Boerin Spanje

Het weer is in de war, deel 3

Het is warm. Niet te geloven dat ik buiten kan zitten in een shirtje, koud drankje erbij en een goed boek. 3 februari is het en boven de 20 graden. In de schaduw dus. Windstil, zonnig en het gevoel van zomer. Of in ieder geval toch het gevoel van eind mei in Nederland. 

Ik ben druk bezig met het verwijderen van het onkruid en dat is zeker geen straf bij deze temperatuur. Hoewel, het zweet moet wel steeds worden weggeveegd van mijn voorhoofd. Voordeel van de windstilte is dat ik alles meteen kan verbranden, dus het wordt allemaal meteen weer een stuk netter op de finca. Aan de andere kant is het gekkenwerk om ruim anderhalve hectare onkruid te verwijderen met een schep en een hark. En toch vind ik het heerlijk om te doen.

Clooney rent lekker om me heen en heeft ook het voorjaar in zijn bol. Rob ligt bij het huis en beweegt zich alleen van de zon naar de schaduw. Nu nog maar even lekker genieten want de temperatuur gaat wel weer dalen voorspellen ze. Voor even, hoop ik. Want wonen in Spanje betekent ook dat ik zon nodig heb om goed te functioneren. Of zoals iemand laatst tegen mij zei: niet alleen je huis werkt om zonne-energie, jij zelf ook. En zo is het precies. De winter is precies lang genoeg hier. Kom. Maar. Op. Met. De. 40. Graden. 

Het weer is in de war, deel 2

Half januari in Spanje en volop sneeuwpret. Wakker worden in een witte wereld is schitterend, maar ook bijzonder voor Spanje. Waar ik woon althans. In de nacht heeft het licht gesneeuwd, maar het blijft liggen op de koude grond, op de bomen, in de bergen. De honden vonden het heerlijk. De eerste sneeuw in Clooney zijn leven, een spannende ervaring en koude pootjes. Ook Robbie was weer even een jonge hond, fantastisch om die twee te zien genieten van de prachtige wandeling door de besneeuwde bergen. Ik heb wel honderd foto’s gemaakt want ook voor mij is het even geleden dat ik sneeuw heb gezien.

En het kind in mij kwam weer boven want ik heb een sneeuwpop gemaakt. Het was perfecte plaksneeuw dus de buik en het hoofd rollen was een eitje. Ik besloot dat het een vrouw moest worden, aangezien de reden van de sneeuw Gloria was, de officiële naam van het voorspelde slechte weer in Spanje. Binnen een half uurtje stond Gloria te stralen voor mijn huisje. Met haar kekke hoofddeksel slaat ze geen slecht figuur op Prinsjesdag. 

Andere bewoners van Spanje hebben het niet zo goed getroffen. Overstromingen aan de oostkust, straten onder water, bedrijven in de buurt van het strand die veel schade hebben opgelopen. Veel sterkte jullie.

Het weer is in de war

Vanmorgen maakte ik een wandeling met de honden, zoals ik regelmatig doe. Maar wat mij opviel in die tweeënhalf uur, was het verschil in de weersomstandigheden. Het is december, maar dat betekent zeker niet dat het weer hetzelfde is als in Nederland in december. Maar vanmorgen was dat wel het geval. We hebben net een lange periode met dichte mist achter de rug, niet fijn maar normaal voor hier. En vannacht had het gevroren, zodat alles bedekt was met een laagje ijs. Erg mooi om te zien.

De wandeling begon dus met bevroren bomen. Onderweg op een berg was het weer even herfst. Een grote paddenstoel aan de voet van een olijfboom. Het ijs was hier alweer gesmolten of het was er niet eens geweest. Verderop liepen we over een veld met bloemen. De lente was er! En vlakbij mijn huis, aan het eind van de wandeling, brak de zon door. De eerste zon na weken mist. Ik moest me bedwingen om niet buiten te gaan zitten en de eerste stralen op te vangen. Veel te koud. Snel naar binnen en de kachel aan. Een veel beter idee. En nog even de foto’s bekijken van de wandeling door de 4 jaargetijden in 150 minuten. 

Drie dagen met Foster

Opeens was hij er. Een klein hondje met de kleuren van een vos. Robbie vond hem in orde, Clooney totaal niet. En omdat Robbie de baas is, en Clooney een geluid van onvrede maakte bij de kennismaking, doken mijn twee honden achter het mini hondje aan door de omgeving. Waarschijnlijk met de bedoeling om hem te vernietigen. 

