Boerin Spanje

Corona code oranje

Zes provincies in Spanje zijn sinds vandaag weer aangegeven als code oranje. Waaronder ook Zaragoza, waar ik woon. Niet naar toe gaan voor een vakantie. Levensgevaarlijk, volgens diverse landen. Dat gevaar is echter wel betrekkelijk en afhankelijk van waar je woont. Ik woon bij een dorp waar nog net geen 2000 mensen wonen op een oppervlakte van 175 km2. Ter vergelijking, Arnhem en Nijmegen samen hebben een oppervlakte van 160 km2 en in die steden wonen in totaal 337.000 mensen. Je hebt geen rekenmachine nodig om in te zien dat het hier dus allemaal wel meevalt. Op het platteland tenminste. In de stad Zaragoza is het natuurlijk een heel ander verhaal. Of in Barcelona en andere grote steden.

Van de week ben ik een dagje naar de kust geweest. Gewoon om te zien hoe het daar is met de drukte en de toeristen. Het viel me op dat tijdens de lunchpauze, dat is in Spanje de hoofdmaaltijd, alle terrassen vol zitten. Met allemaal mensen die geen mondkapjes dragen en veel te dicht op elkaar zitten. In Spanje geldt een mondkapjes plicht, altijd en overal. Maar niet op het terras omdat het mondkapje een belemmering is bij het eten en drinken. Maar verstandig is dat natuurlijk niet. Ik heb een terras uitgekozen, bij een leeg stuk strand en met maar twee andere tafels die bezet waren. De obers droegen mondkapjes maar de gasten dus niet. Ik heb me niet onveilig gevoeld, maar dat wil niet zeggen dat het nou zo veilig was, ondanks alle flessen om je handen mee te desinfecteren. Er waren nauwelijks toeristen, de winkels leeg, de boulevard uitgestorven. En het was een grote stad waar het hoogzomer normaal gesproken erg druk en gezellig is.

Wat ik me realiseer is dat ik hier op het platteland veilig ben. Hier houdt iedereen zich aan alle regels die dagelijks kunnen veranderen. Als je hier al iemand tegenkomt, die geen boer is en aan het werk op het land, dragen ze ondanks de verzengende hitte een mondkapje, net als ik. 

Ik wens jullie nog wat meer geduld met alles, houd afstand en blijf gezond. 

Bloody hot

We zijn er weer, de zomer in Spanje. Het is hier al een tijdje iedere dag rond de 40 graden en dat dan dus in de schaduw. Klinkt vast als een paradijs op aarde als je zelf in de regen en de kou zit maar je kunt van mij aannemen dat het niet te harden is. Schaduw is er nauwelijks op mijn finca, dus ben ik na 11 uur in de ochtend gedwongen om binnen in het huis te blijven. Gelukkig ben ik een ochtendmens en heb ik om die tijd de dagelijkse huishoudelijke klusjes en buiten klussen al gedaan. Dan is het binnen blijven tot in de avond, wanneer de zon achter de bergen verdwijnt. Dat wil niet zeggen dat het dan aangenaam is, maar in ieder geval kan ik alles dan weer even tegen elkaar open zetten om het door te laten waaien. Als er tenminste wind is… Dan moet je maar even vergeten dat de wind ook heel erg warm is en dus niet echt verkoeling geeft. Maar voor het gevoel is het prettig wanneer alles open staat en het lekker tocht in het huis. En Robbie wil dan ook wel even snel plassen onder een enorm grote boom waaronder altijd schaduw is. Want de grond is aan zijn poten ook veel te warm.

En dan komt de nacht… Het is nu 1 uur in de nacht, en het is binnen 32 graden. Je kunt je vast wel indenken dat dat niet lekker fris en ontspannen slaapt. Ik geef Robbie een natte handdoek in zijn mand en de ventilator die ronddraait als hij de nacht op de bank wil doorbrengen, maar zelf lig ik op de zolder, tweeënhalve meter hoger, zonder raam of ventilatie. Eigen keuze, dat weet ik wel. In de bloedhete, slapeloze nachten, verlang ik weer naar de winter en de kou. Tegen de kou kun je je kleden, met de hitte kun je helemaal niets beginnen. Oké, misschien kan ik in de koelkast gaan slapen, maar dat is een tafelmodel en meestal niet leeg. Werkt dus ook niet echt, denk ik. Ik klaag niet, absoluut niet. Maar een paar graden minder zou geen straf zijn. 

