Boerin Spanje

Een nieuw jaar

Allereerst de allerbeste wensen voor 2023, beste mensen. 2022 was het niet bepaald voor heel veel mensen. Ik hoef het rijtje ellende niet op te noemen, dat is dagelijks in het nieuws. 2023 kan alleen maar beter worden, daar ga ik tenminste graag van uit. 

Aan goede voornemens doe ik niet, je kunt elke dag met een verandering in je leven beginnen, daarvoor hoef je niet te wachten tot het nieuwe jaar. Ik realiseerde me na het kerstdiner bij vrienden en vooral de gezelligheid met verrukkelijk eten en heel veel wijn, dat ik wat moest veranderen. Want na al die wijn stapte ik in de auto en reed de 40 minuten naar huis. De wegen zijn hier overdag al rustig en in de nacht rijdt er helemaal niemand. Ik kwam dan ook niemand tegen, maar het feit dat ik na al die alcohol toch naar huis ging rijden, is zo verkeerd! Ik wachtte dus niet op Dry January, waarin je je alcohol gebruik een maand op pauze zet, maar begon toen mijn eigen bier en wijn op waren. Ik moet zeggen dat het me ontzettend meevalt. Ik speel zelfs met de gedachte om alcohol maar helemaal te schrappen, dat scheelt ook in de portemonnee. En die heeft het zwaar genoeg door de enorme inflatie.

En… In het kader van ‘zorg een beetje beter voor jezelf’ ben ik eind december ook weer begonnen met joggen. De laatste keer was alweer een paar jaar geleden, dus ik ben keurig aan het opbouwen gegaan. Althans, van 10 x 1 minuut ging ik naar 5 x 2 minuten en bij de derde training naar 3 x 6 minuten. Vanmorgen de stopwatch aangezet en door de mist gaan joggen om te zien hoe ver ik kwam. Ik wist wel dat ik best fit ben, ik doe veel zwaar werk op het land en wandel veel met de honden. Maar ik verbaasde mezelf met 30 minuten joggen, zonder pauze. Wow, zo trots op mezelf. 

Als jij ook bent begonnen met veranderingen in je leven, dan wens ik je heel veel succes. Denk er niet te veel over na dat je iets mist wat je zo vertrouwd was, maar zoek afleiding in fijne dingen. En hou gewoon vol, dat klinkt simpel, toch?

Weer het weer

Je zou toch denken dat je naar Spanje emigreert en het dan alleen nog maar over zon, zee en terrasjes hoeft te hebben tijdens een gesprek. Zeker niet over het weer, of zo. Bij mij is het weer echter steeds weer onderwerp van gesprek. Want de zomer was schrikbarend heet en droog, niet goed voor de olijfbomen als je ze niet kunt bewateren. En niet goed voor mij en de honden. Zon is leuk, heerlijk, broodnodig zelfs. Maar te veel zon en je sluit je de hele middag op in huis, met de ramen, deuren en luiken dicht. 

En de afgelopen maand is het weer totaal omgeslagen. De herfst was vooral heel rustig, meestal zonnig met af en toe een bui. Prima vol te houden hier, de maanden september en oktober. Maar ook hier verandert het klimaat natuurlijk. Want er kwamen onweersbuien die 24 uur flitsten en donderden en stortbuien waar geen eind aan kwam. En ik bedoel geen regen, nee hoor, echt zoveel water dat het mijn huisje binnen kwam stromen. Tijdens de regen, met de pijpen omhoog in 25 centimeter ijskoud water moest ik redden wat ik redden kon. Maar alles wat ik wegveegde, kwam net zo snel weer terug. Er moesten geulen komen om het water van het huis weg te leiden, met de schep graven want deze boerin heeft geen machines. Lang verhaal kort… Het is gelukt, het huis is niet weggespoeld maar delen van het terrein wel. Enorme stenen die meer dan 100 kilo wegen, zijn gewoon van hun plek gerukt en hebben elders een nieuwe plek gevonden. En ik werd voor het eerst dat ik hier woon, super snipverkouden. Een logisch gevolg van het werken en zweten in het koude water. 

En nu? Ik durf het bijna niet te zeggen maar het is mistig. Al een week lang mistig. En de weersverwachtingen zijn niet erg goed. Windstil, vochtig en regen de komende 10 dagen. Gisteren scheen even de zon en heb ik snel een was gedaan. Maar droog is het allerminst geworden. Nu maar laten hangen tot de zon weer even komt kijken, want ik denk dat zij is vergeten dat dit Spanje is, dat ze elke dag moet shinen. 