Niet veel later vond ik het hondje boven op een berg in de buurt. Hij reageerde op mijn zacht roepende stem en ik zag zijn koppie vol interesse naar me kijken. Hij kwam naar me toe en ik zag dat zijn hals en nek bloederig en dik waren. Het hondje liet zich door me optillen en ik nam hem mee naar huis. Ik waste hem en zag dat zijn hals prima in orde was, alleen dik van speeksel omdat Robbie hem waarschijnlijk tot inzicht had willen brengen. Het hondje was lief, vol vertrouwen en aanhankelijk. Een schatje dus, waar ik direct gevoelens voor had.

Aangezien hij gecastreerd was vermoedde ik een eigenaar die hem waarschijnlijk vreselijk zou missen en naar hem op zoek was. Dus ben ik met het hondje naar de stad gereden en vroeg de dierenarts of de vondeling een chip had, zodat ik de eigenaar kon informeren. Geen chip. Er zat niets anders op dan hem weer mee naar huis te nemen. Robbie was schattig tegen hem, maar Clooney was gefixeerd op de indringer. Omdat Clooney na maar 4 weken bij zijn mama is weggehaald, is hij anders dan andere honden. Psychisch niet helemaal oké denk ik, maar toch mijn lieve kanjertje. Er zat niets anders op dan Clooney en de vondeling gescheiden te houden. Ik had nog een oude bench staan waar al drie jaar de lege watertankjes in worden opgeslagen. Ik heb de bench schoongemaakt en in mijn huisje gezet. Grote bench in een klein huisje. De vondeling wilde er graag in, lekker veilig met doeken eroverheen en zijn eigen bakjes met water en voer. Clooney vond het echter allemaal niet zo leuk en had een hoop stress in zijn lijf als de vondeling alleen maar bewoog. Met de wandelingen ging het echter prima. Rob en Clooney aan de lijn, de kleine vondeling los lopend om ons heen. Vondeling is geen naam, dus noemde ik hem Foster, omdat hij zo erg op een vos leek en omdat hij een pleeghond is.

Hem houden was direct al geen optie. Niet alleen door het gedrag van Clooney, maar ook omdat het hondje gecastreerd is. Dus een baas zal hebben die hem mist. Ik moet er niet aan denken dat iemand Clooney vindt, die ook altijd los loopt, en ik hem niet terug krijg. 
Vanmorgen ben ik met de honden gaan wandelen, zoals iedere zondagochtend. Ging allemaal perfect, tot Foster een ander pad koos en niet terug kwam. Best gek omdat hij de afgelopen drie dagen een soort Swiffertje was, geen seconde uit mij buurt. Maar hij kwam echt niet terug, dus ben ik uiteindelijk weggereden in de veronderstelling dat hij iets bekends zag of heeft geroken en naar zijn huis en baas is gegaan. 

Het waren maar drie dagen met Foster, toch zat hij al vanaf de eerste seconde in mijn hart. Het kleine ventje, mix van Jack Russell en Duitse herder (denk ik) , niet groter dan 35 cm en zo vreselijk aanhankelijk en trots. Lieve, kleine Fos. Ik hoop dat je gelukkig bent en blijft. En als je het niet naar je zin hebt, weet dan dat je welkom bent. Ik houd Clooney wel bij je weg. 

Angst voor de extremen

Sinds het voorjaar is het erg heet en droog geweest. Zo droog zelfs dat de gemeente in juni al een open vuurverbod heeft ingesteld, tot en met 15 september. Niet vreemd omdat de eerste bosbrand in Spanje gewoon bij mij om de hoek was. Het blijkt ook achteraf geen overbodige luxe te zijn, want het gevaar voor bosbranden wordt alleen maar groter. Net als de droogte. Het was de hele zomer rond de 40 graden (in de schaduw) en de vier druppels die in de afgelopen maanden gevallen zijn, zetten niet echt olijven aan de bomen. Zoden aan de dijk, bedoel ik 🤭. 

Maar terwijl ik dit schrijf regent het. Hard. Heel hard zelfs. En als je het nieuws hebt gevolgd; er zijn zelfs doden gevallen door de extreme regenval in het zuiden van Spanje. Op de tv zijn beelden van enorme overstromingen, auto’s die door de straten drijven en winkelstraten die onder water staan. Zelfs de tunnels van de trein staan tot de bovenleidingen onder water. Verschrikkelijk indrukwekkend, en ook beangstigend. Ook al zit ik zelf in het noorden, ik moet er niet aan denken dat mijn huis, oude campertje, terrein en auto door modderstromen worden weggevaagd. Het is alles wat ik heb. Ik heb geen geld meer om opnieuw te beginnen en ik ben niet wa-verzekerd, laat staan voor natuurrampen. Zonder inkomen is zuinig leven een noodzaak. En dat lukt best, zolang er geen extremen in (bijvoorbeeld) de weersomstandigheden plaatsvinden.