Grafsteen voor Clooney

Vandaag is het alweer drie maanden geleden dat we Clooney zo plotseling moesten missen. En nog iedere dag is het gemis voelbaar. Ik heb voor hem wel een graf gemaakt naast Swiffer, maar hij had nog geen steen. Door de corona restricties hier in spanje was het heel lang niet mogelijk om naar een winkel te gaan, anders dan een supermarkt. Dus onmogelijk om knutselmateriaal te halen voor de grafsteen. 

Inmiddels is zijn grafje voltooid. Geen gedichtje op de steen zoals bij Swiffer, maar juist een speelse steen voor de levendige en drukke Clooney. Hij was tenslotte pas twee jaar, zo vrij als een vogel en super lief en trouw. Wat voor woorden kun je gebruiken om zijn onnatuurlijke dood te herdenken. Na drie maanden heb ik er nog steeds geen woorden voor gevonden.  

Waterpomp of toch niet

Ik heb mijn huisje nu ruim twee jaar. 40 m2 aan de buitenkant. Maar 27 bruikbare meters omdat de muren dik moet zijn in Spanje. Om de kou of juist de hitte buiten te houden. Ik ben super tevreden met mijn huisje, het is groot genoeg voor Robbie en mij. En het heeft alles wat ik nodig heb. Nou ja, niet alles werkt naar behoren. Zo heb ik sinds een half jaar een hoop ellende met de waterpomp.

Twee jaar terug had ik een pompje uit Nederland. Een voor een caravan, op 24 volt. Die heeft het anderhalf jaar lang redelijk goed gedaan, hoewel de aansluitingen met de Spaanse maten net niet helemaal klopten. Tot hij het begaf. Waarschijnlijke oorzaak is verstopping. Ik leef hier in en op het zand. En bij het vullen van de watertank, komt er ook zand en stof mee de tank in. De waterpomp dus afgeschreven en een nieuwe gekocht. Een grote, sterke pomp op 220 volt. Eén die het huisje met gemak zou kunnen voorzien van stromend water en een heerlijke douche. Maar helaas, de pomp doet niet wat hij moet doen. Hij werkt wel, maar hij komt niet op druk en slaat ook niet af zodra je de kraan dicht doet. Dan weet ik het dus ook niet meer.

Ik heb een tip van een vriend ter harte genomen en de wateropslag verplaatst naar een terras hoger dan het huis, zodat er een natuurlijke druk ontstaat. Zonder waterpomp zou dat ook moeten werken. Het was veel werk om een geul te graven voor de slang, maar het is gelukt. De aansluitingen gekocht en… Er komt een straaltje uit de kraan. Je kunt je handen ermee wassen als je geduldig bent, maar dat is al meer dan het afgelopen half jaar mogelijk was. En er komt water uit de douche, maar het stelt niet veel voor. Misschien moet de wateropslag van 1000 liter gewoon voller. Dat de druk dan vanzelf hoger wordt. Ik zal het gaan proberen. En als het allemaal niet lukt zit er niets anders op dan een loodgieter te laten komen. Fingers crossed. 

Moestuin poging twee

Ik wil het zo graag. Zelfvoorzienend leven op de finca. Een deel daarvan is zeker gelukt, met de zonnepanelen voor de stroom en zonder een water aansluiting. Maar dan leef je eigenlijk off grid, niet zelfvoorzienend. Toen ik vier jaar geleden in Spanje aankwam heb ik een moestuin geprobeerd. Mooie baantjes gemaakt in de aarde (lees klei) en de groenten- en fruitzaden uit Nederland erin gedaan voordat ik het geheel water gaf en dicht gooide. Alleen de peulen kwamen op, gewoon door gebrek aan water. Conclusie was destijds dat op een finca zonder landbouwwater een moestuin niet mogelijk was.

Misschien kan ik dat beter even uitleggen. Ik woon in een boeren gebied waar alle overige fincas iedere dag een paar uur water krijgen aangeleverd. Ongezuiverd water, ongeschikt om te drinken maar prima voor de gewassen. Mijn finca heeft geen aansluiting voor landbouwwater. Ook niet voor drinkwater trouwens. Dat betekent dat ik altijd water uit het dorp moet gaan halen (met de auto) en de watertank van 1000 liter voor het huis daarmee kan vullen. Is veel gedoe, maar is goed te doen.

