Boerin Spanje

Algemeen

Boerin op de bank

Na de enorme overvloed aan sneeuw in Spanje, heeft Nederland er onlangs ook van kunnen genieten. En dan vooral van het schaatsen. Ik heb de foto’s gezien, wat een fijne sfeer. Dan krijg ik toch een heel klein beetje heimwee. Ik ben altijd dol geweest op schaatsen. Toen ik naar Spanje emigreerde heb ik met pijn in mijn hart mijn schaatsen weg moeten doen. Ik had ze al sinds mijn zestiende verjaardag, maar wie neemt er schaatsen mee naar Spanje. Achteraf had ik er misschien plantjes in kunnen laten groeien, maar toen ik vijf jaar geleden met mijn campertje naar Spanje vertrok, had ik maar weinig bagage. Alles destijds verkocht of weggeven. Of weggegooid. Ik ben niet erg materialistisch, maar dingen missen mag af en toe wel, toch?

En nu heb ik genoeg tijd om aan al die dingen te denken. Ik kan namelijk nauwelijks nog lopen. Door het harde werken na de sneeuw; denk aan takken verslepen, het zagen van stammen met de hand, verbranden van de olijftakken en ook nog zorgen dat er water en warmte in huis is, ben ik mezelf een beetje voorbij gelopen. Mijn knie wil niet meer. Of het een gescheurde pees is, verrekte kniebanden, een miniscusprobleem of wat voor kwaal dan ook, het doet verrekte veel pijn. Buigen gaat niet, strekken gaat niet, wandelen met Robbie is een crime. Autorijden is te doen, als ik weinig de koppeling gebruik. Rust, dat heb ik mezelf voorgeschreven. Ik zou zo veel willen doen, de lente is in aantocht en het is nu heel fijn werken buiten. Maar ik zit op de bank, met mijn been omhoog te hopen dat ik snel weer zal herstellen.

Soms vergeet ik gewoon dat ik geen twintig, dertig, veertig of vijftig meer ben. Ik wil zo graag door met alles, maar ik denk dat de tijd is gekomen om wat pauzes in te bouwen en niet meer uren lang te werken, als een boerin. Eerst mijn arm, nu mijn been. Ik ga leren luisteren naar mijn lichaam, zet de tv straks maar aan en ga kijken naar andere mensen die wel alles kunnen doen, met Robbie en Alaska aan mijn zijden. Met zijn drieën kunnen we alles aan.

Nog een beetje meer afzien

Toen viel opeens de stroom uit. Plotseling de tv, de koelkast, de lampen… Alles uit. Met de zaklamp aan de kaarsen aangestoken en me verbaasd dat de accu’s nog maar zo weinig capaciteit hebben na 2,5 jaar. Voor de sneeuw was het zonnig en waren ze vol geweest. 

Zaterdagavond ging ik toch niet geheel gerust slapen. Wat nou als het dak al dat gewicht niet houdt? Dit is Spanje, wie rekent er op een halve meter sneeuw? Heeft de aannemer daar wel rekening mee gehouden? Want als de boel instort ben ik meteen alles kwijt wat ik heb. Als ik het zelf tenminste overleef. Gelukkig werd ik zondagochtend weer wakker. 12 Graden in huis dus eerst de kachel aan en dan naar buiten met Robbie. Lopen was nauwelijks te doen, zeker voor hem. Maar hij deed wat hij moest doen en snel naar binnen. Alaska de kat ook lekker mee naar binnen om op te warmen, want die was de hele nacht op haar eigen verzoek buiten geweest. Of in de schuur, als ze slim is. 

De finca was een ravage van afgevallen takken rondom vrijwel alle bomen. Soms wel 4 takken bij een boom. Ik heb de zwaarste takken weer sneeuwvrij gemaakt, maar het is vechten tegen de bierkaai. In de middag kwam de dooi inzetten. Met een temperatuur van 1 graad gaat het niet echt snel, maar de zon kwam ook even kijken. De zonnepanelen zullen vandaag niet vrij van sneeuw worden en ik kan er ook niet bij om ze schoon te maken. Ze liggen op een hoogte van 5 meter en mijn ladder is maar 3 meter lang. Bovendien heb ik hoogtevrees dus ben ik sowieso niet dol op ladders. 

