Boerin Spanje

Oogst van de nectarines

Niet dat ik opeens een boomgaard vol heb. Waarom zou ik als mijn Spaanse buurman me toestemming heeft gegeven om alle nectarines te plukken die ik maar eten kan. Waarschijnlijk een goedmaker omdat hij tijdens de hitte, die overigens maar aan blijft houden en al drie maanden duurt, soms al om 5 uur in de ochtend komt om zijn bomen te besproeien. Best vroeg om wakker gemaakt te worden door het lawaai van een tractor, maar dat is het boerenleven.

Ik eet dus al een paar weken nectarines, zelfs voor de officiële oogst was ik al aan het plukken. Lekker door de pasta, door de salade of als tussendoortje. En vandaag had ik inspiratie genoeg voor een lekker recept van gegrilde nectarines met mascarpone, suiker en anijs. Overdekt met zelfgemaakte karamelsaus met zeezout en wat poedersuiker om het af te maken. Het was goddelijk. Net als de smoothie die ik eerder maakte door nectarines te mixen met ananassap. En ondanks al die lekkere gerechten heb ik nog steeds een emmer vol verse nectarines in de keuken staan. Misschien wat veel van het goede, maar ze zijn in totaal maar drie weken eetbaar voordat ze overrijp zijn. Gelukkig is Clooney er ook dol op. Bij iedere wandeling neemt hij er wel eentje mee. En ze gaan helemaal op, want Robbie is dol op de pitten. 

Ik heb al zin in de appelmoes, sorry… nectarinemoes morgen, bij de zelfgemaakte frietjes en de kip. En binnenkort is de oogst van de amandelen weer. Vorig jaar waren ze zo verschrikkelijk lekker. Hoewel ik nog steeds over heb… 

Maar eerst moet ik nadenken over het verwerken van de nectarines. Zonder dat ze zo zuur zijn als de chutney van drie jaar geleden. Ik ga op zoek naar een goed recept. Want hoewel het nu wel even genoeg nectarine is, over een paar maanden zal ik ze graag weer willen eten. En dan zullen de bomen van de buurman toch echt helemaal kaal zijn.

Hittegolf

Het is heet. Heel erg heet, al heel erg lang. Buiten boven de 43 graden Celsius, maar daar kun je aan ontkomen door binnen te zijn. Alleen is het binnen officieel ook niet meer uit te houden. Bijna 36 graden, geeft de thermometer aan. Dat betekent dat de omgevingstemperatuur net zo hoog is als de lichaamstemperatuur. En dat betekent dat je zweet, zelfs als je je glas water optilt. Ik ben dus heel blij met mijn douche, en neem iedere middag een koude, als het echt niet meer uit te houden is. Dan kan ik er weer even tegen.

Voor de honden is het nog erger. Zij willen alleen voor zonsopgang en na zonsondergang naar buiten. De grond is te heet onder hun voeten, ze kunnen alleen rennen zonder dat hun kussentjes verbranden, en het is veel te warm om te rennen. Dus vroeg op, flinke wandeling maken en slapen. Want dat lukt ze wel. Zelfs Clooney slaapt de hele dag. En als de zon weer achter de bergen verdwenen is komen wij uit ons holletje.

Gelukkig heb ik een fijne ventilator, die staat dag en nacht te draaien voor de honden. Kan precies de hele bank bedekken qua wind, scheelt toch veel, gevoelsmatig. Ik slaap boven, zonder ventilator. Maar dat lukt nog steeds goed, hoewel de nachten kort zijn. Overdag slaap ik gewoon ook een uur of twee, iets doen is toch onmogelijk. Nou ja, niet helemaal onmogelijk want ik ben bezig met het leggen van een terras. Met stenen. Hard werken, veel zoeken naar gratis stenen in de omgeving, en dan zorgen dat het straks ook nog beloopbaar is, zonder je nek te breken. Ik vind het verbazingwekkend leuk werk. En dan nog de buitenkeuken maken. En alles opnieuw lakken aan het huis, want de zon is onverbiddelijk. Genoeg te doen, gelukkig 🙂

Boer in pauzestand

Het overlijden van Swiffer is inmiddels vijf weken geleden en nog iedere dag is het een gemis. Er komt niet veel uit mijn handen. Het onkruid groeit weelderig en ik heb geen zin om het te verwijderen. De olijfbomen zijn vol mini olijfjes, een oogst groter dan ooit wordt het, maar aan het onderhoud doe ik niets meer. Van de 118 bomen denk ik dat ruim 100 bomen olijven zullen hebben dankzij de vele regenbuien afgelopen winter. Zij hebben er wel zin in. Ik mis de kracht om er echt van te genieten.

