Boerin Spanje

Een huishouden vol mannen

Een huishouden vol mannen. En dat is wel een beetje gek. Als vrouw alleen, bedoel ik. Maar het gaat natuurlijk over de honden. Robbie die geen echte man meer is omdat hij is geholpen, Swiffertje die alles nog wel heeft maar er nooit iets mee doet, en Clooney van een half jaar. En oh, oh, oh, die Clooney kan er wat van. Hij wil de hele dag wel op Robbie hangen, aan de achterzijde dus. Robbie vindt het een tijdje prima, maar dan wil hij ook even op Clooney. Rob is tenslotte de roedelleider.

Als baas moet je af en toe op je strepen staan. Vooral na het eten is het een feest om elkaar te berijden. Alsof ik hier een manege heb. Nieuwe energie blijkbaar. En hoewel Clooney nog steeds zijn poot niet optilt als hij plast, is er sinds vandaag een verandering. Robbie plast als eerste, dan gaat Clooney eroverheen en dan laat Swiffertje zich niet onbetuigd en is de laatste van ’t stel. Het heeft hier allemaal totaal geen zin omdat de teefjes een eind weg zijn, maar het is de natuur blijkbaar.

Aan de andere kant maak ik me er wel een beetje bezorgd over. Clooney van 6 maanden wil misschien de leiding overnemen en ik weet zeker dat Robbie dan heel ongelukkig zal zijn. Aan mij de taak dus om Rob meer zelfvertrouwen te geven en Clooney af te remmen. Makkelijk gezegd, moeilijk gedaan. Feit is dat Clooney bij iedere wandeling Robbie blindelings volgt. Als ze me te lang niet hebben gezien, komt Clooney als eerste teruggerend. Swiffer volgt sowieso altijd mijn voeten, dus daar heb ik geen kind aan.

Behalve als we gaan slapen. Sinds ik naar boven klim naar mijn slaapkamer, is Swiffer een drama. Hij kon al nooit alleen zijn, maar nu lijkt het erger te worden. Hij kan uren blaffen en ik kan er niets tegen doen zonder naar beneden te gaan. Maar in mijn ogen is dat (in zijn ogen) dan weer een succes voor zijn geblaf. Help!! Nachten van 4 uur zijn echt te kort, voor mij maar ook voor de 3 honden. Mannen…

Warme douche

Sinds half april woon ik al in mijn huis. Niet dat alles al perfect was op dat moment, maar de camper had ik wel gezien. Dus toen de keuken was geïnstalleerd en ik in het huis kon koken, heb ik, toch een beetje met pijn in mijn hart, de camper verlaten.

Er zijn dingen in het huis die nog steeds niet werken. De wc loopt bijvoorbeeld door, dus het kraantje voor de watertoevoer moet altijd weer worden dichtgedraaid, maar het zijn allemaal maar kleine dingen. Ook geen warme douche hebben is tijdens de hete zomer geen probleem geweest. Ik douchte koud, of zoals vanouds onder de boom bij de camper met een door de zon verwarmde watertank tussen de takken. Gelukkig kwam de aannemer vorige week weer eens langs. Het huis is nog steeds niet opgeleverd omdat ik ook de kleine dingen opgelost wil hebben en hij het blijkbaar druk heeft. Fijn voor hem, niet voor mij. Maar hij gaf me wel de tip om in plaats van propaan gas, butaan gas te kopen. Dat is lichter ontvlambaar zodat de geiser daar sneller op zal reageren. Ik dus gas gehaald en aangesloten. Niets. Toen dacht ik eraan om de batterijen te vervangen die in de geiser zitten. Met al dat proberen worden ze natuurlijk niet beter. Dus dikke staafbatterijen er in en wat denk je? Echt waar, het werkt.

Net een warme douche genomen, die zelfs te heet werd zonder de koude kraan. Weer een stap verder met het realiseren van mijn perfecte huisje. Jee, mijn haar is nu alweer droog, misschien ga ik gewoon nog een keer warm douchen. ;-).

Beestjes

Wonen op het platteland is prachtig. Het laat je kennis maken en genieten van de omgeving, maar er zijn ook meer dieren dan in de stad. Niet alleen mijn 3 kanjers Robbie, Swiffer en Clooney maar vooral ook heel erg veel vliegen. En mieren, gewoon miljoenen mieren die iedere dag weer druk in de weer zijn met het verzamelen van voedsel voor hun koningin. De muggen die in de nacht op jacht zijn naar bloed, vergeet ik liever te vermelden. In huis zijn inmiddels ook mieren, kevers, krekels en muizen. Allemaal niet fijn, maar ik ben de indringer, niet zij.