Op maandag scheen de zon de hele dag. Dat is fijn. Nog steeds geen stroom uiteraard, naar de inhoud van de koelkast staat in een kist buiten in de sneeuw, dus dat blijft wel goed. En gewoon weer ’s avonds een boek lezen bij de kachel en het kaarslicht is eigenlijk weer onverwacht fijn. Sinds ik een tv heb lees ik veel te weinig. 

Nu is het woensdag en de zonnepanelen zijn sneeuwvrij. Ik kan mijn telefoon weer opladen en als de zon nog even lekker blijft schijnen, zal ik ook de koelkast weer aanzetten. Een flinke wandeling met Robbie zit er nog niet in, want vannacht heeft het gevroren en alles is spekglad. Voorlopig zit ik hier nog wel even vast, want na de sneeuw komt de modder en voordat ik weer met de auto kan gaan rijden ben ik wel weer een week verder. Als het tenminste droog en zonnig blijft. Wat een unieke situatie voor Spanje, zoveel sneeuw, en ik heb het gewoon meegemaakt! 

Ernstig ingesneeuwd

En opeens is alles wit. Op vrijdagmorgen was er een klein laagje. Leuk, een laagje sneeuw op de koudste plekken op de grond, maar niets op de bomen of struiken. Maar er werd meer sneeuw verwacht, dus nog snel een lading boodschappen gehaald op vrijdag, en een lading hout op vrijdagavond. Want kou is armoede. 

Wakker worden op zaterdagmorgen was als een sprookje. De luiken open en de witte wereld zien. Zo mooi! Ik kon nauwelijks wachten om met Robbie naar buiten te gaan. En hij vond het geweldig. Tot zijn knieën in de sneeuw, hij genoot met een grijns op zijn gezicht. Dus na het eten van hond, kat en mens heb ik de laarzen weer aangetrokken en zijn we een lange wandeling gaan maken. Dat was althans de bedoeling, maar de sneeuw was inmiddels meer dan 20 cm en dat loopt niet echt gemakkelijk. Binnen de kachel opgestookt in de hoop dat ook het dak verwarmd wordt. Want op de zonnepanelen ligt ook die enorme laag sneeuw, dus zorgen ze niet echt voor elektriciteit. Hopelijk houden de accu’s het vol, de komende dagen.

De olijfbomen op mijn stuk grond zaten helemaal vol met sneeuw en toen de eerste tak was afgebroken, leek het me een goed plan om de takken zoveel mogelijk sneeuwvrij te maken. Een enorme klus om met een bezem in de bomen te slaan. En het zijn er 118. Niet te doen in de nog steeds vallende sneeuw. Ik heb een groot deel gedaan, maar niet alles. Je kon me uitwringen toen ik binnen kwam. Snel droge kleren aan en bij de kachel warm worden. Robbie had het vuur brandend gehouden gelukkig.

De hele dag en avond is het blijven sneeuwen. Ik zat lekker tv te kijken toen ik een hoop gerommel hoorde buiten. Laarzen weer aan, muts, sjaal, jas en kijken. Van enkele bomen rondom het huis waren takken afgebroken. Oeps. Om het huis te beschermen heb ik de bomen rondom weer zoveel mogelijk sneeuwvrij gemaakt terwijl ik om me heen takken hoorde afbreken van andere bomen. Zonde, maar niets aan te doen. Als mijn huisje veilig is, ben ik gerustgesteld. De hele nacht zal het nog blijven sneeuwen. Zelfs in Nederland heb ik nooit tot boven mijn knieën door sneeuw hoeven ploeteren. Hier wel, want er is inmiddels 35 cm gevallen. En dat wordt dus nog meer. Mij benieuwen wat ik morgenochtend zie, als ik wakker word. 

