Boerin Spanje

Een bankverhaal

Waargebeurd, maar het gaat niet over een sofa of een hoekbank. Dit gaat over een bank vol geld. Of niet, want veel gaat via internet. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Als je in Spanje woont, moet je een Spaanse bankrekening hebben. Geen uitzondering, incasseren van vaste lasten voor bijvoorbeeld telefoon of internet kan alleen van een Spaanse bankrekening. Dus, toen ik bijna 5 jaar geleden hier aankwam met mijn campertje, moest ik een rekening openen bij een bank. En dat was niet bepaald gemakkelijk in mijn geval. Want een bank wil een werkgeversverklaring hebben, of in ieder geval een bewijs dat er geld binnenkomt op de rekening. En dan moet je ook nog ingeschreven staan bij een gemeente.

Toen ik hier kwam had ik nog geen huis, dus geen woonplek, dus kon ik geen rekening openen. En een inkomen was er ook niet. Maar hoera, daar was de Caixa bank. Die wilde me wel als klant. Dus de rekening geopend, 500 euro gegeven aan de bankmedewerker en de volgende dag 12 euro armer voor een kwartaal bankkosten en 18 euro omdat ik contant geld heb gegeven (why?). Oh, ook nog 28 eurocent extra kosten omdat ik op 30 september de rekening heb geopend, net voor het begin van een nieuw kwartaal. 

Toen was ik al boos, maar dingen zijn zoals ze zijn. Elk kwartaal incasseren ze 12 euro. Maar voor een betaling of een pintransactie, of zelfs een pasje om te kunnen pinnen… Dat kost allemaal (veel) extra. Incasseren kost niets en daar is de rekening ook voor. Dus allemaal nog aanvaardbaar. Een beetje.

Tot er afgelopen oktober opeens 24 euro extra werd afgeschreven. Zonder aankondiging, zonder bericht, zonder brief. Dus ik naar de bank toe. De medewerker was aardig en geduldig, maar kon niet uitleggen waarom de kosten van 12 euro naar 60 euro per kwartaal zijn gestegen. Mag dat überhaupt zomaar?? Via de media las ik dat de banken in Spanje het moeilijk hebben en dat de mensen zonder inkomen daarvoor moeten boeten. Lees de laatste zin nog maar een keer. Want alleen mensen zonder inkomen betalen voor het hebben van een bankrekening. En volgens de grondwet is iedereen gelijk, toch??

Dat was dus het moment dat ik van boos naar razend ging. Hoe kun je 20 euro per maand aan bankkosten berekenen aan mensen zonder inkomen? Hoe kun je zoveel kosten berekenen, alleen voor het hebben van een bankrekening? Want alle extra dingen zijn nog net zo duur. Er zat dus niets anders op dan op zoek te gaan naar een andere bank. De tijd was krap, maar de BBVA wilde mij als klant overnemen. Ook erg duur met jaarlijkse kosten en van bijna 100 euro, maar goedkoper dan de 240 euro van de Caixa. 

Mijn spaargeld overschrijven naar een andere bank, je raadt het al, kost geld. Veel geld. Maar geld opnemen was gratis. Dus opnemen was het plan. Moest ik me 2 dagen van te voren melden zodat ze het geld konden reserveren. Dus ging ik op 28 december naar de bank, zei dat ik 30 december mijn rekening wilde opheffen en de bankmedewerker zei dat ik het geld nu ook meteen had kunnen krijgen. Maar helaas was het 11.15 en de kluis sluit om 11.00…. Dus de volgende dag was ik er vroeg. Bleek er maar een deel van het spaargeld gereserveerd te zijn. Ik moest dus nog een keer terugkomen. Liefst in het nieuwe jaar. Ja duh… Nieuw kwartaal, nieuwe kosten… Ik ging dus 31 december terug. Half uur buiten gewacht in verband met de corona en toen ik eindelijk aan de beurt was, was de geldmachine kapot. Ja hoor, dat verzin je toch niet. Dus ging ik van razend naar over de rooie. Zo totaal niet ik, maar ik had het compleet gehad. De bankmeneer werd misschien wel een beetje bang van me, want hij beloofde me dat het binnen een uur (nijdige blik van mij) 20 minuten (woedende blik van mij) in 10 minuten wel in orde zou komen. Ik kwam 20 minuten later terug (voor de zekerheid) en kreeg mijn geld. Hoe moeilijk kan het zijn allemaal? Nu alleen nog storten bij de nieuwere bank, en alles is weer in orde. Tot de BBVA ook extra gaat rekenen. 