Gisteren is Clooney gebeten door een baby Schorpioen. Hij heeft een paar uur last van zijn poot gehad, maar is verder niet ziek en eet als een dolle. Ik zie hier regelmatig slangen en in de schuur wemelt het inmiddels van het leven. Ik wacht tegenwoordig even met binnenstappen tot ieder dier zijn veilige plekje heeft gevonden.

Maar om nog even terug te komen op de mieren, die zijn wel heel bijzonder om te bestuderen. Ze hebben hele snelwegen aangelegd en werken vanaf de vroege ochtend alsof hun leven ervan afhangt. Wat waarschijnlijk ook zo is. Ze kunnen 15 jaar oud worden, daar had ik geen idee van. En onder de gaten in de grond waar ze in verdwijnen blijken enorme wooneenheden te zijn. Groter dan mijn huis, maar ook een stuk drukker. Ik probeer de mieren altijd te vermijden met lopen, maar er zijn er zo ontzettend veel dat het haast ondoenlijk is. De honden houden er niet echt rekening mee, die gaan gewoon lekker hun eigen gang. Maar een luidruchtige vogel of een vette krekel trekt wel degelijk hun aandacht. En Swif en Clooney zijn er dol op om met een krekel te spelen.

Alles wat beweegt of geluid maakt is interessant. Behalve dan toch die muggen, die niet de honden te grazen nemen, maar mij wel. Bij gebrek aan mensen in de buurt ben ik gewoon zo ontzettend de klos. En toch, meer nog dan de mieren, muggen en slangen zijn de vliegen irritant. Niet alleen voor mij, ook voor de honden. Volgens mij zitten we dit jaar al in de 3e generatie nieuwgeboren vliegen, maar de ouders en grootouders zijn er ook nog. Dat maakt heel veel vliegen die zoemen en op je zitten en…. niet overleven onder de mepper. Vrij zinloos, maar het geeft me in ieder geval het gevoel dat ik er iets aan doe. Voor de honden heb ik een bench met gaas waar ze graag in liggen, vliegenvrij. Dat waarderen ze en dat doet me goed. Ik mep wel, dat kunnen zij tenslotte niet.

Ik heb een bed

Het is echt waar! Voor iedereen die dit leest betekent het natuurlijk helemaal niets, maar voor mij is het heel bijzonder. 2 jaar en 6 maanden geleden verkocht ik mijn huis om er in de camper vandoor te gaan. Dat betekende ook dat ik mijn bed achterliet en moest slapen op de dunne kussens die een ruim 25 jaar oude camper heeft. Zonder klagen, hoewel mijn rug wel een andere taal sprak als ik wakker werd.

Toen het huis klaar was, sliep ik op een slaapbank. Iedere avond je bed uittrekken en opmaken, iedere ochtend weer afhalen en inschuiven. Dat was al een verbetering, maar zeker niet ideaal. Tijdens de bouw van het huis bleek dat het erg hoog werd, 5 meter, dus bedacht ik dat de aannemer wel een vide kon maken. En dat heeft hij ook gedaan. 12 m2 aan extra ruimte in een huisje van 40 m2 oppervlakte. Dat zou de slaapkamer worden, besloot ik. Ik heb er laminaat voor gekocht, maar het leggen ervan viel tegen. Met een hoop hulp (dank daarvoor!) is het gelukt en ben ik naar Zaragoza gereden om een bed, lattenbodems en een dik matras te kopen. Ik zal wel bevooroordeeld zijn, maar ik vind het prachtig geworden. En ik slaap als een roos in mijn witte bed.

Ik ben er dolblij mee, maar de honden vinden het niet zo fijn. Lagen we een half jaar lang samen gezellig op de slaapbank in de kamer, nu klim ik iedere avond naar boven om zonder honden in bed te dromen. Zij blijven beneden en ondanks de ruimte die ze nu hebben op de bank, wordt er af en toe door Clooney en Swiffer gejankt in de nacht. Zouden ze me missen?

Vergiftiging

Tijdens het wandelen met de honden zag ik bij Robbie opeens roze tandvlees en tanden. Vreemd. Heel vreemd. Robbie is een onderzoeker en doet alles voor eten en ik kwam erachter dat hij de geur in zijn neus is gevolgd en uitkwam bij op de grond liggende dakpannen. Na het optillen van een dakpan zag ik een klein plastic zakje liggen met roze korrels. En een Spaanse tekst. Het woordenboek bood uitkomst en het bleek rattengif te zijn. Oeps. Dat leek me niet gezond voor een hond.