Natuurlijk zorg ik voor het huis, mezelf en mijn twee kanjers Robbie en Clooney. We wandelen, we knuffelen, we trainen. Maar bij alles mis ik mijn kleine schaduw, Swiffertje. We moeten verder, de wereld gaat gewoon verder, maar ik heb de tijd genomen om verdriet te hebben. Misschien overdreven in de ogen van een ander, maar Swiffer en ik zijn vijf jaar lang dag in dag uit samen geweest. Waar ik ging, ging hij ook. Als het pad moeilijk begaanbaar was, keek hij me aan en tilde ik hem op om hem verder te helpen. Als ik op de Finca aan het werk was, lag hij in de schaduw van de kruiwagen, nooit meer dan een paar meter bij mij vandaan. Hij was ongelukkig als ik er even niet was, ik mis hem ontzettend nu hij er niet meer is.

Natuurlijk ben ik blij dat hij niet geleden heeft, niet ziek was en rustig is ingeslapen, maar dat maakt het ook zo plotseling. Geen tijd voor afscheid, gewoon dood.

De natuur gaat echter door. Ik heb al kersen geoogst en gegeten, super vers en heerlijk. De nectarines bij de buren groeien snel en over twee maanden heb ik weer een overvloed aan vitaminen daarvan. De vijgen, de moestuin, de amandelen… Alles groeit en rijpt. En ik moet mezelf een schop onder mijn achterste geven. Mijn grond heeft aandacht nodig, Robbie en Clooney ook. Maar Swiffertje zal er bij alles bij zijn, in ons hart ♥.

Groot verdriet

Goede vrijdag, maar niet voor ons. Want die ochtend is Swiffer niet wakker geworden. Geen enthousiast manneke wanneer ik opsta en naar beneden ga. Hij ligt op zijn kleedje, roerloos. Vroeg in de nacht moet hij gestorven zijn, want zijn lichaampje is al koud als ik hem vasthoud. Ik kan het niet bevatten, zo plotseling. Hij was niet ziek, niet eens echt oud met zijn 8 jaar. Ik troost me met de gedachte dat hij niet geleden heeft en rustig is ingeslapen.

Het gemis is enorm, de stilte zonder hem allesoverheersend. Samen hebben we 5 hele mooie, onafscheidelijke jaren genoten. Rust in vrede, mijn lieve, kleine knuffel.

Clooney is 1 jaar

De afgelopen 11 maanden met het manneke waren best interessant. Ik heb nooit eerder een pup gehad en samen moesten we veel dingen leren. Plezier maken, streng zijn, sociaal worden en omgaan met zijn broers. Niet alles is even goed gelukt. Clooney is een bang ventje. Maar ook super trouw. Hij hoeft tijdens wandelingen of thuis nooit aan de lijn. Hij gaat zijn gang, maar komt iedere paar minuten checken of de rest van de roedel er nog wel is. Hij wil Swiffer graag de baas zijn, maar die bijt wel van zich af. En Robbie accepteert ongeveer alles, behalve als Clooney echt super vervelend is. Dan hoor ik wat gegrom (Robbie) en gegil (Clooney), maar dan is het ook klaar.

Als er mensen komen is Clooney heel waaks, en staat te trillen op zijn benen van de spanning. Tot hij echt contact heeft gemaakt, dan volgt hij de gast overal waar die gaat en wil niet dat ze vertrekken. Een hond met een gebruiksaanwijzing, maar hebben we die niet allemaal? Het is een lieverd, hij past bij mij en bij zijn broers.

Ondanks zijn verjaardag moet er wel gewerkt worden. Er is weinig wind vandaag, dus tijd om het onkruid van de afgelopen dagen te verbranden. Opgeruimd staat netjes, maar is ook heel erg veel werk. Toch geef ik niet op. Terwijl de 3 honden lekker in de zon liggen, probeer ik ervoor te zorgen dat de brandstapel niet te hoog wordt en tegelijkertijd mijn tuintje van 1,6 hectare bestaat uit verzorgde olijfbomen en gemaaid groen. Het valt allemaal niet mee, zo geweldig is het om te doen :-))

Agility trainingsbaan

Hij is eindelijk af. Vorig jaar was ik al begonnen met het maken van een agility parcours. Reden daarvoor was dat Clooney een zeer actieve hond is. Het liefst loopt hij de hele dag te rennen en te springen en dat is voor zowel Robbie en Swiffer alsook voor mij behoorlijk druk. Vrijwel elke dag maken we een lange wandeling van ruim een uur, maar dat is voor Clooney nauwelijks genoeg. En als een hond teveel energie heeft, wordt hij vervelend. Af en toe een bal gooien is niet voldoende, de kleine man wil activiteiten.