Een bankverhaal

Waargebeurd, maar het gaat niet over een sofa of een hoekbank. Dit gaat over een bank vol geld. Of niet, want veel gaat via internet. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Als je in Spanje woont, moet je een Spaanse bankrekening hebben. Geen uitzondering, incasseren van vaste lasten voor bijvoorbeeld telefoon of internet kan alleen van een Spaanse bankrekening. Dus, toen ik bijna 5 jaar geleden hier aankwam met mijn campertje, moest ik een rekening openen bij een bank. En dat was niet bepaald gemakkelijk in mijn geval. Want een bank wil een werkgeversverklaring hebben, of in ieder geval een bewijs dat er geld binnenkomt op de rekening. En dan moet je ook nog ingeschreven staan bij een gemeente.

Toen ik hier kwam had ik nog geen huis, dus geen woonplek, dus kon ik geen rekening openen. En een inkomen was er ook niet. Maar hoera, daar was de Caixa bank. Die wilde me wel als klant. Dus de rekening geopend, 500 euro gegeven aan de bankmedewerker en de volgende dag 12 euro armer voor een kwartaal bankkosten en 18 euro omdat ik contant geld heb gegeven (why?). Oh, ook nog 28 eurocent extra kosten omdat ik op 30 september de rekening heb geopend, net voor het begin van een nieuw kwartaal. 

Toen was ik al boos, maar dingen zijn zoals ze zijn. Elk kwartaal incasseren ze 12 euro. Maar voor een betaling of een pintransactie, of zelfs een pasje om te kunnen pinnen… Dat kost allemaal (veel) extra. Incasseren kost niets en daar is de rekening ook voor. Dus allemaal nog aanvaardbaar. Een beetje.

Tot er afgelopen oktober opeens 24 euro extra werd afgeschreven. Zonder aankondiging, zonder bericht, zonder brief. Dus ik naar de bank toe. De medewerker was aardig en geduldig, maar kon niet uitleggen waarom de kosten van 12 euro naar 60 euro per kwartaal zijn gestegen. Mag dat überhaupt zomaar?? Via de media las ik dat de banken in Spanje het moeilijk hebben en dat de mensen zonder inkomen daarvoor moeten boeten. Lees de laatste zin nog maar een keer. Want alleen mensen zonder inkomen betalen voor het hebben van een bankrekening. En volgens de grondwet is iedereen gelijk, toch??

Dat was dus het moment dat ik van boos naar razend ging. Hoe kun je 20 euro per maand aan bankkosten berekenen aan mensen zonder inkomen? Hoe kun je zoveel kosten berekenen, alleen voor het hebben van een bankrekening? Want alle extra dingen zijn nog net zo duur. Er zat dus niets anders op dan op zoek te gaan naar een andere bank. De tijd was krap, maar de BBVA wilde mij als klant overnemen. Ook erg duur met jaarlijkse kosten en van bijna 100 euro, maar goedkoper dan de 240 euro van de Caixa. 

Mijn spaargeld overschrijven naar een andere bank, je raadt het al, kost geld. Veel geld. Maar geld opnemen was gratis. Dus opnemen was het plan. Moest ik me 2 dagen van te voren melden zodat ze het geld konden reserveren. Dus ging ik op 28 december naar de bank, zei dat ik 30 december mijn rekening wilde opheffen en de bankmedewerker zei dat ik het geld nu ook meteen had kunnen krijgen. Maar helaas was het 11.15 en de kluis sluit om 11.00…. Dus de volgende dag was ik er vroeg. Bleek er maar een deel van het spaargeld gereserveerd te zijn. Ik moest dus nog een keer terugkomen. Liefst in het nieuwe jaar. Ja duh… Nieuw kwartaal, nieuwe kosten… Ik ging dus 31 december terug. Half uur buiten gewacht in verband met de corona en toen ik eindelijk aan de beurt was, was de geldmachine kapot. Ja hoor, dat verzin je toch niet. Dus ging ik van razend naar over de rooie. Zo totaal niet ik, maar ik had het compleet gehad. De bankmeneer werd misschien wel een beetje bang van me, want hij beloofde me dat het binnen een uur (nijdige blik van mij) 20 minuten (woedende blik van mij) in 10 minuten wel in orde zou komen. Ik kwam 20 minuten later terug (voor de zekerheid) en kreeg mijn geld. Hoe moeilijk kan het zijn allemaal? Nu alleen nog storten bij de nieuwere bank, en alles is weer in orde. Tot de BBVA ook extra gaat rekenen. 

