. Als er tenminste wind is… Dan moet je maar even vergeten dat de wind ook heel erg warm is en dus niet echt verkoeling geeft. Maar voor het gevoel is het prettig wanneer alles open staat en het lekker tocht in het huis. En Robbie wil dan ook wel even snel plassen onder een enorm grote boom waaronder altijd schaduw is. Want de grond is aan zijn poten ook veel te warm.

En dan komt de nacht… Het is nu 1 uur in de nacht, en het is binnen 32 graden. Je kunt je vast wel indenken dat dat niet lekker fris en ontspannen slaapt. Ik geef Robbie een natte handdoek in zijn mand en de ventilator die ronddraait als hij de nacht op de bank wil doorbrengen, maar zelf lig ik op de zolder, tweeënhalve meter hoger, zonder raam of ventilatie. Eigen keuze, dat weet ik wel. In de bloedhete, slapeloze nachten, verlang ik weer naar de winter en de kou. Tegen de kou kun je je kleden, met de hitte kun je helemaal niets beginnen. Oké, misschien kan ik in de koelkast gaan slapen, maar dat is een tafelmodel en meestal niet leeg. Werkt dus ook niet echt, denk ik. Ik klaag niet, absoluut niet. Maar een paar graden minder zou geen straf zijn. 

Waterpomp of toch niet

Ik heb mijn huisje nu ruim twee jaar. 40 m2 aan de buitenkant. Maar 27 bruikbare meters omdat de muren dik moet zijn in Spanje. Om de kou of juist de hitte buiten te houden. Ik ben super tevreden met mijn huisje, het is groot genoeg voor Robbie en mij. En het heeft alles wat ik nodig heb. Nou ja, niet alles werkt naar behoren. Zo heb ik sinds een half jaar een hoop ellende met de waterpomp.

Twee jaar terug had ik een pompje uit Nederland. Een voor een caravan, op 24 volt. Die heeft het anderhalf jaar lang redelijk goed gedaan, hoewel de aansluitingen met de Spaanse maten net niet helemaal klopten. Tot hij het begaf. Waarschijnlijke oorzaak is verstopping. Ik leef hier in en op het zand. En bij het vullen van de watertank, komt er ook zand en stof mee de tank in. De waterpomp dus afgeschreven en een nieuwe gekocht. Een grote, sterke pomp op 220 volt. Eén die het huisje met gemak zou kunnen voorzien van stromend water en een heerlijke douche. Maar helaas, de pomp doet niet wat hij moet doen. Hij werkt wel, maar hij komt niet op druk en slaat ook niet af zodra je de kraan dicht doet. Dan weet ik het dus ook niet meer.

Ik heb een tip van een vriend ter harte genomen en de wateropslag verplaatst naar een terras hoger dan het huis, zodat er een natuurlijke druk ontstaat. Zonder waterpomp zou dat ook moeten werken. Het was veel werk om een geul te graven voor de slang, maar het is gelukt. De aansluitingen gekocht en… Er komt een straaltje uit de kraan. Je kunt je handen ermee wassen als je geduldig bent, maar dat is al meer dan het afgelopen half jaar mogelijk was. En er komt water uit de douche, maar het stelt niet veel voor. Misschien moet de wateropslag van 1000 liter gewoon voller. Dat de druk dan vanzelf hoger wordt. Ik zal het gaan proberen. En als het allemaal niet lukt zit er niets anders op dan een loodgieter te laten komen. Fingers crossed. 

Overbelasting

Sinds januari van dit jaar ben ik bezig om het onkruid te verwijderen. Onkruid is een breed begrip op mijn finca van ruim 16000 m2. Als een makelaar de grond zou willen verkopen zou hij het ‘fantastische verse kruiden’ noemen. Dat zijn het ook, maar voor mij is het vooral een doorn in mijn ogen. Rozemarijn… Duizenden planten rozemarijn. Ze zijn hardnekkig en vermeerderen zich als… onkruid. De grastrimmer die ik heb kan het niet aan, dus moeten ze per plant uit de grond worden gestoken met een spade. Allemaal prima te doen… Totdat mijn arm zegt dat het teveel is.

Vijf maanden planten uit de grond steken blijkt nu opeens niet meer menselijk te zijn. Mijn rechterarm is half dood en soms zelfs helemaal. Het oppakken van een stokbrood doet al pijn. Niet goed. Helemaal niet goed. Op de finca heb ik mijn armen hard nodig. Niet alleen om het onkruid te verwijderen maar ook om water te halen, te wassen en boodschappen te doen, om het leven te leven dus. Alles lijkt pijn te doen tegenwoordig. Misschien moet ik een stapje terug doen. Of dagelijkse dingen met links leren te doen, want opgeven zit niet in mijn systeem. Best lastig, maar een kwestie van aanpassen.