Soms wordt je compleet gestoord van dit land en de regels die dagelijks lijken te veranderen. Ik heb totaal geen heimwee naar Nederland, ik ben superblij hier, maar soms… 

Een mooie kerstgedachte

Tijdens de dagelijkse wandeling kwam Robbie na een paar minuten afwezigheid terug met een hond in zijn kielzog. Een grote, witte, magere podenco. Wat schuw naar mij toe maar met Robbie kon hij het blijkbaar direct al goed vinden. De gehele wandeling van twee uur bleef hij bij ons, steeds tussen Robbie en mij in, alsof hij zijn twee nieuwe vrienden niet wilde missen. Toen ik hem eens goed bekeek viel me op dat zijn ogen vreemd waren. Heel erg licht van kleur, de ene blauw, de andere bruin. Zijn lijf wit met een beetje bruin erdoorheen, zijn koppie direct al door mij gedefinieerd als lelijk. Hij had geen halsband om en was erg mager, in ieder geval vergeleken met Robbie, mijn bourgondiër. Mijn conclusie was dus dat hij is achtergelaten door een jager omdat hij niet op tijd terug was bij de roedel. Dan moet zo’n jonge hond zichzelf maar redden in dit land van barbaren.

En dan opeens ben je thuis en is er een extra hond. Wat doe je dan? Uiteraard de deur van het huis open. Althans ik. Hij wilde niet naar binnen, vond het allemaal maar eng. Maar toen ik hem optilde (mager, maar best zwaar) vond hij het geen enkel probleem om binnen te zijn. Mij viel vooral op hoe groot hij is. Hij kan zo op het aanrecht en de bank is vrij vol als hij er ligt. 

Snel bleek dat hij geen manieren heeft. Hij kent geen commando’s (ook niet de Spaanse) hij kan niet zitten en wil alles in zijn bek nemen. Een puber blijkbaar, zijn leeftijd staat niet op zijn voorhoofd. Geen idee wat ik in huis heb genomen.

Inmiddels is hij er ruim een week. Ik heb hem Kees genoemd en daar luistert hij ook naar. Hij kan nu zitten op commando en leert dat hij nergens in mag bijten. Hij loopt niet aan een lijn, draagt geen halsband. Maar hij past zich aan, is dol op Robbie en knuffelen met mij. Dat is toch onweerstaanbaar. En hij doet me zo enorm aan Clooney denken. Die was ook half podenco, maar wel de helft van de grootte van Kees. Ze hebben dezelfde eigenschappen, ik merk het elke dag. 

Vanmorgen, na 11 dagen met Kees, bleek er opeens een eigenaar te zijn. Puur bij toeval was er vanmorgen een man aan het werk op de finca naast die van mij. De man zag Kees lopen en dacht hem te herkennen. Hij heeft iemand gebeld en terwijl ik met Robbie en Kees aan mijn zijde stond te wachten, kwam er een auto aanrijden waar Kees enthousiast op reageerde. En toen de chauffeur uitstapte bleek dat die hereniging wel goed zat. Niet een botte jager die hem had achtergelaten, maar een vriendelijke jager die van zijn hond hield. Hij vertelde dat ‘Kees’ al 15 dagen vermist was en vermoedde dat hij dood was. De eigenaar was dankbaar en blij. En ik ben blij dat Kees zijn baas weer heeft. En ook stiekem wel blij dat deze 8 maanden oude reus mijn spullen niet meer probeert te vernielen. Robbie zal hopelijk snel wennen aan het gemis, want die twee waren dikke maatjes. 