Nu ben ik echter weer een stukje tuin gaan omploegen (met de hand uiteraard) zodat ik nog een keer de moestuin kan proberen. Ik kan het niet laten. En ben super eigenwijs. Bonen, wortels, uien, doperwten, sla allemaal gepland. En water gegeven. Om weer tot de conclusie te komen dat een moestuin niet realistisch is als er geen water is. De boontjes willen wel, maar het gaat tergend langzaam. Ik geef water, maar beperkt omdat ik gewoon niet meer water kan vervoeren in de auto. De toilet, de was, zelfverzorging, schoonmaken. Allemaal dingen die water nodig hebben. In de auto kan ik 250 liter per keer vervoeren. Dat is een wekelijkse rit van een uur. Ik hou het nog even vol met de moestuin, maar zonder veel vertrouwen op een nuttige afloop. Ik vind het gewoon leuk.

Overbelasting

Sinds januari van dit jaar ben ik bezig om het onkruid te verwijderen. Onkruid is een breed begrip op mijn finca van ruim 16000 m2. Als een makelaar de grond zou willen verkopen zou hij het ‘fantastische verse kruiden’ noemen. Dat zijn het ook, maar voor mij is het vooral een doorn in mijn ogen. Rozemarijn… Duizenden planten rozemarijn. Ze zijn hardnekkig en vermeerderen zich als… onkruid. De grastrimmer die ik heb kan het niet aan, dus moeten ze per plant uit de grond worden gestoken met een spade. Allemaal prima te doen… Totdat mijn arm zegt dat het teveel is.

Vijf maanden planten uit de grond steken blijkt nu opeens niet meer menselijk te zijn. Mijn rechterarm is half dood en soms zelfs helemaal. Het oppakken van een stokbrood doet al pijn. Niet goed. Helemaal niet goed. Op de finca heb ik mijn armen hard nodig. Niet alleen om het onkruid te verwijderen maar ook om water te halen, te wassen en boodschappen te doen, om het leven te leven dus. Alles lijkt pijn te doen tegenwoordig. Misschien moet ik een stapje terug doen. Of dagelijkse dingen met links leren te doen, want opgeven zit niet in mijn systeem. Best lastig, maar een kwestie van aanpassen.

En aanpassen heb ik wel geleerd de afgelopen jaren. Had ik al verteld dat mijn waterpomp stuk is en ik al een half jaar geen stromend water meer heb? Dus geen douche, geen toilet doorspoelen en geen handen wassen in mijn keukentje. Kleding wassen doe ik al vier jaar met de hand, dus dat valt niet eens op. Douchen doe ik nu weer onder de olijfboom, nadat ik het water door de zon heb laten opwarmen. Net als een paar jaar geleden toen ik nog in de camper woonde. Met andere woorden… Na vier jaar in Spanje is het nog steeds behelpen. Ik heb er geen bezwaar tegen, back to basic vind ik prima omdat alle andere dingen geld kosten. Iets dat zonder inkomen steeds lastiger wordt. Mijn spaargeld gaat op aan boodschappen en kosten voor de auto, de ziektekosten en belastingen. Ik ben druk doende om het Spaans veel beter onder de knie te krijgen zodat ik misschien een baan kan vinden, maar de corona maakt het voor niemand gemakkelijk. En een buitenlander staat niet bovenaan de lijst van nieuw personeel. Hier in de omgeving is veel armoede en ik geloof niet dat de Spanjaarden op mij zitten te wachten.

Robbie en ik houden vol. De zomer komt en we houden van de zon. Hopelijk is er snel een vaccin tegen de corona. Want we wonen dan wel in het midden van niks, de wereld en de mensen daarop gaan ons wel degelijk aan ons hart. Be careful and stay safe.

Quarantaine in Spanje

Inmiddels ben ik al 5 weken opgesloten vanwege de corona crisis. Opgesloten zitten is bij mij betrekkelijk. Ik woon in het midden van niets, kan dus nog steeds uren wandelen zonder een levend wezen tegen te komen. En toch is het anders dan voorheen. 

