Boerin Spanje

Hondjes

Boer in pauzestand

Het overlijden van Swiffer is inmiddels vijf weken geleden en nog iedere dag is het een gemis. Er komt niet veel uit mijn handen. Het onkruid groeit weelderig en ik heb geen zin om het te verwijderen. De olijfbomen zijn vol mini olijfjes, een oogst groter dan ooit wordt het, maar aan het onderhoud doe ik niets meer. Van de 118 bomen denk ik dat ruim 100 bomen olijven zullen hebben dankzij de vele regenbuien afgelopen winter. Zij hebben er wel zin in. Ik mis de kracht om er echt van te genieten.

Natuurlijk zorg ik voor het huis, mezelf en mijn twee kanjers Robbie en Clooney. We wandelen, we knuffelen, we trainen. Maar bij alles mis ik mijn kleine schaduw, Swiffertje. We moeten verder, de wereld gaat gewoon verder, maar ik heb de tijd genomen om verdriet te hebben. Misschien overdreven in de ogen van een ander, maar Swiffer en ik zijn vijf jaar lang dag in dag uit samen geweest. Waar ik ging, ging hij ook. Als het pad moeilijk begaanbaar was, keek hij me aan en tilde ik hem op om hem verder te helpen. Als ik op de Finca aan het werk was, lag hij in de schaduw van de kruiwagen, nooit meer dan een paar meter bij mij vandaan. Hij was ongelukkig als ik er even niet was, ik mis hem ontzettend nu hij er niet meer is.

Natuurlijk ben ik blij dat hij niet geleden heeft, niet ziek was en rustig is ingeslapen, maar dat maakt het ook zo plotseling. Geen tijd voor afscheid, gewoon dood.

De natuur gaat echter door. Ik heb al kersen geoogst en gegeten, super vers en heerlijk. De nectarines bij de buren groeien snel en over twee maanden heb ik weer een overvloed aan vitaminen daarvan. De vijgen, de moestuin, de amandelen… Alles groeit en rijpt. En ik moet mezelf een schop onder mijn achterste geven. Mijn grond heeft aandacht nodig, Robbie en Clooney ook. Maar Swiffertje zal er bij alles bij zijn, in ons hart ♥.

Groot verdriet

Goede vrijdag, maar niet voor ons. Want die ochtend is Swiffer niet wakker geworden. Geen enthousiast manneke wanneer ik opsta en naar beneden ga. Hij ligt op zijn kleedje, roerloos. Vroeg in de nacht moet hij gestorven zijn, want zijn lichaampje is al koud als ik hem vasthoud. Ik kan het niet bevatten, zo plotseling. Hij was niet ziek, niet eens echt oud met zijn 8 jaar. Ik troost me met de gedachte dat hij niet geleden heeft en rustig is ingeslapen.

Het gemis is enorm, de stilte zonder hem allesoverheersend. Samen hebben we 5 hele mooie, onafscheidelijke jaren genoten. Rust in vrede, mijn lieve, kleine knuffel.

Clooney is 1 jaar

De afgelopen 11 maanden met het manneke waren best interessant. Ik heb nooit eerder een pup gehad en samen moesten we veel dingen leren. Plezier maken, streng zijn, sociaal worden en omgaan met zijn broers. Niet alles is even goed gelukt. Clooney is een bang ventje. Maar ook super trouw. Hij hoeft tijdens wandelingen of thuis nooit aan de lijn. Hij gaat zijn gang, maar komt iedere paar minuten checken of de rest van de roedel er nog wel is. Hij wil Swiffer graag de baas zijn, maar die bijt wel van zich af. En Robbie accepteert ongeveer alles, behalve als Clooney echt super vervelend is. Dan hoor ik wat gegrom (Robbie) en gegil (Clooney), maar dan is het ook klaar.