Via het Internet bleek dat rattengif zorgt voor de afbraak van vitamine K. En die vitamine zorgt voor de bloedstolling. Ook werd duidelijk dat symptomen niet direct zichtbaar zijn maar dat een bezoek aan de dierenarts van groot belang is. Wow. Wij dus naar een stad waar bleek dat de dierenarts met vakantie was. Gelukkig was er een vervanger vermeld op het papier op het raam bij de praktijk. Meteen doorgereden naar de grotere stad en met de drie honden naar binnen bij de onbekende dierenarts. Van Robbie wist ik zeker dat hij van het gif gegeten had, maar van Clooney en Swiffer niet. Swiffer is meestal niet zo hebberig en blijft bij mij in de buurt, maar Clooney volgt Robbie overal, dus zou het me niets verbazen als hij ook van het gif gegeten heeft.

Robbie en Clooney dus beiden laten inspuiten met vitamine K en met een middel dat de maag beschermt. Ik kreeg spuiten en medicijnen mee die ik om 6 uur de volgende ochtend (12 uur na de eerste injectie) zelf moest toedienen. Dat was nog wel even een dingetje. Een pup van 5 maanden staat geen moment stil en ik heb nog nooit een injectie toegediend. Maar het lukte. En ook Robbie liet de injecties toe, hij moest er 3 hebben, slik. En om half 11 weer terug naar de dierenarts voor controle en heel veel pillen vol vitamine K.

Tot nu toe gaat het allemaal goed, zijn de honden zichzelf en lijken prima in orde. Na 10 dagen weer voor controle naar de dierenarts. Het is spannend, want het internet heeft me duidelijk gemaakt dat rattengif voor honden ook dodelijk is wanneer ze de vitamine K niet krijgen. Ik ga ervan uit dat ik snel genoeg heb gehandeld; binnen 2 uur na inname bij de dierenarts. Maar de onzekerheid knaagt.

Oogsten (bij de buren)

Bij gebrek aan water op mijn eigen Finca is de aanleg van een eigen moestuin niet gelukt. Vanwege de maandenlange temperaturen tegen de 40 graden heb je echt water nodig om groenten en fruit te kunnen verbouwen. Maar ik woon uiteraard niet alleen op het platteland en de meeste buren beschikken gelukkig (voor hen en een beetje voor mij) wel over een wateraansluiting. En over moestuinen of boomgaarden vol fruit en noten. Een goede buur is dus voor mij van groot belang rond de oogsttijd.

Al wekenlang geniet ik van de verse nectarines door salades, pasta’s en vers als dessert of tussendoor. En de moestuinen puilen uit met van alles. Super sappige watermeloenen, krakend verse paprika, sappige tomaten in allerlei uitvoeringen, witte aubergines, Spaanse pepers, prei, appels en pruimen. En gisteren heb ik een rugzak vol met amandelen van de grond geraapt die bij het oogsten zijn gevallen. Niet met toestemming van de boer, maar weggooien is zonde. Na het kraken van de verse noten even roosteren in de olie en genieten bij vlees, salade of als snack. En de vijgen komen nog…

Emigreren

Het is officieel. Na het afsluiten van een ziektekostenverzekering hier in Spanje, afgelopen juni, is nu ook de auto geëxporteerd. Dat laatste was nog niet zo simpel. Hoewel de apk in Nederland glansrijk was, moest de auto hier evengoed voor de itv (Spaanse apk) gekeurd worden. En net als in Nederland moet je daar een afspraak voor maken en duurt dat ruim 3 weken. En na de goedkeuring ben je er nog niet, want dan moet je 2 weken wachten op de papieren die nodig zijn voor de Spaanse rdw in Zaragoza. Ondertussen moet je een verzekeringsmaatschappij hebben gevonden die de papieren rompslomp voor je regelt. Daarbij komt ook het betalen van een voorschot van 500 euro, want exporteren is niet goedkoop.