Wandelen mag niet in Spanje. Je moet een reden hebben om buiten te zijn. Ik ben al een keer aangehouden in het dorp. Met mijn tas vol boodschappen. Maar de guardia civil is niet erg aardig of meelevend. Ik moest me legitimeren, vertellen waarom ik over straat liep. En we stonden een meter van mijn auto, maar dat wisten ze natuurlijk niet. En ze zijn behoorlijk intimiderend. Grote, sterke mannen die je behandelen als een kleuter…. Niet fijn. Ik snap het wel, maar het is nog steeds niet fijn. 

Toch voel ik me bevoorrecht om te kunnen wonen waar ik woon. Mijn grondstuk is mijn zegen. Al maanden ben ik bezig om onkruid te verwijderen en te verbranden. En dat terwijl er duizenden mensen in de omgeving zijn die opgesloten zitten in een flat. Alleen een balkon hebben. Niet naar buiten mogen zonder echte reden. Niet alleen hier maar over de hele wereld. Ik leef grotendeels buiten, ruim op en maak mijn grondstuk mooier. 

Nadeel is dan weer dat ik mijn huishoudelijke afval niet kwijt kan. Dat mag je alleen na acht uur ”s avonds in het dorp in de containers kwijt, maar rond die tijd ben ik nooit in het dorp. En het dorp is wel een half uur rijden, retourtje. Het stinkt dus behoorlijk in mijn schuurtje. Ik moet binnenkort met het afval naar het dorp, in de avond. Niet fijn, maar veel dingen zijn momenteel niet fijn. Voor iedereen. 

Robbie en ik missen Clooney verschrikkelijk. Rob ruikt nog steeds overal of hij Clooney niet ergens kan vinden. Best treurig, hij snapt er niets van. Zo lang was Clooney nog nooit weg. En vandaag is het alweer een jaar geleden dat Swiffer is overleden. Twee honden missen binnen een jaar… Need I say more. Robbie mist Swiffer en Clooney waarschijnlijk nog meer. Maar hij zegt niets, helaas. Misschien is het goed om aan een nieuwe hond te denken. Niet als vervanging van onze Clooney, maar wel als nieuwe vriend voor Rob en mij. Want het is stil in huis. Heel erg stil. En we hebben liefde genoeg om weer een hond van de dood te redden. Robbie is een perfecte opvoeder voor Clooney gebleken, dat kan hij vast nog een keer, ook al is hij van de week 9 jaar geworden. En hoewel ik best opzie tegen slapeloze nachten, overal plas en poep, mijn schoenen verbergen en hopen dat mijn spullen heel blijven… Een nieuwe hond brengt nieuwe liefde, nieuwe vrolijkheid. We zullen Swiffie en Clooney nooit vergeten, maar we moeten wel door. En Rob is eenzaam. Hoewel hij best geniet van de aandacht die hij krijgt als enige hond.

Corona en gemis lijkt samen te gaan. Wij wensen iedereen heel veel sterkte. Blijf gezond, of word het snel weer. 

Clooney is vermoord

Mijn lieve, kleine, net twee jaar oude Clooney komt nooit meer thuis. Hij was verliefd, tot over zijn prachtige oren. Hij woonde vrijwel samen met zijn meisje, een Deense Dog die drie keer groter is dan hij en waakt over een naburige Finca. Omdat Clooney altijd los liep was hij vrij om naar haar toe te gaan. Hij kwam altijd weer thuis als hij honger had, of moe was. Meestal binnen de 12 uur. Dan kon hij urenlang slapen in foetus-houding, lekker op de bank bij de kachel. Niets stoorde hem in zijn dromen. Soms bleef hij zelfs ’s nachts bij haar slapen. Ware liefde, die twee. Tot hij gisterochtend niet kwam eten.

Eergisteren na het ontbijt was hij vertrokken, dus hij had zijn diner ook al overgeslagen. Ik ga altijd even bij hem kijken, twee bergen verder. Niet om hem op te halen, maar gewoon om even te checken. Nu was hij voor het eerst niet bij zijn vriendin Nikita. Ik heb overal gezocht op de enorme Finca, maar ben uiteindelijk weer naar huis gegaan in de hoop dat hij op me zat te wachten. Niet dus. Begin van de middag ben ik weer gaan kijken, nu met Robbie en die vond een plas bloed. Vers bloed. En niet veel verder lag heel erg vers vlees, met gif erop. Zo vers dat er nog niet eens vliegen op zaten. En vliegen zijn hier genoeg. 