Als er mensen komen is Clooney heel waaks, en staat te trillen op zijn benen van de spanning. Tot hij echt contact heeft gemaakt, dan volgt hij de gast overal waar die gaat en wil niet dat ze vertrekken. Een hond met een gebruiksaanwijzing, maar hebben we die niet allemaal? Het is een lieverd, hij past bij mij en bij zijn broers.

Ondanks zijn verjaardag moet er wel gewerkt worden. Er is weinig wind vandaag, dus tijd om het onkruid van de afgelopen dagen te verbranden. Opgeruimd staat netjes, maar is ook heel erg veel werk. Toch geef ik niet op. Terwijl de 3 honden lekker in de zon liggen, probeer ik ervoor te zorgen dat de brandstapel niet te hoog wordt en tegelijkertijd mijn tuintje van 1,6 hectare bestaat uit verzorgde olijfbomen en gemaaid groen. Het valt allemaal niet mee, zo geweldig is het om te doen :-))

Agility trainingsbaan

Hij is eindelijk af. Vorig jaar was ik al begonnen met het maken van een agility parcours. Reden daarvoor was dat Clooney een zeer actieve hond is. Het liefst loopt hij de hele dag te rennen en te springen en dat is voor zowel Robbie en Swiffer alsook voor mij behoorlijk druk. Vrijwel elke dag maken we een lange wandeling van ruim een uur, maar dat is voor Clooney nauwelijks genoeg. En als een hond teveel energie heeft, wordt hij vervelend. Af en toe een bal gooien is niet voldoende, de kleine man wil activiteiten.

Ik kom regelmatig op de vuilstort in naburige dorpen. Niet om te dumpen, maar om te zoeken naar bruikbaar materiaal wat ik kan hergebruiken. Logisch dat de aanleg van de trainingsbaan dan dus lang duurt. Maar nu heb ik het voor elkaar. Een slalom, een wip, een band op hoogte, tweemaal een dubbele horde en het lastigste was een tunnel. Ik had er al eerder een gemaakt, maar die bleek niet ruim genoeg te zijn. En een lap stof die stevig is en ook nog groot genoeg, ligt niet voor het oprapen. Nou ja, vandaag dus wel.

Ik ben trots op mijn bouwwerken. Voor Clooney mag het allemaal wel wat hoger, die springt met gemak over anderhalve meter heen. En hij geniet ervan. Robbie doet het parcours alleen maar omdat ik het hem opdraag (en voor de beloningen), echt plezier lijkt hij er (nog) niet aan te beleven. En Swiffer? Die kijkt geduldig glimlachend toe.

Een huishouden vol mannen

Een huishouden vol mannen. En dat is wel een beetje gek. Als vrouw alleen, bedoel ik. Maar het gaat natuurlijk over de honden. Robbie die geen echte man meer is omdat hij is geholpen, Swiffertje die alles nog wel heeft maar er nooit iets mee doet, en Clooney van een half jaar. En oh, oh, oh, die Clooney kan er wat van. Hij wil de hele dag wel op Robbie hangen, aan de achterzijde dus. Robbie vindt het een tijdje prima, maar dan wil hij ook even op Clooney. Rob is tenslotte de roedelleider.

Als baas moet je af en toe op je strepen staan. Vooral na het eten is het een feest om elkaar te berijden. Alsof ik hier een manege heb. Nieuwe energie blijkbaar. En hoewel Clooney nog steeds zijn poot niet optilt als hij plast, is er sinds vandaag een verandering. Robbie plast als eerste, dan gaat Clooney eroverheen en dan laat Swiffertje zich niet onbetuigd en is de laatste van ’t stel. Het heeft hier allemaal totaal geen zin omdat de teefjes een eind weg zijn, maar het is de natuur blijkbaar.