En aanpassen heb ik wel geleerd de afgelopen jaren. Had ik al verteld dat mijn waterpomp stuk is en ik al een half jaar geen stromend water meer heb? Dus geen douche, geen toilet doorspoelen en geen handen wassen in mijn keukentje. Kleding wassen doe ik al vier jaar met de hand, dus dat valt niet eens op. Douchen doe ik nu weer onder de olijfboom, nadat ik het water door de zon heb laten opwarmen. Net als een paar jaar geleden toen ik nog in de camper woonde. Met andere woorden… Na vier jaar in Spanje is het nog steeds behelpen. Ik heb er geen bezwaar tegen, back to basic vind ik prima omdat alle andere dingen geld kosten. Iets dat zonder inkomen steeds lastiger wordt. Mijn spaargeld gaat op aan boodschappen en kosten voor de auto, de ziektekosten en belastingen. Ik ben druk doende om het Spaans veel beter onder de knie te krijgen zodat ik misschien een baan kan vinden, maar de corona maakt het voor niemand gemakkelijk. En een buitenlander staat niet bovenaan de lijst van nieuw personeel. Hier in de omgeving is veel armoede en ik geloof niet dat de Spanjaarden op mij zitten te wachten.

Robbie en ik houden vol. De zomer komt en we houden van de zon. Hopelijk is er snel een vaccin tegen de corona. Want we wonen dan wel in het midden van niks, de wereld en de mensen daarop gaan ons wel degelijk aan ons hart. Be careful and stay safe.

Quarantaine in Spanje

Inmiddels ben ik al 5 weken opgesloten vanwege de corona crisis. Opgesloten zitten is bij mij betrekkelijk. Ik woon in het midden van niets, kan dus nog steeds uren wandelen zonder een levend wezen tegen te komen. En toch is het anders dan voorheen. 

Wandelen mag niet in Spanje. Je moet een reden hebben om buiten te zijn. Ik ben al een keer aangehouden in het dorp. Met mijn tas vol boodschappen. Maar de guardia civil is niet erg aardig of meelevend. Ik moest me legitimeren, vertellen waarom ik over straat liep. En we stonden een meter van mijn auto, maar dat wisten ze natuurlijk niet. En ze zijn behoorlijk intimiderend. Grote, sterke mannen die je behandelen als een kleuter…. Niet fijn. Ik snap het wel, maar het is nog steeds niet fijn. 

Toch voel ik me bevoorrecht om te kunnen wonen waar ik woon. Mijn grondstuk is mijn zegen. Al maanden ben ik bezig om onkruid te verwijderen en te verbranden. En dat terwijl er duizenden mensen in de omgeving zijn die opgesloten zitten in een flat. Alleen een balkon hebben. Niet naar buiten mogen zonder echte reden. Niet alleen hier maar over de hele wereld. Ik leef grotendeels buiten, ruim op en maak mijn grondstuk mooier. 

Nadeel is dan weer dat ik mijn huishoudelijke afval niet kwijt kan. Dat mag je alleen na acht uur ”s avonds in het dorp in de containers kwijt, maar rond die tijd ben ik nooit in het dorp. En het dorp is wel een half uur rijden, retourtje. Het stinkt dus behoorlijk in mijn schuurtje. Ik moet binnenkort met het afval naar het dorp, in de avond. Niet fijn, maar veel dingen zijn momenteel niet fijn. Voor iedereen. 

Robbie en ik missen Clooney verschrikkelijk. Rob ruikt nog steeds overal of hij Clooney niet ergens kan vinden. Best treurig, hij snapt er niets van. Zo lang was Clooney nog nooit weg. En vandaag is het alweer een jaar geleden dat Swiffer is overleden. Twee honden missen binnen een jaar… Need I say more. Robbie mist Swiffer en Clooney waarschijnlijk nog meer. Maar hij zegt niets, helaas. Misschien is het goed om aan een nieuwe hond te denken. Niet als vervanging van onze Clooney, maar wel als nieuwe vriend voor Rob en mij. Want het is stil in huis. Heel erg stil. En we hebben liefde genoeg om weer een hond van de dood te redden. Robbie is een perfecte opvoeder voor Clooney gebleken, dat kan hij vast nog een keer, ook al is hij van de week 9 jaar geworden. En hoewel ik best opzie tegen slapeloze nachten, overal plas en poep, mijn schoenen verbergen en hopen dat mijn spullen heel blijven… Een nieuwe hond brengt nieuwe liefde, nieuwe vrolijkheid. We zullen Swiffie en Clooney nooit vergeten, maar we moeten wel door. En Rob is eenzaam. Hoewel hij best geniet van de aandacht die hij krijgt als enige hond.