Soms wordt je compleet gestoord van dit land en de regels die dagelijks lijken te veranderen. Ik heb totaal geen heimwee naar Nederland, ik ben superblij hier, maar soms… 

Mens, hond en….. kat

Ik was dinsdag in het dorp om te kijken of er post voor me was gekomen. Als het niet in een brievenbus wordt gegooid zoals bij jullie in Nederland, moet je er zelf achteraan. Ik heb een postbus in het dorp waar ik ongeveer eens per maand check wat mensen me sturen. Niet erg veel, vandaar ook dat ik zo weinig ga kijken.

Terug bij de auto hoorde ik hard gemiauw en zat er een katje hoog op een deur. Hij kon niet zelf naar beneden, dus ging ik helpen. Lukte niet, hij was te hoog en wilde niet in mijn armen springen. Logisch, hij kende me niet eens. Een overbuurman zag mijn pogingen de kat te lokken en gaf me een trappetje. Nu kon ik hem in zijn nekvel grijpen en hij begon meteen te spinnen in mijn armen, alsof er een tractor werd gestart, zo hard. De buurman van de trap moest erom lachen en vroeg of ik de kat niet mee wilde nemen, het was een zwervertje. Hij had wel een doos. Ik twijfelde niet erg lang en nam de kat mee naar huis. Nu heb ik niet erg veel verstand van katten, maar dit bleek een kleine dame te zijn.

Ik wilde haar rustig laten kennismaken met Robbie, maar ze begon direct naar hem te blazen en kroop bijna in me. Robbie was vooral erg nieuwsgierig. Geen succesvolle kennismaking, helaas. Ik heb de schuur voor haar in orde gemaakt, fijne deken, melk en kattenvoer. Gelukkig had ik dat op voorraad omdat Robbie er stapelgek op is. Zowel het droogvoer als de blikken met vis. Ze heeft drie dagen in de olijfboom bij het huis doorgebracht, toch angstig voor al het nieuwe. Ik ben 4 keer per dag met haar gaan wandelen over het terrein, ze volgt me beter dan een hond hoewel ze alle vrijheid heeft.

Ze is het buitenleven (buiten het dorp) niet echt gewend, maar het is prachtig om te zien hoe ze iedere dag wat meer gaat verkennen en vrijer wordt. Ze poept en plast tijdens deze wandelingen, waardoor ik zag dat ze wormen heeft. Heb ik pillen voor, dus na drie dagen was dat ook opgelost. Ze is ontzettend lief en aanhankelijk. Wil de hele dag wel op schoot. Alleen de verhouding met Robbie is niet erg best. Gisteren miauwde ze vanuit een boom en Robbie klom er gewoon in. Een hond en een kat in een olijfboom. Helaas geen foto want Robbie schrok er zelf van dat hij zo hoog zat dus moest ik hem eruit tillen. 

Hopelijk gaan ze elkaar na verloop van tijd accepteren en kunnen ze in het voorjaar samen op een deken van de zon genieten, lekker tegen elkaar aan. Welkom in de familie, Meisje. 

Corona code oranje

Zes provincies in Spanje zijn sinds vandaag weer aangegeven als code oranje. Waaronder ook Zaragoza, waar ik woon. Niet naar toe gaan voor een vakantie. Levensgevaarlijk, volgens diverse landen. Dat gevaar is echter wel betrekkelijk en afhankelijk van waar je woont. Ik woon bij een dorp waar nog net geen 2000 mensen wonen op een oppervlakte van 175 km2. Ter vergelijking, Arnhem en Nijmegen samen hebben een oppervlakte van 160 km2 en in die steden wonen in totaal 337.000 mensen. Je hebt geen rekenmachine nodig om in te zien dat het hier dus allemaal wel meevalt. Op het platteland tenminste. In de stad Zaragoza is het natuurlijk een heel ander verhaal. Of in Barcelona en andere grote steden.