Aan de andere kant maak ik me er wel een beetje bezorgd over. Clooney van 6 maanden wil misschien de leiding overnemen en ik weet zeker dat Robbie dan heel ongelukkig zal zijn. Aan mij de taak dus om Rob meer zelfvertrouwen te geven en Clooney af te remmen. Makkelijk gezegd, moeilijk gedaan. Feit is dat Clooney bij iedere wandeling Robbie blindelings volgt. Als ze me te lang niet hebben gezien, komt Clooney als eerste teruggerend. Swiffer volgt sowieso altijd mijn voeten, dus daar heb ik geen kind aan.

Behalve als we gaan slapen. Sinds ik naar boven klim naar mijn slaapkamer, is Swiffer een drama. Hij kon al nooit alleen zijn, maar nu lijkt het erger te worden. Hij kan uren blaffen en ik kan er niets tegen doen zonder naar beneden te gaan. Maar in mijn ogen is dat (in zijn ogen) dan weer een succes voor zijn geblaf. Help!! Nachten van 4 uur zijn echt te kort, voor mij maar ook voor de 3 honden. Mannen…

Vergiftiging

Tijdens het wandelen met de honden zag ik bij Robbie opeens roze tandvlees en tanden. Vreemd. Heel vreemd. Robbie is een onderzoeker en doet alles voor eten en ik kwam erachter dat hij de geur in zijn neus is gevolgd en uitkwam bij op de grond liggende dakpannen. Na het optillen van een dakpan zag ik een klein plastic zakje liggen met roze korrels. En een Spaanse tekst. Het woordenboek bood uitkomst en het bleek rattengif te zijn. Oeps. Dat leek me niet gezond voor een hond.

Via het Internet bleek dat rattengif zorgt voor de afbraak van vitamine K. En die vitamine zorgt voor de bloedstolling. Ook werd duidelijk dat symptomen niet direct zichtbaar zijn maar dat een bezoek aan de dierenarts van groot belang is. Wow. Wij dus naar een stad waar bleek dat de dierenarts met vakantie was. Gelukkig was er een vervanger vermeld op het papier op het raam bij de praktijk. Meteen doorgereden naar de grotere stad en met de drie honden naar binnen bij de onbekende dierenarts. Van Robbie wist ik zeker dat hij van het gif gegeten had, maar van Clooney en Swiffer niet. Swiffer is meestal niet zo hebberig en blijft bij mij in de buurt, maar Clooney volgt Robbie overal, dus zou het me niets verbazen als hij ook van het gif gegeten heeft.

Robbie en Clooney dus beiden laten inspuiten met vitamine K en met een middel dat de maag beschermt. Ik kreeg spuiten en medicijnen mee die ik om 6 uur de volgende ochtend (12 uur na de eerste injectie) zelf moest toedienen. Dat was nog wel even een dingetje. Een pup van 5 maanden staat geen moment stil en ik heb nog nooit een injectie toegediend. Maar het lukte. En ook Robbie liet de injecties toe, hij moest er 3 hebben, slik. En om half 11 weer terug naar de dierenarts voor controle en heel veel pillen vol vitamine K.

Tot nu toe gaat het allemaal goed, zijn de honden zichzelf en lijken prima in orde. Na 10 dagen weer voor controle naar de dierenarts. Het is spannend, want het internet heeft me duidelijk gemaakt dat rattengif voor honden ook dodelijk is wanneer ze de vitamine K niet krijgen. Ik ga ervan uit dat ik snel genoeg heb gehandeld; binnen 2 uur na inname bij de dierenarts. Maar de onzekerheid knaagt.

Heter, heetst…

Ik houd het nieuws uit Nederland dagelijks in de gaten via de krantenkoppen. Echt verhalen lezen is er niet bij vanwege het matige internet in het binnenland waar ik me bevind. En het is warm bij jullie. Ik kan je vertellen dat het bloedheet bij mij is. Gemiddeld 36 graden, in de schaduw, maar vaak tegen de 40. Water is verkoeling, dus ik ga regelmatig met de honden zwemmen in het meer, hoewel dat niet erg in de buurt is en de autorit erheen ondanks de airco niet echt een prettige reis is. Maar als we bij het water zijn en we kunnen zwemmen, is het verkoeling. Zou je denken.