Corona en gemis lijkt samen te gaan. Wij wensen iedereen heel veel sterkte. Blijf gezond, of word het snel weer. 

Het weer is in de war, deel 3

Het is warm. Niet te geloven dat ik buiten kan zitten in een shirtje, koud drankje erbij en een goed boek. 3 februari is het en boven de 20 graden. In de schaduw dus. Windstil, zonnig en het gevoel van zomer. Of in ieder geval toch het gevoel van eind mei in Nederland. 

Ik ben druk bezig met het verwijderen van het onkruid en dat is zeker geen straf bij deze temperatuur. Hoewel, het zweet moet wel steeds worden weggeveegd van mijn voorhoofd. Voordeel van de windstilte is dat ik alles meteen kan verbranden, dus het wordt allemaal meteen weer een stuk netter op de finca. Aan de andere kant is het gekkenwerk om ruim anderhalve hectare onkruid te verwijderen met een schep en een hark. En toch vind ik het heerlijk om te doen.

Clooney rent lekker om me heen en heeft ook het voorjaar in zijn bol. Rob ligt bij het huis en beweegt zich alleen van de zon naar de schaduw. Nu nog maar even lekker genieten want de temperatuur gaat wel weer dalen voorspellen ze. Voor even, hoop ik. Want wonen in Spanje betekent ook dat ik zon nodig heb om goed te functioneren. Of zoals iemand laatst tegen mij zei: niet alleen je huis werkt om zonne-energie, jij zelf ook. En zo is het precies. De winter is precies lang genoeg hier. Kom. Maar. Op. Met. De. 40. Graden. 

Het weer is in de war, deel 2

Half januari in Spanje en volop sneeuwpret. Wakker worden in een witte wereld is schitterend, maar ook bijzonder voor Spanje. Waar ik woon althans. In de nacht heeft het licht gesneeuwd, maar het blijft liggen op de koude grond, op de bomen, in de bergen. De honden vonden het heerlijk. De eerste sneeuw in Clooney zijn leven, een spannende ervaring en koude pootjes. Ook Robbie was weer even een jonge hond, fantastisch om die twee te zien genieten van de prachtige wandeling door de besneeuwde bergen. Ik heb wel honderd foto’s gemaakt want ook voor mij is het even geleden dat ik sneeuw heb gezien.

En het kind in mij kwam weer boven want ik heb een sneeuwpop gemaakt. Het was perfecte plaksneeuw dus de buik en het hoofd rollen was een eitje. Ik besloot dat het een vrouw moest worden, aangezien de reden van de sneeuw Gloria was, de officiële naam van het voorspelde slechte weer in Spanje. Binnen een half uurtje stond Gloria te stralen voor mijn huisje. Met haar kekke hoofddeksel slaat ze geen slecht figuur op Prinsjesdag. 

Andere bewoners van Spanje hebben het niet zo goed getroffen. Overstromingen aan de oostkust, straten onder water, bedrijven in de buurt van het strand die veel schade hebben opgelopen. Veel sterkte jullie.

Het weer is in de war

Vanmorgen maakte ik een wandeling met de honden, zoals ik regelmatig doe. Maar wat mij opviel in die tweeënhalf uur, was het verschil in de weersomstandigheden. Het is december, maar dat betekent zeker niet dat het weer hetzelfde is als in Nederland in december. Maar vanmorgen was dat wel het geval. We hebben net een lange periode met dichte mist achter de rug, niet fijn maar normaal voor hier. En vannacht had het gevroren, zodat alles bedekt was met een laagje ijs. Erg mooi om te zien.

De wandeling begon dus met bevroren bomen. Onderweg op een berg was het weer even herfst. Een grote paddenstoel aan de voet van een olijfboom. Het ijs was hier alweer gesmolten of het was er niet eens geweest. Verderop liepen we over een veld met bloemen. De lente was er! En vlakbij mijn huis, aan het eind van de wandeling, brak de zon door. De eerste zon na weken mist. Ik moest me bedwingen om niet buiten te gaan zitten en de eerste stralen op te vangen. Veel te koud. Snel naar binnen en de kachel aan. Een veel beter idee. En nog even de foto’s bekijken van de wandeling door de 4 jaargetijden in 150 minuten. 