Van de week ben ik een dagje naar de kust geweest. Gewoon om te zien hoe het daar is met de drukte en de toeristen. Het viel me op dat tijdens de lunchpauze, dat is in Spanje de hoofdmaaltijd, alle terrassen vol zitten. Met allemaal mensen die geen mondkapjes dragen en veel te dicht op elkaar zitten. In Spanje geldt een mondkapjes plicht, altijd en overal. Maar niet op het terras omdat het mondkapje een belemmering is bij het eten en drinken. Maar verstandig is dat natuurlijk niet. Ik heb een terras uitgekozen, bij een leeg stuk strand en met maar twee andere tafels die bezet waren. De obers droegen mondkapjes maar de gasten dus niet. Ik heb me niet onveilig gevoeld, maar dat wil niet zeggen dat het nou zo veilig was, ondanks alle flessen om je handen mee te desinfecteren. Er waren nauwelijks toeristen, de winkels leeg, de boulevard uitgestorven. En het was een grote stad waar het hoogzomer normaal gesproken erg druk en gezellig is.

Wat ik me realiseer is dat ik hier op het platteland veilig ben. Hier houdt iedereen zich aan alle regels die dagelijks kunnen veranderen. Als je hier al iemand tegenkomt, die geen boer is en aan het werk op het land, dragen ze ondanks de verzengende hitte een mondkapje, net als ik. 

Ik wens jullie nog wat meer geduld met alles, houd afstand en blijf gezond. 

Bloody hot

We zijn er weer, de zomer in Spanje. Het is hier al een tijdje iedere dag rond de 40 graden en dat dan dus in de schaduw. Klinkt vast als een paradijs op aarde als je zelf in de regen en de kou zit maar je kunt van mij aannemen dat het niet te harden is. Schaduw is er nauwelijks op mijn finca, dus ben ik na 11 uur in de ochtend gedwongen om binnen in het huis te blijven. Gelukkig ben ik een ochtendmens en heb ik om die tijd de dagelijkse huishoudelijke klusjes en buiten klussen al gedaan. Dan is het binnen blijven tot in de avond, wanneer de zon achter de bergen verdwijnt. Dat wil niet zeggen dat het dan aangenaam is, maar in ieder geval kan ik alles dan weer even tegen elkaar open zetten om het door te laten waaien. Als er tenminste wind is… Dan moet je maar even vergeten dat de wind ook heel erg warm is en dus niet echt verkoeling geeft. Maar voor het gevoel is het prettig wanneer alles open staat en het lekker tocht in het huis. En Robbie wil dan ook wel even snel plassen onder een enorm grote boom waaronder altijd schaduw is. Want de grond is aan zijn poten ook veel te warm.

En dan komt de nacht… Het is nu 1 uur in de nacht, en het is binnen 32 graden. Je kunt je vast wel indenken dat dat niet lekker fris en ontspannen slaapt. Ik geef Robbie een natte handdoek in zijn mand en de ventilator die ronddraait als hij de nacht op de bank wil doorbrengen, maar zelf lig ik op de zolder, tweeënhalve meter hoger, zonder raam of ventilatie. Eigen keuze, dat weet ik wel. In de bloedhete, slapeloze nachten, verlang ik weer naar de winter en de kou. Tegen de kou kun je je kleden, met de hitte kun je helemaal niets beginnen. Oké, misschien kan ik in de koelkast gaan slapen, maar dat is een tafelmodel en meestal niet leeg. Werkt dus ook niet echt, denk ik. Ik klaag niet, absoluut niet. Maar een paar graden minder zou geen straf zijn. 