Ik wens jullie fijne, veilige feestdagen toe en hopelijk wordt 2021 een beetje beter. Blijf gezond. 

Mens, hond en….. kat

Ik was dinsdag in het dorp om te kijken of er post voor me was gekomen. Als het niet in een brievenbus wordt gegooid zoals bij jullie in Nederland, moet je er zelf achteraan. Ik heb een postbus in het dorp waar ik ongeveer eens per maand check wat mensen me sturen. Niet erg veel, vandaar ook dat ik zo weinig ga kijken.

Terug bij de auto hoorde ik hard gemiauw en zat er een katje hoog op een deur. Hij kon niet zelf naar beneden, dus ging ik helpen. Lukte niet, hij was te hoog en wilde niet in mijn armen springen. Logisch, hij kende me niet eens. Een overbuurman zag mijn pogingen de kat te lokken en gaf me een trappetje. Nu kon ik hem in zijn nekvel grijpen en hij begon meteen te spinnen in mijn armen, alsof er een tractor werd gestart, zo hard. De buurman van de trap moest erom lachen en vroeg of ik de kat niet mee wilde nemen, het was een zwervertje. Hij had wel een doos. Ik twijfelde niet erg lang en nam de kat mee naar huis. Nu heb ik niet erg veel verstand van katten, maar dit bleek een kleine dame te zijn.

Ik wilde haar rustig laten kennismaken met Robbie, maar ze begon direct naar hem te blazen en kroop bijna in me. Robbie was vooral erg nieuwsgierig. Geen succesvolle kennismaking, helaas. Ik heb de schuur voor haar in orde gemaakt, fijne deken, melk en kattenvoer. Gelukkig had ik dat op voorraad omdat Robbie er stapelgek op is. Zowel het droogvoer als de blikken met vis. Ze heeft drie dagen in de olijfboom bij het huis doorgebracht, toch angstig voor al het nieuwe. Ik ben 4 keer per dag met haar gaan wandelen over het terrein, ze volgt me beter dan een hond hoewel ze alle vrijheid heeft.

Ze is het buitenleven (buiten het dorp) niet echt gewend, maar het is prachtig om te zien hoe ze iedere dag wat meer gaat verkennen en vrijer wordt. Ze poept en plast tijdens deze wandelingen, waardoor ik zag dat ze wormen heeft. Heb ik pillen voor, dus na drie dagen was dat ook opgelost. Ze is ontzettend lief en aanhankelijk. Wil de hele dag wel op schoot. Alleen de verhouding met Robbie is niet erg best. Gisteren miauwde ze vanuit een boom en Robbie klom er gewoon in. Een hond en een kat in een olijfboom. Helaas geen foto want Robbie schrok er zelf van dat hij zo hoog zat dus moest ik hem eruit tillen. 

Hopelijk gaan ze elkaar na verloop van tijd accepteren en kunnen ze in het voorjaar samen op een deken van de zon genieten, lekker tegen elkaar aan. Welkom in de familie, Meisje. 

Waakhonden

Dat ze in Spanje andere opvattingen hebben over het hebben van een hond, was me al duidelijk. Hier op het platteland zijn honden alleen van belang voor de jacht, of om iets te bewaken. Als huisdier worden ze alleen in de steden en dorpen gehouden. Veelal zitten de honden in een stalen kennel bij een huis of boerderij. Meestal dan ook niet alleen. Maar ze zitten ook aan een ketting, bij een finca waar niemand woont. Twee jaar terug had ik een podenco aan een ketting gevonden die een bouwval bewaakte, met 1 meter bewegingsruimte. Een week lang heb ik hem elke dag bezocht, maar hij was de eerste keer heel bang en dat bleef na een week zo. Niet zo vreemd, die hond was super gefrustreerd. Niet lang daarna was hij weg.