Echter is het water zo erg opgewarmd dat het warmer is dan een heerlijke, ontspannen douche. Robbie duikt er sowieso altijd in en geniet ervan, maar zelfs de nooit zwemmende Swiffer is niet meer uit het water te krijgen! Clooney vindt het allemaal nogal spannend, hij zwemt nog niet vrijwillig maar volgt Robbie wel het water in, waar hij dan weer schrikt van zijn durf en de handdoek opzoekt om zo snel mogelijk droog te zijn, waarna hij weer het water in gaat, want lekker is het natuurlijk wel. Maar eenmaal alle vier uit het water moeten we terug naar de auto en loopt het zweet alweer van ons af, is de verkoeling weer verleden tijd. In de auto is het inmiddels 55 plus graden, en niet prettig totdat de loeiende airco zorgt voor minder hijgende honden en een koude ik. Want de ijselijke airco verkoelt mij eerst voordat het achterin de auto bij de honden is.

Eenmaal terug in huis is het tijd voor koud water met ijsblokjes voor de honden en een koude douche voor mij, echt koud zodat ik kan slapen in de 34 graden die ik in het huis meet.

Om kort te gaan… We genieten van de vroege ochtend en de late avond, maar de hitte kan ons nu gestolen worden. Als ik tenminste bevoegd ben om voor de honden te spreken.

Socialisatie van Clooney

Pup Clooney is nu 8 weken oud en de afgelopen weken ben ik al bezig geweest om hem kennis te laten maken met de wereld. Lekker zwemmen bij het meer, wandelen in het dorp, mee in de auto. Eerst op schoot tijdens het rijden, wat best kan omdat de wegen hier het niet mogelijk maken om hard te rijden. Maar sinds een paar dagen moet hij in de bench met Robbie en Swiffer als we op pad gaan. Niet fijn blijkbaar, want er was wat plas op het kleed en ook wat overgeef. Maar we moeten door, Clooney kent de halve wereld nog niet.

Dus vandaag naar de grote stad gegaan, Zaragoza. Dat is een heel eind rijden, maar bij aankomst was de bench droog en onderweg waren er geen ruzies tussen de honden. We hebben in het winkelcentrum gelopen, hebben veel mensen gezien, zijn 3x met de lift geweest, hebben spuitende fonteinen bewonderd, maar Clooney blijft vooral wat bang voor mensen. Het zijn er veel in een stad en ze zijn groot ook. Bij de tweede wandeling door het centrum was hij al rustiger en nadat een Spaanse dame helemaal op de grond ging zitten om alle 3 de honden te knuffelen, wilde Clooney een knuffel van iedereen die hij zag. In ieder geval weet hij dan dat mensen veilig zijn. En omdat ik geleerd heb het nuttige met het aangename te combineren, shop ik tussen de wandelingen met de honden.

Laminaat voor de zolder/slaapkamer en een achterwand voor de keuken. Nog wat gereedschap en lak voor al het hout. Allemaal gelukt terwijl de honden uitrusten van de zon en de indrukken, in de parkeergarage van Ikea. Want parkeren in een zonnig 28 graden met 3 honden in de auto, dat kan natuurlijk niet. In de parkeergarage zijn ze uit de zon, veilig en hebben ze nog muziek ook, verzorgd door Ikea. Een hondenleven. Maar ze genieten er volop van. Want thuis wacht de ruimte, de schone lucht, de rust en vooral hun eten. En eten, daar doen mijn 3 mannetjes alles voor. Clooney is met zijn 8 weken al groter dan Swiffer. Misschien moet ik hem geen eten meer geven. Om te voorkomen dat hij groter wordt dan Robbie, haha.

Morgen een rustdag voor de honden, en overmorgen nieuwe uitdagingen voor Clooney. Life is beautiful.