Ik ben best een beetje bang, om eerlijk te zijn. Mijn huidige leven bestaat uit spaargeld en zuinigheid (en rust en genieten en vrijheid natuurlijk). Het spaargeld zit grotendeels in het huis, uiteraard. Blijft zuinig zijn over. Daar ben ik de afgelopen jaren best goed in geworden. Maar als er een ramp met mijn huisje of auto gebeurt, denk ik niet dat ik het hier nog red allemaal. En terug naar Nederland is sowieso uitgesloten, omdat het leven daar te duur is (ik ben niet voor niets vertrokken).

Ik kijk nu dus met samengeknepen ogen en hoge hartslag naar de ellende die momenteel ten zuiden van mij is. Hoe dichtbij…. Ik wens iedereen in de omgeving van Alicante en Murcia heel veel sterkte toe. 

Oogst van de nectarines

Niet dat ik opeens een boomgaard vol heb. Waarom zou ik als mijn Spaanse buurman me toestemming heeft gegeven om alle nectarines te plukken die ik maar eten kan. Waarschijnlijk een goedmaker omdat hij tijdens de hitte, die overigens maar aan blijft houden en al drie maanden duurt, soms al om 5 uur in de ochtend komt om zijn bomen te besproeien. Best vroeg om wakker gemaakt te worden door het lawaai van een tractor, maar dat is het boerenleven.

Ik eet dus al een paar weken nectarines, zelfs voor de officiële oogst was ik al aan het plukken. Lekker door de pasta, door de salade of als tussendoortje. En vandaag had ik inspiratie genoeg voor een lekker recept van gegrilde nectarines met mascarpone, suiker en anijs. Overdekt met zelfgemaakte karamelsaus met zeezout en wat poedersuiker om het af te maken. Het was goddelijk. Net als de smoothie die ik eerder maakte door nectarines te mixen met ananassap. En ondanks al die lekkere gerechten heb ik nog steeds een emmer vol verse nectarines in de keuken staan. Misschien wat veel van het goede, maar ze zijn in totaal maar drie weken eetbaar voordat ze overrijp zijn. Gelukkig is Clooney er ook dol op. Bij iedere wandeling neemt hij er wel eentje mee. En ze gaan helemaal op, want Robbie is dol op de pitten. 

Ik heb al zin in de appelmoes, sorry… nectarinemoes morgen, bij de zelfgemaakte frietjes en de kip. En binnenkort is de oogst van de amandelen weer. Vorig jaar waren ze zo verschrikkelijk lekker. Hoewel ik nog steeds over heb… 

Maar eerst moet ik nadenken over het verwerken van de nectarines. Zonder dat ze zo zuur zijn als de chutney van drie jaar geleden. Ik ga op zoek naar een goed recept. Want hoewel het nu wel even genoeg nectarine is, over een paar maanden zal ik ze graag weer willen eten. En dan zullen de bomen van de buurman toch echt helemaal kaal zijn.

Hittegolf

Het is heet. Heel erg heet, al heel erg lang. Buiten boven de 43 graden Celsius, maar daar kun je aan ontkomen door binnen te zijn. Alleen is het binnen officieel ook niet meer uit te houden. Bijna 36 graden, geeft de thermometer aan. Dat betekent dat de omgevingstemperatuur net zo hoog is als de lichaamstemperatuur. En dat betekent dat je zweet, zelfs als je je glas water optilt. Ik ben dus heel blij met mijn douche, en neem iedere middag een koude, als het echt niet meer uit te houden is. Dan kan ik er weer even tegen.

Voor de honden is het nog erger. Zij willen alleen voor zonsopgang en na zonsondergang naar buiten. De grond is te heet onder hun voeten, ze kunnen alleen rennen zonder dat hun kussentjes verbranden, en het is veel te warm om te rennen. Dus vroeg op, flinke wandeling maken en slapen. Want dat lukt ze wel. Zelfs Clooney slaapt de hele dag. En als de zon weer achter de bergen verdwenen is komen wij uit ons holletje.

Gelukkig heb ik een fijne ventilator, die staat dag en nacht te draaien voor de honden. Kan precies de hele bank bedekken qua wind, scheelt toch veel, gevoelsmatig. Ik slaap boven, zonder ventilator. Maar dat lukt nog steeds goed, hoewel de nachten kort zijn. Overdag slaap ik gewoon ook een uur of twee, iets doen is toch onmogelijk. Nou ja, niet helemaal onmogelijk want ik ben bezig met het leggen van een terras. Met stenen. Hard werken, veel zoeken naar gratis stenen in de omgeving, en dan zorgen dat het straks ook nog beloopbaar is, zonder je nek te breken. Ik vind het verbazingwekkend leuk werk. En dan nog de buitenkeuken maken. En alles opnieuw lakken aan het huis, want de zon is onverbiddelijk. Genoeg te doen, gelukkig 🙂

Boer in pauzestand

Het overlijden van Swiffer is inmiddels vijf weken geleden en nog iedere dag is het een gemis. Er komt niet veel uit mijn handen. Het onkruid groeit weelderig en ik heb geen zin om het te verwijderen. De olijfbomen zijn vol mini olijfjes, een oogst groter dan ooit wordt het, maar aan het onderhoud doe ik niets meer. Van de 118 bomen denk ik dat ruim 100 bomen olijven zullen hebben dankzij de vele regenbuien afgelopen winter. Zij hebben er wel zin in. Ik mis de kracht om er echt van te genieten.