Waterpomp of toch niet

Ik heb mijn huisje nu ruim twee jaar. 40 m2 aan de buitenkant. Maar 27 bruikbare meters omdat de muren dik moet zijn in Spanje. Om de kou of juist de hitte buiten te houden. Ik ben super tevreden met mijn huisje, het is groot genoeg voor Robbie en mij. En het heeft alles wat ik nodig heb. Nou ja, niet alles werkt naar behoren. Zo heb ik sinds een half jaar een hoop ellende met de waterpomp.

Twee jaar terug had ik een pompje uit Nederland. Een voor een caravan, op 24 volt. Die heeft het anderhalf jaar lang redelijk goed gedaan, hoewel de aansluitingen met de Spaanse maten net niet helemaal klopten. Tot hij het begaf. Waarschijnlijke oorzaak is verstopping. Ik leef hier in en op het zand. En bij het vullen van de watertank, komt er ook zand en stof mee de tank in. De waterpomp dus afgeschreven en een nieuwe gekocht. Een grote, sterke pomp op 220 volt. Eén die het huisje met gemak zou kunnen voorzien van stromend water en een heerlijke douche. Maar helaas, de pomp doet niet wat hij moet doen. Hij werkt wel, maar hij komt niet op druk en slaat ook niet af zodra je de kraan dicht doet. Dan weet ik het dus ook niet meer.

Ik heb een tip van een vriend ter harte genomen en de wateropslag verplaatst naar een terras hoger dan het huis, zodat er een natuurlijke druk ontstaat. Zonder waterpomp zou dat ook moeten werken. Het was veel werk om een geul te graven voor de slang, maar het is gelukt. De aansluitingen gekocht en… Er komt een straaltje uit de kraan. Je kunt je handen ermee wassen als je geduldig bent, maar dat is al meer dan het afgelopen half jaar mogelijk was. En er komt water uit de douche, maar het stelt niet veel voor. Misschien moet de wateropslag van 1000 liter gewoon voller. Dat de druk dan vanzelf hoger wordt. Ik zal het gaan proberen. En als het allemaal niet lukt zit er niets anders op dan een loodgieter te laten komen. Fingers crossed. 

Overbelasting

Sinds januari van dit jaar ben ik bezig om het onkruid te verwijderen. Onkruid is een breed begrip op mijn finca van ruim 16000 m2. Als een makelaar de grond zou willen verkopen zou hij het ‘fantastische verse kruiden’ noemen. Dat zijn het ook, maar voor mij is het vooral een doorn in mijn ogen. Rozemarijn… Duizenden planten rozemarijn. Ze zijn hardnekkig en vermeerderen zich als… onkruid. De grastrimmer die ik heb kan het niet aan, dus moeten ze per plant uit de grond worden gestoken met een spade. Allemaal prima te doen… Totdat mijn arm zegt dat het teveel is.

Vijf maanden planten uit de grond steken blijkt nu opeens niet meer menselijk te zijn. Mijn rechterarm is half dood en soms zelfs helemaal. Het oppakken van een stokbrood doet al pijn. Niet goed. Helemaal niet goed. Op de finca heb ik mijn armen hard nodig. Niet alleen om het onkruid te verwijderen maar ook om water te halen, te wassen en boodschappen te doen, om het leven te leven dus. Alles lijkt pijn te doen tegenwoordig. Misschien moet ik een stapje terug doen. Of dagelijkse dingen met links leren te doen, want opgeven zit niet in mijn systeem. Best lastig, maar een kwestie van aanpassen.

En aanpassen heb ik wel geleerd de afgelopen jaren. Had ik al verteld dat mijn waterpomp stuk is en ik al een half jaar geen stromend water meer heb? Dus geen douche, geen toilet doorspoelen en geen handen wassen in mijn keukentje. Kleding wassen doe ik al vier jaar met de hand, dus dat valt niet eens op. Douchen doe ik nu weer onder de olijfboom, nadat ik het water door de zon heb laten opwarmen. Net als een paar jaar geleden toen ik nog in de camper woonde. Met andere woorden… Na vier jaar in Spanje is het nog steeds behelpen. Ik heb er geen bezwaar tegen, back to basic vind ik prima omdat alle andere dingen geld kosten. Iets dat zonder inkomen steeds lastiger wordt. Mijn spaargeld gaat op aan boodschappen en kosten voor de auto, de ziektekosten en belastingen. Ik ben druk doende om het Spaans veel beter onder de knie te krijgen zodat ik misschien een baan kan vinden, maar de corona maakt het voor niemand gemakkelijk. En een buitenlander staat niet bovenaan de lijst van nieuw personeel. Hier in de omgeving is veel armoede en ik geloof niet dat de Spanjaarden op mij zitten te wachten.