Elke handeling die de rdw doet, moet direct voldaan worden. Maar dan heb je ook wat, want 2 weken later krijg ik bericht van de verzekeringsmaatschappij met een foto van de kentekenplaten. Wow, een grote stap voorwaarts. Het is nog even lastig om de auto in de verzekering te krijgen want de Nederlandse verzekeringsmaatschappij heeft 24 uur nodig om een bonusmalus op te stellen. Maar gewapend met tientallen schadevrije jaren, is het afsluiten een dag later gemakkelijk. Ik rij meteen door naar het gemeentehuis waar de wegenbelasting geregeld wordt, maar dat blijkt voor de rest van dit jaar al betaald te zijn. Soms zijn ze hier best efficiënt dus, alleen hebben ze dat niet eerder laten merken.

De hoogte van de wegenbelasting was wel even slikken . Ik betaalde in Nederland 46 euro per maand in Spanje kost het 62 euro per jaar. Past veel beter binnen mijn budget. En de verzekering is ook goedkoper, terwijl het pakket uitgebreider is.

Inmiddels heb ik ook van de Nederlandse rdw bericht dat de auto geëxporteerd is. Na al dat wachten, de zorgen, nog meer wachten en niet te vergeten al het geregel, is het nu allemaal voor elkaar. Ik woon in Spanje. Ik heb een huis op een prachtig stuk grond met olijfbomen, ik ben verzekerd tegen ziekten en rijd rond in een ‘Spaanse’ auto wat me een veiliger gevoel geeft. Het is voor elkaar, ik ben geëmigreerd.

Heter, heetst…

Ik houd het nieuws uit Nederland dagelijks in de gaten via de krantenkoppen. Echt verhalen lezen is er niet bij vanwege het matige internet in het binnenland waar ik me bevind. En het is warm bij jullie. Ik kan je vertellen dat het bloedheet bij mij is. Gemiddeld 36 graden, in de schaduw, maar vaak tegen de 40. Water is verkoeling, dus ik ga regelmatig met de honden zwemmen in het meer, hoewel dat niet erg in de buurt is en de autorit erheen ondanks de airco niet echt een prettige reis is. Maar als we bij het water zijn en we kunnen zwemmen, is het verkoeling. Zou je denken.

Echter is het water zo erg opgewarmd dat het warmer is dan een heerlijke, ontspannen douche. Robbie duikt er sowieso altijd in en geniet ervan, maar zelfs de nooit zwemmende Swiffer is niet meer uit het water te krijgen! Clooney vindt het allemaal nogal spannend, hij zwemt nog niet vrijwillig maar volgt Robbie wel het water in, waar hij dan weer schrikt van zijn durf en de handdoek opzoekt om zo snel mogelijk droog te zijn, waarna hij weer het water in gaat, want lekker is het natuurlijk wel. Maar eenmaal alle vier uit het water moeten we terug naar de auto en loopt het zweet alweer van ons af, is de verkoeling weer verleden tijd. In de auto is het inmiddels 55 plus graden, en niet prettig totdat de loeiende airco zorgt voor minder hijgende honden en een koude ik. Want de ijselijke airco verkoelt mij eerst voordat het achterin de auto bij de honden is.

Eenmaal terug in huis is het tijd voor koud water met ijsblokjes voor de honden en een koude douche voor mij, echt koud zodat ik kan slapen in de 34 graden die ik in het huis meet.

Om kort te gaan… We genieten van de vroege ochtend en de late avond, maar de hitte kan ons nu gestolen worden. Als ik tenminste bevoegd ben om voor de honden te spreken.

Heet, fruit, auto en hond

Na een voorjaar met heel erg veel stortbuien en ook lage temperaturen, is het sinds 2 weken boven de 35 graden. En dat is in de schaduw uiteraard. Ik hoef je niet te vertellen dat het in de zon niet om uit te houden is. Hoewel ik de regen, en de modder die daaruit voortvloeit op mijn Finca, vervloekt heb, kunnen de honden en ik nu wel wat druppels gebruiken. Het is ook nooit goed. De zomervakantie is hier vorige week begonnen en duurt tot de 2e week van september. Lang dus.

De nectarines bij de buurman groeien en ruiken lekker. Nog een maandje en dan worden ze alweer geoogst. De Spaanse buurman heeft gezegd dat ik zelf mag oogsten wanneer ik maar wil, super aardig. Ik heb er nu al zin in. De chutney die ik het eerste jaar heb gemaakt, maak ik nu niet meer. Maar ik zit eraan te denken om de vruchten met suiker te laten gisten voor een sterkedrank. Dat was een tip van kennissen hier.