Zondag zwemdag

Vanmorgen met Robbie en Kiki een heerlijke wandeling gemaakt door de bergen. Het was warmer dan ik dacht, de zon brandde steeds heviger op mijn huid. Het was voor de honden dus ook een dorstige tocht. Ik had geen water bij me omdat ik wist dat er een rivier in de buurt was. Maar ja, als je door de bergen loopt moet je een flink stuk afdalen voordat je bij het water bent. Robbie dacht de snelste weg te weten, dwars door dichte struiken en hoog bamboe probeerde hij hardnekkig het water te vinden. Toen ik een plons hoorde wist ik dat hij het had gered. Ik zag Kiki twijfelen, maar ze koos uiteindelijk de verstandige weg, gewoon samen met mij over het paadje naar beneden. 

Toen we Robbie weer in het oog kregen was hij aan het zwemmen als een prins. Met een beetje fantasie hoorde ik hem lachen. Ik had net op tijd de telefoon gepakt om te zien hoe hij zich uit het water worstelde.

Hij dacht weer veilig aan land te zijn, maar het bleek dat hij op een eiland was geklommen.

Oeps… En nu??? Springen is te ver en terug is niet mogelijk… 

Uiteindelijk kon ik helemaal omlopen en was de afstand naar Robbie-eiland niet zo heel groot. Hij kwam opgelucht naar me toe zwemmen, en zijn mooie koppie vroeg: doen we dit volgende week weer??

Inflatie

Ik las in het nieuws dat de inflatie in Nederland het hoogste is van de hele eurozone. Ook hier in Spanje merk ik dat ik voor mijn weekbudget opvallend minder boodschappen in mijn karretje kan leggen. Als je zoals ik moet leven van je spaargeld, komt die inflatie best hard aan. Ik ben hier nu ruim 6 jaar en voordat ik mijn AOW zal ontvangen, moet ik nog ruim 9 jaar van mijn spaargeld leven. Natuurlijk had ik wel een beetje rekening gehouden dat spaargeld op den duur minder waard wordt, maar nu gaat het wel heel erg snel.

Ik leef al zeer zuinig en toch moet ik nu nog meer bezuinigen. Dat betekent voor mij bijvoorbeeld minder vlees, minder toiletpapier, geen toetje meer en minder traktaties voor de huisdieren. Uit eten moet ik maar even overslaan en een biefstukje zo eens in de 3 maanden zit er ook niet meer in. 

Ik vraag me af hoe jullie dat in Nederland allemaal redden. De gasprijzen, de brandstof, de boodschappen. Ik denk eigenlijk dat veel mensen het zo langzamerhand niet meer kunnen bolwerken. Hoe ga je in een duur land als Nederland om met meer geld uitgeven dan ontvangen? 

Ik heb er zelf voor gekozen om hier in relatieve armoede te leven, helemaal back to basic. Ik krijg niet heel veel rekeningen per jaar, maar dat is in Nederland natuurlijk een ander verhaal. Ik leef met jullie mee!! Houd vol, we wachten op betere tijden, die komen echt wel weer. 

Vroege hittegolf

Het is pas juni en al een tijdje boven de 35 graden. Dat is erg heet in de schaduw, maar bloedje heet in de zon. Ook de nachten zijn rond de 25 graden, dus slapen is een probleempje geworden. In het huis is het niet meer onder de 25 graden te krijgen, ik heb uiteraard geen airco of andere stroom verslindende oplossingen tegen de hitte. Ik heb een ventilator en dat is al erg fijn, wat wind tegen je aan. De honden wilden er eerst niets van weten, maar inmiddels mag ik opschuiven omdat zij graag de wind willen voelen.

Ook de dag en nacht zijn inmiddels anders. Half 6 opstaan en dan aan de gang op het land. De honden vinden het dan ook nog lekker in de schaduw. Om 12 uur sluit ik de ramen, deuren en luiken en doe het licht in huis aan. Tot die tijd heb ik lekker gewerkt op het land en is vooral Kiki weer een heleboel energie kwijt. We doen samen een siësta, zoals dat ook hoort in Spanje. Om half 4 moeten de honden echt weer plassen, maar dat gaat dan ook supersnel. Vanwege de hitte willen ze niets liever dan weer heel snel naar binnen. Eten willen ze ook niet echt veel, wel drinken, gelukkig.

Dus, ondanks de hitte, de slapeloze nachten en de opsluiting in het huis vanaf de middag, is het heerlijk. Ik klaag niet over de warmte, hoewel…. Als ik de honden zo zie hijgen gaat het me wel aan het hart. En het is nog niet eens zomer. 