Robbie en ik houden vol. De zomer komt en we houden van de zon. Hopelijk is er snel een vaccin tegen de corona. Want we wonen dan wel in het midden van niks, de wereld en de mensen daarop gaan ons wel degelijk aan ons hart. Be careful and stay safe.

Quarantaine in Spanje

Inmiddels ben ik al 5 weken opgesloten vanwege de corona crisis. Opgesloten zitten is bij mij betrekkelijk. Ik woon in het midden van niets, kan dus nog steeds uren wandelen zonder een levend wezen tegen te komen. En toch is het anders dan voorheen. 

Wandelen mag niet in Spanje. Je moet een reden hebben om buiten te zijn. Ik ben al een keer aangehouden in het dorp. Met mijn tas vol boodschappen. Maar de guardia civil is niet erg aardig of meelevend. Ik moest me legitimeren, vertellen waarom ik over straat liep. En we stonden een meter van mijn auto, maar dat wisten ze natuurlijk niet. En ze zijn behoorlijk intimiderend. Grote, sterke mannen die je behandelen als een kleuter…. Niet fijn. Ik snap het wel, maar het is nog steeds niet fijn. 

Toch voel ik me bevoorrecht om te kunnen wonen waar ik woon. Mijn grondstuk is mijn zegen. Al maanden ben ik bezig om onkruid te verwijderen en te verbranden. En dat terwijl er duizenden mensen in de omgeving zijn die opgesloten zitten in een flat. Alleen een balkon hebben. Niet naar buiten mogen zonder echte reden. Niet alleen hier maar over de hele wereld. Ik leef grotendeels buiten, ruim op en maak mijn grondstuk mooier. 

Nadeel is dan weer dat ik mijn huishoudelijke afval niet kwijt kan. Dat mag je alleen na acht uur ”s avonds in het dorp in de containers kwijt, maar rond die tijd ben ik nooit in het dorp. En het dorp is wel een half uur rijden, retourtje. Het stinkt dus behoorlijk in mijn schuurtje. Ik moet binnenkort met het afval naar het dorp, in de avond. Niet fijn, maar veel dingen zijn momenteel niet fijn. Voor iedereen. 

Robbie en ik missen Clooney verschrikkelijk. Rob ruikt nog steeds overal of hij Clooney niet ergens kan vinden. Best treurig, hij snapt er niets van. Zo lang was Clooney nog nooit weg. En vandaag is het alweer een jaar geleden dat Swiffer is overleden. Twee honden missen binnen een jaar… Need I say more. Robbie mist Swiffer en Clooney waarschijnlijk nog meer. Maar hij zegt niets, helaas. Misschien is het goed om aan een nieuwe hond te denken. Niet als vervanging van onze Clooney, maar wel als nieuwe vriend voor Rob en mij. Want het is stil in huis. Heel erg stil. En we hebben liefde genoeg om weer een hond van de dood te redden. Robbie is een perfecte opvoeder voor Clooney gebleken, dat kan hij vast nog een keer, ook al is hij van de week 9 jaar geworden. En hoewel ik best opzie tegen slapeloze nachten, overal plas en poep, mijn schoenen verbergen en hopen dat mijn spullen heel blijven… Een nieuwe hond brengt nieuwe liefde, nieuwe vrolijkheid. We zullen Swiffie en Clooney nooit vergeten, maar we moeten wel door. En Rob is eenzaam. Hoewel hij best geniet van de aandacht die hij krijgt als enige hond.

Corona en gemis lijkt samen te gaan. Wij wensen iedereen heel veel sterkte. Blijf gezond, of word het snel weer.