Gezinsuitbreiding

Midden in de afronding van het huis, wat vooral met de keuken te maken heeft, hoor ik van een kennis dat er 4 puppies zijn die deze week een baas moeten hebben, of anders worden ze afgemaakt. Slik. De tekst lezen is al erg, maar dan een foto zien van die 4 kleintjes… Ik wil ze alle 4 wel, maar dat zou niet verstandig zijn natuurlijk. Ik heb Robbie en Swiffer al, die samen een perfect koppel zijn. Wat moet je dan met een pup? Maar aan de andere kant heb ik de ruimte en de tijd om een pup te redden. Een druppel op een gloeiende plaat, want hier in Spanje is het heel normaal om ‘overtollige’ honden te doden. Ik zwichtte echter voor het kleine beige manneke. 4 weken oud pas, en toch al bij zijn moeder weggehaald.

Gisteren heb ik hem opgehaald. Rob en Swif waren het niet met me eens, maar dat zal wel wennen, neem ik aan. Ik heb de kleine knapperd Clooney genoemd. Need I say more, haha. En het werd al meteen duidelijk dat ik nu zijn mama ben. Ieder stap die ik zet, zet Clooney ook. Robbie en Swiffer gedogen de kleine, speelse druktemaker. Beide mannen zijn inmiddels 7 jaar, en hebben nooit pups gehad. En ze moeten mij nu delen. Ik zorg er dus voor dat ik veel aandacht aan de ‘mannen’ geef en ondertussen probeer ik van Clooney een sociale hond te maken. Dat betekent dat ik hem moet laten kennis maken met de wereld. De auto, de stad, het platteland, de trein, de bus, mensen, kinderen, honden, kippen, paarden en alles wat je maar kunt bedenken om te voorkomen dat het een bange hond wordt.

Ik ga mijn best doen en hopelijk werken Rob en Swif een beetje mee. Want zij zien niet dat schattige koppie van Clooney, zij zien alleen een indringer in hun vredige bestaan.

Een hondenleven

Laat ik eens vertellen hoe het ons in Spanje vergaat. En met ons bedoel ik dus Swiffer en mijzelf, Robbie.

HondendekenToen we eind februari aankwamen was het hier koud en nat, maar de afgelopen lente en zomer hebben alles dubbel en dwars goed gemaakt. Heerlijke wandelingen door de bergen en iedere dag heengaan waar ik maar wil, zonder zo’n verstikkende band om mijn hals. Ik heb hier een belangrijke taak en dat is waken. De hele dag ben ik daar behoorlijk druk mee. Gelukkig staat de camper helemaal boven op het aflopende terrein, dus ik heb een mooi overzicht bij alles wat er beneden gebeurt. En als ik wat hoor of zie, dan laat ik dat wel duidelijk weten. Mijn mensje vindt dat niet zo fijn, dat zegt ze elke keer, maar ik zie het als mijn werk om haar en Swiffer te beschermen.

Toen het hier zo heet was dat ademen niet ging zonder hijgen, verlangde ik wel naar een beetje minder hoor. En toen gebeurde er ook nog iets met Swiffer waardoor hij steeds tegen me aan botste. De sukkel. Wat wel grappig is, hij heeft de tandenborstel van ons mensje gestolen en nu doen we haar na als ze dat gekleurde stokje in haar bek heeft. Omdat het nu weer koud wordt als het donker is, legt het mensje een grote deken op ons bed voor we gaan slapen. Ikzelf vind het heerlijk om helemaal onder de deken verstopt te liggen terwijl Swiffer er liever boven blijft maar altijd dicht tegen me aan. Tenzij het echt koud is, vooral vlak voor het opstaan, dan wil hij ook onder de deken. Mag wel van mij. Eigenlijk is het jammer dat we ons eten nog steeds in een bak op de grond krijgen. Nu we iedere dag onze ogen wassen, onze tanden poetsen en ingestopt worden (helaas geen verhaaltje), is het toch maar een kleine stap om aan tafel mee te eten?

Honden poetsen hun tanden