Tekentijd

Goede titel, maar het gaat niet om een wedstrijd voor de mooiste tekening. Oh nee, dit gaat over de spinachtige beestjes die zich met alle liefde vastklampen aan een lichaam. Mens of dier, dat maakt ze niet uit, als er maar bloed in zit.

Nu blijkt dat mijn kleine Kiki een echte tekenvanger is. Niet met haar bekkie, maar met haar lijfje. Mooi slank en strak, meestal rennend en springend door de hoge begroeiing. Opstaande oortjes, onvermoeibaar, brede lach en vol enthousiasme, dat is Kiki ten voeten uit. 

We waren anderhalf uur aan de wandel geweest bij het water, af en toe lekker zwemmen, water drinken en genieten. Robbie en Kiki hadden de grootste lol samen. Eenmaal terug in de auto had ik al 8 teken verwijderd van Kiki. Dat leek me wel voldoende na de wandeling. Maar eenmaal thuis bij de controle bleken er nog wel een paar te zijn.

Dat meisje is echt miniformaat, maar er waren 37 teken met haar mee naar huis gekomen. Zevenendertig bloedzuigende mini spinnetjes. In haar oren, op haar buik, billen, rug en nek. Overal die kleine ettertjes. Kiki liet het gelaten over zich heenkomen dat ik ze allemaal van haar verwijderde, ontspannen met haar ogen dicht. 

De enige manier om de teken te doden is… Plakband. Niet water, geen scherpe nagels, geen gestamp op een teek. Nee, plakband werkt naar mijn mening als enige. Het kost wel een rol per voorjaar, maar dan ben je wel goed bezig met het doden van die parasieten. Robbie had er ook 4 en ik had er 1, maar Kiki is dus echt onze tekenvanger. Hieperdepiep hoeraaaaa.

Vakantie in Nederland

Voor het eerst in 3 jaar ben ik weer in de auto gestapt om naar Nederland te gaan. Met een autozieke Kiki en een brave Robbie. Van te voren had ik me voorgenomen om door te rijden, wat er ook achterin met de honden zou gebeuren qua geluid en kots en uitwerpselen. Maar er was helemaal niets aan de hand, beide honden waren super braaf, sliepen en lieten me lekker meezingen met de muziek zonder commentaar. De reis duurde wel 24 uur, met pauzes natuurlijk. Op het laatst was de fut er wel uit, maar als de bestemming is bereikt maakt dat weer heel veel goed. Eerst een paar dagen bijkomen, slapen, wandelen en ontspannen voordat we weer een beetje onszelf waren. Het weer in Nederland werkte niet echt mee, harde wind en heel veel regen. 

Ik ging naar Nederland om te helpen klussen in ruil voor inwoning, maar ook om te genieten en mijn familie weer te zien. Nieuwe omgevingen verkennen, oude plekken bezoeken. En vooral heel erg veel kringloopwinkels afstruinen, mijn grootste hobby. In Spanje zijn ze er wel, maar begrijpen ze het concept van een kringloopwinkel niet. In Nederland heb ik er enorm van genoten. Soms wel 4 op een dag bezocht. Maar ook veel klussen zoals ik had beloofd. Schilderen van muren, deuren, kozijnen… Echt heel veel schilderen. Ik zou een week of 6 blijven, maar het zijn 3 maanden geworden. Toen werd het echt tijd om terug te gaan naar mijn basis. Eenmaal thuis was het wel even slikken. Het huisje vol stof, spinnenwebben en bladeren, de campo vol onkruid. Geen luxe meer, maar wel weer thuis. Ik knijp mijn handen dicht met mijn plekje in de zon. 25 Graden nu, en mijn accu laadt weer helemaal op. De honden hebben hun vrijheid terug en genieten daarvan. Kiki heeft haar angst voor de auto bijna overwonnen, ze springt er nu zelf in, hoeft niet meer over te geven, maar heeft er nog geen lol in. Gelukkig heeft ze Robbie, daar mag ze altijd tegenaan liggen. 

Residencia

Toen ik bijna 6 jaar geleden in Spanje aankwam met mijn campertje, had ik alleen een stuk grond gekocht met olijfbomen. Ruim anderhalve hectare plek om mijn camper neer te zetten. Inschrijven bij de gemeente kon toen nog niet omdat ik geen huis had. Toen het huis bijna af was en ik me ging inschrijven, dacht ik dat dat voldoende was om resident in Spanje te zijn. Ik was uitgeschreven in Nederland en hier ingeschreven, appeltje eitje toch?