Ik ben met mijn auto bij de itv geweest, de Spaanse apk. Dat is nodig om de auto op een Spaans kenteken te krijgen. In februari is de auto in Nederland apk gekeurd, dus behalve een slechte achterband (waarschijnlijk door de vele slechte wegen waar ik de auto over moet bewegen) vloog de auto door de keuring. Het gaat hier wel anders. Geef je de auto in Nederland gewoon af aan het begin van de dag, hier moet je de keuring bijna zelf doen. Lichten testen, remmen testen en de auto wordt zelfs aan alle kanten gemeten.

Nu is het wachten op de formulieren van de itv die nodig zijn voor de Spaanse rdw. Kan nog wel een maandje duren voordat ik mijn kentekenplaten in bezit heb. Dan kan ik de auto en mezelf uitschrijven in Nederland, en ben ik helemaal officieel een Spaanse ingezetene.

De zorgverzekering hier is ook rond en wordt elke maand geïncasseerd van mijn Spaanse bankrekening. Het einde van al het geregel is in zicht. Bijna 2,5 jaar na aankomst. Best vlot, nietwaar?

De honden hebben het zwaar in de warmte. Nu we in het huis wonen vluchten ze overdag regelmatig naar binnen. De stenen vloer is lekker koel hoewel de temperatuur binnen ook hoog is. In de ochtend een kleine 25 graden, maar in de middag loopt het toch op naar de 32. Robbie wilde eergisterenavond niet eens binnen slapen, maar nadat hij voor de 2e keer {om 3 uur} in de nacht blaffend achter iets aan ging, heb ik hem naar binnen getrokken. Zwaar tegen zijn zin, maar ik wil ook slapen… Swiffer is zijn kalme zelf en zoekt sowieso altijd al de schaduw. Ik heb hem helemaal weer kaal geschoren en hij keek me bijna dankbaar aan. Kleine Clooney lijkt geen rem te hebben. Nu 3 maanden oud is hij gelukkig wat minder bijterig naar Rob en Swif, maar na een slaapje is het toch echt tijd om te spelen. En als de zon onder is, is hij niet meer te houden. We laten hem maar lekker klieren, jeugdig enthousiasme moet je niet inperken, toch?

Socialisatie van Clooney

Pup Clooney is nu 8 weken oud en de afgelopen weken ben ik al bezig geweest om hem kennis te laten maken met de wereld. Lekker zwemmen bij het meer, wandelen in het dorp, mee in de auto. Eerst op schoot tijdens het rijden, wat best kan omdat de wegen hier het niet mogelijk maken om hard te rijden. Maar sinds een paar dagen moet hij in de bench met Robbie en Swiffer als we op pad gaan. Niet fijn blijkbaar, want er was wat plas op het kleed en ook wat overgeef. Maar we moeten door, Clooney kent de halve wereld nog niet.

Dus vandaag naar de grote stad gegaan, Zaragoza. Dat is een heel eind rijden, maar bij aankomst was de bench droog en onderweg waren er geen ruzies tussen de honden. We hebben in het winkelcentrum gelopen, hebben veel mensen gezien, zijn 3x met de lift geweest, hebben spuitende fonteinen bewonderd, maar Clooney blijft vooral wat bang voor mensen. Het zijn er veel in een stad en ze zijn groot ook. Bij de tweede wandeling door het centrum was hij al rustiger en nadat een Spaanse dame helemaal op de grond ging zitten om alle 3 de honden te knuffelen, wilde Clooney een knuffel van iedereen die hij zag. In ieder geval weet hij dan dat mensen veilig zijn. En omdat ik geleerd heb het nuttige met het aangename te combineren, shop ik tussen de wandelingen met de honden.

Laminaat voor de zolder/slaapkamer en een achterwand voor de keuken. Nog wat gereedschap en lak voor al het hout. Allemaal gelukt terwijl de honden uitrusten van de zon en de indrukken, in de parkeergarage van Ikea. Want parkeren in een zonnig 28 graden met 3 honden in de auto, dat kan natuurlijk niet. In de parkeergarage zijn ze uit de zon, veilig en hebben ze nog muziek ook, verzorgd door Ikea. Een hondenleven. Maar ze genieten er volop van. Want thuis wacht de ruimte, de schone lucht, de rust en vooral hun eten. En eten, daar doen mijn 3 mannetjes alles voor. Clooney is met zijn 8 weken al groter dan Swiffer. Misschien moet ik hem geen eten meer geven. Om te voorkomen dat hij groter wordt dan Robbie, haha.

Morgen een rustdag voor de honden, en overmorgen nieuwe uitdagingen voor Clooney. Life is beautiful.