Ik kom regelmatig op de vuilstort in naburige dorpen. Niet om te dumpen, maar om te zoeken naar bruikbaar materiaal wat ik kan hergebruiken. Logisch dat de aanleg van de trainingsbaan dan dus lang duurt. Maar nu heb ik het voor elkaar. Een slalom, een wip, een band op hoogte, tweemaal een dubbele horde en het lastigste was een tunnel. Ik had er al eerder een gemaakt, maar die bleek niet ruim genoeg te zijn. En een lap stof die stevig is en ook nog groot genoeg, ligt niet voor het oprapen. Nou ja, vandaag dus wel.

Ik ben trots op mijn bouwwerken. Voor Clooney mag het allemaal wel wat hoger, die springt met gemak over anderhalve meter heen. En hij geniet ervan. Robbie doet het parcours alleen maar omdat ik het hem opdraag (en voor de beloningen), echt plezier lijkt hij er (nog) niet aan te beleven. En Swiffer? Die kijkt geduldig glimlachend toe.

Werk aan de winkel

Het is februari en dat betekent dat de olijfbomen gesnoeid moeten worden. Alle nieuwe aanwas op en rondom de stam kan verwijderd worden. Een bereklus, maar de zon schijnt al twee dagen volop, dus in korte broek en bikinitop aan de slag. Met 118 bomen duurt het wel even, maar ik heb natuurlijk de tijd. Ook om ondertussen de takken en resterend onkruid te verbranden. Dat kan, want na vele dagen storm is het vrijwel windstil.

Mijn grond bestaat uit diverse terrassen waarop de olijfbomen staan, dus werken per terras is overzichtelijk prettig. Nadeel is dat het meer dan een werkdag duurt en op een gegeven moment mijn rug aangeeft dat het genoeg is geweest. Ik ben ook de jongste niet meer. Voordeel is dat ik nu al een kleurtje heb door de zon. Dat kun je in Nederland vast niet zeggen, begin februari. Tenzij je natuurlijk met vakantie bent geweest. Het is hard werken, maar volop genieten en geen moment saai. En als ik dan na het werk met een koud biertje geniet van mijn arbeid, dan is het leven zo wondermooi.

Morgen niet volop zon, maar bewolkt. Geeft niet, met een shirt en lange broek kan het werk ook prima worden gedaan. Ik moet alleen de honden niet verwaarlozen, maar tot nu toe klagen ze nog niet 😉

De winter voorbij

Dat is toch een hoopvol begin van het nieuwe jaar? De zon schijnt al weken volop, het regent nauwelijks en hoewel het in de nachten zelfs een paar keer minus 6 graden is geweest, is het overdag heerlijk voorjaarsweer, zelfs zonder wind. Rond de kerst buiten lunchen, dat is me in Spanje nog niet eerder overkomen. Maar nu dus wel. Om 4 uur in de middag is het genieten afgelopen, dan wordt het fris en vochtig en als ik het huis in ga is het er koud, rond de 15 graden.

Dus de kachel aan en flink stoken tot boven de 20 graden. Duurt wel een tijdje voor het zover is, en met een houtkachel is het ook wat lastig te reguleren. Een keer was het zo heet binnen dat ik het raam open heb gezet voor een beetje frisse lucht. Ik ben dolblij met mijn kachel, maar hij vreet hout. Heel veel hout. En dat is wel een dingetje. Moest ik eerst alleen op pad voor water, nu dus ook voor hout.

Klein detail is dat ik al sinds vrijwel mijn aankomst in Spanje een kettingzaag heb, maar die doet het meestal niet. Dus hak ik met de bijl, maar die is nu zo bot, dat er niet meer mee te werken is. Fijn hoor, gereedschap. Dus ga ik op zoek naar hout. Verlaten Finca’s in de omgeving waar soms een restant oud hout ligt. Vaak zo oud dat het nauwelijks meer gewicht heeft. Dat brandt niet echt lang, maar het brandt. Ook ga ik regelmatig naar de vuilstort waar ik pallets of bouwhout vandaan haal. Hopelijk komt het voorjaar echt en warmt het binnen snel op zodat de kachel alleen nog maar aan hoeft voor de gezelligheid van de vlammen. En voor de volgende winter moet ik de komende maanden heel erg veel hout kappen, ter voorbereiding.