Dat regels hier anders zijn, bleek toen ik in het begin van 2020, tijdens de complete lockdown hier, werd aangehouden door de guardia civil omdat ik op straat liep. Hoewel het stokbrood uit mijn tas stak, wilden ze toch weten waarom ik niet ergens binnen zat, wat destijds verplicht was. Ze vroegen mijn NIE, het BSN nummer in Spanje, en een tarjeta. Ik had geen idee wat ze bedoelden. Na onderzoek bleek het om een TIE te gaan, een tijdelijke residentie. Omdat ik geen inkomen heb en leef van spaargeld, heeft niemand mij er eerder naar gevraagd en wist ik niet dat je met dat kaartje in bezit pas echt resident bent.

De TIE kan worden aangevraagd bij de Policia Nacional De Extranjeros in de hoofdstad van de regio. Een afspraak moet je online maken, maar dat kan alleen op bepaalde tijden en ook alleen voor de volgende ochtend. Je moet natuurlijk allerlei bewijsstukken meenemen en ik dacht alles verzameld te hebben. Echter bleek dat mijn pasje van de zorgverzekering niet voldoende was, ik moest de hele polis overhandigen. Dus een paar weken later weer een afspraak gemaakt en weer een paar uur in de auto om de polis af te geven. Het kon wel 2 tot 3 maanden duren voordat ik iets met de post zou ontvangen. Toen ik na 6 maanden nog niets had, heb ik maar weer een afspraak gemaakt om verhaal te halen. Na ruim een uur wachten bleek binnen 2 minuten dat ze me een week na mijn tweede bezoek al een bericht hadden gestuurd. Dus vroeg ik om mijn Tarjeta (kaartje) maar daarvoor moest ik een nieuwe afspraak maken. HUH?? Ik was er nu toch. Soms voelt het hier echt nog als de middeleeuwen. Want ik moest eerst een formulier printen, dat meenemen naar een bank, daar 12 euro betalen en met het bewijs van betaling kon ik dan terugkomen. Waarom niet gewoon pinnen?

Ach, me druk maken lost niets op, dus ik heb geprint, betaald en wilde online een afspraak maken voor de volgende dag. Ha, dat had je gedacht! De eerstvolgende afspraak die vrij was, was 6 weken later. Zes weken om een pasje op te halen die er al maanden ligt. Mijn beide boeren klompen zijn gebroken van ongeloof.

Over een maand of 2 stap ik dus voor de vierde keer in de auto om in 2 uur naar de stad te rijden. Retour zijn het dan al 16 auto uren. Voor een pasje. Pffff.

Nieuw jaar, nieuwe kansen

Allereerst de allerbeste wensen voor jullie, ik hoop dat 2022 een positief en gezond jaar voor je zal worden. Misschien dat je dit jaar je dromen waar zult gaan maken, dan wens ik je veel succes. Ook als je nog wat meer tijd nodig hebt voordat je je hart kunt gaan volgen, heel erg veel plezier met de voorbereidingen. En wanneer je tevreden en gelukkig bent met je huidige leven, dan is het voor jou misschien je droom om dat geluk vast te houden. 

In goede voornemens op 1 januari geloof ik zelf niet. Als je ergens niet gelukkig mee bent kun je het ook de volgende dag al proberen te veranderen. Want elke dag is er een en van uitstel komt vaak afstel. En mocht het niet meteen lukken, dan kun je het gewoon later weer proberen. Je leven aanpassen, omgooien of veranderen is niet zomaar iets, het vergt kracht, moed en doorzettingsvermogen. Of je nu wilt stoppen met roken, een andere baan wilt, voor het eerst op jezelf gaat wonen of gaat emigreren. Doe het stapje voor stapje; een ding tegelijk zodat je het overzicht kunt bewaren. Geniet van het proces, ook bij tegenslagen, en vier de vorderingen, dat is zo belangrijk. 

Maak er jouw jaar van en blijf gezond.

Het heerlijk avondje

5 december, wat een feest
Want de Sint is bij me langs geweest
Ik had niet eens mijn schoen gezet
Maar deze verrassing is dolle pret

Een hoofdletter van chocolade
En ook nog eens een van Verkade
Strooigoed, pepernoten en speculaas
Wat een kanjer, die Sinterklaas

Ook de dieren zijn niet vergeten
Kauwstaafjes voor Robbie om te eten
En snoepjes voor Mambo de kat
En voor Kiki ook nog wat

Hartelijk dank voor deze geschenken
Zo leuk als mensen aan je denken
Uit het oog is dus niet uit het hart
Deze feestdag was heel apart