Vanmorgen met de eigenaar gesproken, maar die weet van niets. Natuurlijk kent hij Clooney, dat was het enige wat hij heeft bevestigd. Maar ik weet wel beter. Het is te toevallig dat mijn hond vermist is en dat er vlakbij Nikita een grote plas bloed ligt. En die man was erg zenuwachtig en schreeuwerig. Een bullebak. En om het helemaal luguber te maken, het vlees wat er lag, dat zal van Clooney zijn geweest. Voor de ratten, vertelde de eigenaar. Magere ribjes met weinig vlees eraan. Dat het geen varkensvlees of rundvlees was, dat was duidelijk. Ik herkende het niet. Hondenvlees heb ik nog nooit gezien. Had ik het nog steeds maar nooit gezien. 

Ik heb het vlees in een vuilniszak meegenomen en een graf voor Clooney gemaakt, naast Swiffer. Afgelopen zaterdag was Clooney jarig, nu is hij er niet meer. Ik weet dat het niet veel betekent, een dode hond in tijden van Corona, maar voor mij is de wereld een beetje zwarter geworden. 

Het weer is in de war, deel 3

Het is warm. Niet te geloven dat ik buiten kan zitten in een shirtje, koud drankje erbij en een goed boek. 3 februari is het en boven de 20 graden. In de schaduw dus. Windstil, zonnig en het gevoel van zomer. Of in ieder geval toch het gevoel van eind mei in Nederland. 

Ik ben druk bezig met het verwijderen van het onkruid en dat is zeker geen straf bij deze temperatuur. Hoewel, het zweet moet wel steeds worden weggeveegd van mijn voorhoofd. Voordeel van de windstilte is dat ik alles meteen kan verbranden, dus het wordt allemaal meteen weer een stuk netter op de finca. Aan de andere kant is het gekkenwerk om ruim anderhalve hectare onkruid te verwijderen met een schep en een hark. En toch vind ik het heerlijk om te doen.

Clooney rent lekker om me heen en heeft ook het voorjaar in zijn bol. Rob ligt bij het huis en beweegt zich alleen van de zon naar de schaduw. Nu nog maar even lekker genieten want de temperatuur gaat wel weer dalen voorspellen ze. Voor even, hoop ik. Want wonen in Spanje betekent ook dat ik zon nodig heb om goed te functioneren. Of zoals iemand laatst tegen mij zei: niet alleen je huis werkt om zonne-energie, jij zelf ook. En zo is het precies. De winter is precies lang genoeg hier. Kom. Maar. Op. Met. De. 40. Graden. 

Het weer is in de war, deel 2

Half januari in Spanje en volop sneeuwpret. Wakker worden in een witte wereld is schitterend, maar ook bijzonder voor Spanje. Waar ik woon althans. In de nacht heeft het licht gesneeuwd, maar het blijft liggen op de koude grond, op de bomen, in de bergen. De honden vonden het heerlijk. De eerste sneeuw in Clooney zijn leven, een spannende ervaring en koude pootjes. Ook Robbie was weer even een jonge hond, fantastisch om die twee te zien genieten van de prachtige wandeling door de besneeuwde bergen. Ik heb wel honderd foto’s gemaakt want ook voor mij is het even geleden dat ik sneeuw heb gezien.

En het kind in mij kwam weer boven want ik heb een sneeuwpop gemaakt. Het was perfecte plaksneeuw dus de buik en het hoofd rollen was een eitje. Ik besloot dat het een vrouw moest worden, aangezien de reden van de sneeuw Gloria was, de officiële naam van het voorspelde slechte weer in Spanje. Binnen een half uurtje stond Gloria te stralen voor mijn huisje. Met haar kekke hoofddeksel slaat ze geen slecht figuur op Prinsjesdag. 

Andere bewoners van Spanje hebben het niet zo goed getroffen. Overstromingen aan de oostkust, straten onder water, bedrijven in de buurt van het strand die veel schade hebben opgelopen. Veel sterkte jullie.