Natuurlijk zorg ik voor het huis, mezelf en mijn twee kanjers Robbie en Clooney. We wandelen, we knuffelen, we trainen. Maar bij alles mis ik mijn kleine schaduw, Swiffertje. We moeten verder, de wereld gaat gewoon verder, maar ik heb de tijd genomen om verdriet te hebben. Misschien overdreven in de ogen van een ander, maar Swiffer en ik zijn vijf jaar lang dag in dag uit samen geweest. Waar ik ging, ging hij ook. Als het pad moeilijk begaanbaar was, keek hij me aan en tilde ik hem op om hem verder te helpen. Als ik op de Finca aan het werk was, lag hij in de schaduw van de kruiwagen, nooit meer dan een paar meter bij mij vandaan. Hij was ongelukkig als ik er even niet was, ik mis hem ontzettend nu hij er niet meer is.

Natuurlijk ben ik blij dat hij niet geleden heeft, niet ziek was en rustig is ingeslapen, maar dat maakt het ook zo plotseling. Geen tijd voor afscheid, gewoon dood.

De natuur gaat echter door. Ik heb al kersen geoogst en gegeten, super vers en heerlijk. De nectarines bij de buren groeien snel en over twee maanden heb ik weer een overvloed aan vitaminen daarvan. De vijgen, de moestuin, de amandelen… Alles groeit en rijpt. En ik moet mezelf een schop onder mijn achterste geven. Mijn grond heeft aandacht nodig, Robbie en Clooney ook. Maar Swiffertje zal er bij alles bij zijn, in ons hart ♥.

Groot verdriet

Goede vrijdag, maar niet voor ons. Want die ochtend is Swiffer niet wakker geworden. Geen enthousiast manneke wanneer ik opsta en naar beneden ga. Hij ligt op zijn kleedje, roerloos. Vroeg in de nacht moet hij gestorven zijn, want zijn lichaampje is al koud als ik hem vasthoud. Ik kan het niet bevatten, zo plotseling. Hij was niet ziek, niet eens echt oud met zijn 8 jaar. Ik troost me met de gedachte dat hij niet geleden heeft en rustig is ingeslapen.

Het gemis is enorm, de stilte zonder hem allesoverheersend. Samen hebben we 5 hele mooie, onafscheidelijke jaren genoten. Rust in vrede, mijn lieve, kleine knuffel.

Clooney is 1 jaar

De afgelopen 11 maanden met het manneke waren best interessant. Ik heb nooit eerder een pup gehad en samen moesten we veel dingen leren. Plezier maken, streng zijn, sociaal worden en omgaan met zijn broers. Niet alles is even goed gelukt. Clooney is een bang ventje. Maar ook super trouw. Hij hoeft tijdens wandelingen of thuis nooit aan de lijn. Hij gaat zijn gang, maar komt iedere paar minuten checken of de rest van de roedel er nog wel is. Hij wil Swiffer graag de baas zijn, maar die bijt wel van zich af. En Robbie accepteert ongeveer alles, behalve als Clooney echt super vervelend is. Dan hoor ik wat gegrom (Robbie) en gegil (Clooney), maar dan is het ook klaar.

Als er mensen komen is Clooney heel waaks, en staat te trillen op zijn benen van de spanning. Tot hij echt contact heeft gemaakt, dan volgt hij de gast overal waar die gaat en wil niet dat ze vertrekken. Een hond met een gebruiksaanwijzing, maar hebben we die niet allemaal? Het is een lieverd, hij past bij mij en bij zijn broers.

Ondanks zijn verjaardag moet er wel gewerkt worden. Er is weinig wind vandaag, dus tijd om het onkruid van de afgelopen dagen te verbranden. Opgeruimd staat netjes, maar is ook heel erg veel werk. Toch geef ik niet op. Terwijl de 3 honden lekker in de zon liggen, probeer ik ervoor te zorgen dat de brandstapel niet te hoog wordt en tegelijkertijd mijn tuintje van 1,6 hectare bestaat uit verzorgde olijfbomen en gemaaid groen. Het valt allemaal niet mee, zo geweldig is het om te doen :-))