Angst voor de extremen

Sinds het voorjaar is het erg heet en droog geweest. Zo droog zelfs dat de gemeente in juni al een open vuurverbod heeft ingesteld, tot en met 15 september. Niet vreemd omdat de eerste bosbrand in Spanje gewoon bij mij om de hoek was. Het blijkt ook achteraf geen overbodige luxe te zijn, want het gevaar voor bosbranden wordt alleen maar groter. Net als de droogte. Het was de hele zomer rond de 40 graden (in de schaduw) en de vier druppels die in de afgelopen maanden gevallen zijn, zetten niet echt olijven aan de bomen. Zoden aan de dijk, bedoel ik 🤭. 

Maar terwijl ik dit schrijf regent het. Hard. Heel hard zelfs. En als je het nieuws hebt gevolgd; er zijn zelfs doden gevallen door de extreme regenval in het zuiden van Spanje. Op de tv zijn beelden van enorme overstromingen, auto’s die door de straten drijven en winkelstraten die onder water staan. Zelfs de tunnels van de trein staan tot de bovenleidingen onder water. Verschrikkelijk indrukwekkend, en ook beangstigend. Ook al zit ik zelf in het noorden, ik moet er niet aan denken dat mijn huis, oude campertje, terrein en auto door modderstromen worden weggevaagd. Het is alles wat ik heb. Ik heb geen geld meer om opnieuw te beginnen en ik ben niet wa-verzekerd, laat staan voor natuurrampen. Zonder inkomen is zuinig leven een noodzaak. En dat lukt best, zolang er geen extremen in (bijvoorbeeld) de weersomstandigheden plaatsvinden.

Ik ben best een beetje bang, om eerlijk te zijn. Mijn huidige leven bestaat uit spaargeld en zuinigheid (en rust en genieten en vrijheid natuurlijk). Het spaargeld zit grotendeels in het huis, uiteraard. Blijft zuinig zijn over. Daar ben ik de afgelopen jaren best goed in geworden. Maar als er een ramp met mijn huisje of auto gebeurt, denk ik niet dat ik het hier nog red allemaal. En terug naar Nederland is sowieso uitgesloten, omdat het leven daar te duur is (ik ben niet voor niets vertrokken).

Ik kijk nu dus met samengeknepen ogen en hoge hartslag naar de ellende die momenteel ten zuiden van mij is. Hoe dichtbij…. Ik wens iedereen in de omgeving van Alicante en Murcia heel veel sterkte toe. 

Oogst van de nectarines

Niet dat ik opeens een boomgaard vol heb. Waarom zou ik als mijn Spaanse buurman me toestemming heeft gegeven om alle nectarines te plukken die ik maar eten kan. Waarschijnlijk een goedmaker omdat hij tijdens de hitte, die overigens maar aan blijft houden en al drie maanden duurt, soms al om 5 uur in de ochtend komt om zijn bomen te besproeien. Best vroeg om wakker gemaakt te worden door het lawaai van een tractor, maar dat is het boerenleven.

Ik eet dus al een paar weken nectarines, zelfs voor de officiële oogst was ik al aan het plukken. Lekker door de pasta, door de salade of als tussendoortje. En vandaag had ik inspiratie genoeg voor een lekker recept van gegrilde nectarines met mascarpone, suiker en anijs. Overdekt met zelfgemaakte karamelsaus met zeezout en wat poedersuiker om het af te maken. Het was goddelijk. Net als de smoothie die ik eerder maakte door nectarines te mixen met ananassap. En ondanks al die lekkere gerechten heb ik nog steeds een emmer vol verse nectarines in de keuken staan. Misschien wat veel van het goede, maar ze zijn in totaal maar drie weken eetbaar voordat ze overrijp zijn. Gelukkig is Clooney er ook dol op. Bij iedere wandeling neemt hij er wel eentje mee. En ze gaan helemaal op, want Robbie is dol op de pitten. 

Ik heb al zin in de appelmoes, sorry… nectarinemoes morgen, bij de zelfgemaakte frietjes en de kip. En binnenkort is de oogst van de amandelen weer. Vorig jaar waren ze zo verschrikkelijk lekker. Hoewel ik nog steeds over heb… 

Maar eerst moet ik nadenken over het verwerken van de nectarines. Zonder dat ze zo zuur zijn als de chutney van drie jaar geleden. Ik ga op zoek naar een goed recept. Want hoewel het nu wel even genoeg nectarine is, over een paar maanden zal ik ze graag weer willen eten. En dan zullen de bomen van de buurman toch echt helemaal kaal zijn.