Eerst de motorzaag maar aan de praat zien te krijgen, dat maakt het leven een stuk gemakkelijker.

Een huishouden vol mannen

Een huishouden vol mannen. En dat is wel een beetje gek. Als vrouw alleen, bedoel ik. Maar het gaat natuurlijk over de honden. Robbie die geen echte man meer is omdat hij is geholpen, Swiffertje die alles nog wel heeft maar er nooit iets mee doet, en Clooney van een half jaar. En oh, oh, oh, die Clooney kan er wat van. Hij wil de hele dag wel op Robbie hangen, aan de achterzijde dus. Robbie vindt het een tijdje prima, maar dan wil hij ook even op Clooney. Rob is tenslotte de roedelleider.

Als baas moet je af en toe op je strepen staan. Vooral na het eten is het een feest om elkaar te berijden. Alsof ik hier een manege heb. Nieuwe energie blijkbaar. En hoewel Clooney nog steeds zijn poot niet optilt als hij plast, is er sinds vandaag een verandering. Robbie plast als eerste, dan gaat Clooney eroverheen en dan laat Swiffertje zich niet onbetuigd en is de laatste van ’t stel. Het heeft hier allemaal totaal geen zin omdat de teefjes een eind weg zijn, maar het is de natuur blijkbaar.

Aan de andere kant maak ik me er wel een beetje bezorgd over. Clooney van 6 maanden wil misschien de leiding overnemen en ik weet zeker dat Robbie dan heel ongelukkig zal zijn. Aan mij de taak dus om Rob meer zelfvertrouwen te geven en Clooney af te remmen. Makkelijk gezegd, moeilijk gedaan. Feit is dat Clooney bij iedere wandeling Robbie blindelings volgt. Als ze me te lang niet hebben gezien, komt Clooney als eerste teruggerend. Swiffer volgt sowieso altijd mijn voeten, dus daar heb ik geen kind aan.

Behalve als we gaan slapen. Sinds ik naar boven klim naar mijn slaapkamer, is Swiffer een drama. Hij kon al nooit alleen zijn, maar nu lijkt het erger te worden. Hij kan uren blaffen en ik kan er niets tegen doen zonder naar beneden te gaan. Maar in mijn ogen is dat (in zijn ogen) dan weer een succes voor zijn geblaf. Help!! Nachten van 4 uur zijn echt te kort, voor mij maar ook voor de 3 honden. Mannen…

Warme douche

Sinds half april woon ik al in mijn huis. Niet dat alles al perfect was op dat moment, maar de camper had ik wel gezien. Dus toen de keuken was geïnstalleerd en ik in het huis kon koken, heb ik, toch een beetje met pijn in mijn hart, de camper verlaten.

Er zijn dingen in het huis die nog steeds niet werken. De wc loopt bijvoorbeeld door, dus het kraantje voor de watertoevoer moet altijd weer worden dichtgedraaid, maar het zijn allemaal maar kleine dingen. Ook geen warme douche hebben is tijdens de hete zomer geen probleem geweest. Ik douchte koud, of zoals vanouds onder de boom bij de camper met een door de zon verwarmde watertank tussen de takken. Gelukkig kwam de aannemer vorige week weer eens langs. Het huis is nog steeds niet opgeleverd omdat ik ook de kleine dingen opgelost wil hebben en hij het blijkbaar druk heeft. Fijn voor hem, niet voor mij. Maar hij gaf me wel de tip om in plaats van propaan gas, butaan gas te kopen. Dat is lichter ontvlambaar zodat de geiser daar sneller op zal reageren. Ik dus gas gehaald en aangesloten. Niets. Toen dacht ik eraan om de batterijen te vervangen die in de geiser zitten. Met al dat proberen worden ze natuurlijk niet beter. Dus dikke staafbatterijen er in en wat denk je? Echt waar, het werkt.

Net een warme douche genomen, die zelfs te heet werd zonder de koude kraan. Weer een stap verder met het realiseren van mijn perfecte huisje. Jee, mijn haar is nu alweer droog, misschien ga ik gewoon nog een keer warm douchen. ;-).