Nikita, de vriendin van Clooney, was de tweede hond aan een ketting in mijn buurt. Maar dat was gelukkig een lange ketting en ze kon flink bewegen. Ook wel nodig voor een Deense Dog. Ik ga nog af en toe bij haar kijken om te zien of het goed met haar gaat.

En 11 dagen geleden heb ik nog een hond gevonden. Al drie avonden hoorde ik geblaf en de derde avond klonk het als een hond in paniek. Eerst bij Nikita gekeken, maar zij was het niet. Door de bergen is het lastig om te horen waar geluid vandaan komt. Verderop wist ik nog een zwerfhond te vinden, loslopend en ook erg bang. Ik reed met de auto zijn kant op, maar op de plek waar eten voor hem ligt, was hij niet. Toen hoorde ik het geblaf erg dichtbij en vond een hond bij een gebouwtje. Gekromde rug, alert, maar toen ik naar hem toeliep liet hij zich aaien. Hij zat aan een ketting van anderhalve meter en zijn huid en oren zaten onder de klitten. Zielig en zo pijnlijk voor een hond. Ik heb altijd hondenbrokken in mijn tas en die at hij gulzig. Honger was dus de reden van de paniek. Er stond een vat water, maar die was te diep voor de hond om eruit te kunnen drinken. Dat heb ik dus ook opgelost voor hem. Sindsdien bezoek ik hem elke dag.

Vorige week maandag was er een kilo brokken neergekwakt. En zijn water was bijgevuld. Daarna is er niemand meer geweest, behalve ik. Ik heb de klitten vrijwel allemaal kunnen verwijderen. Ik loop iedere dag met hem aan de lijn, een kwartier, want hij mist uithoudingsvermogen. We knuffelen, ik borstel hem. Ik heb hem Cas genoemd.

Gisteren ben ik voor het eerst met Robbie naar hem toegegaan. Ik had ze elkaars geur al laten ruiken door speelgoed van Robbie naar Cas te brengen en zelf ruik ik natuurlijk naar Cas als ik thuiskom. De ontmoeting ging perfect.

Hopelijk zie ik de eigenaar snel, zodat we kunnen praten. Hij is al 8 dagen niet bij Cas geweest en die brokken zijn allang op. Ergens hoop ik dat ik hem mee naar huis mag nemen, maar hem stelen gaat me iets te ver. 

Corona code oranje

Zes provincies in Spanje zijn sinds vandaag weer aangegeven als code oranje. Waaronder ook Zaragoza, waar ik woon. Niet naar toe gaan voor een vakantie. Levensgevaarlijk, volgens diverse landen. Dat gevaar is echter wel betrekkelijk en afhankelijk van waar je woont. Ik woon bij een dorp waar nog net geen 2000 mensen wonen op een oppervlakte van 175 km2. Ter vergelijking, Arnhem en Nijmegen samen hebben een oppervlakte van 160 km2 en in die steden wonen in totaal 337.000 mensen. Je hebt geen rekenmachine nodig om in te zien dat het hier dus allemaal wel meevalt. Op het platteland tenminste. In de stad Zaragoza is het natuurlijk een heel ander verhaal. Of in Barcelona en andere grote steden.

Van de week ben ik een dagje naar de kust geweest. Gewoon om te zien hoe het daar is met de drukte en de toeristen. Het viel me op dat tijdens de lunchpauze, dat is in Spanje de hoofdmaaltijd, alle terrassen vol zitten. Met allemaal mensen die geen mondkapjes dragen en veel te dicht op elkaar zitten. In Spanje geldt een mondkapjes plicht, altijd en overal. Maar niet op het terras omdat het mondkapje een belemmering is bij het eten en drinken. Maar verstandig is dat natuurlijk niet. Ik heb een terras uitgekozen, bij een leeg stuk strand en met maar twee andere tafels die bezet waren. De obers droegen mondkapjes maar de gasten dus niet. Ik heb me niet onveilig gevoeld, maar dat wil niet zeggen dat het nou zo veilig was, ondanks alle flessen om je handen mee te desinfecteren. Er waren nauwelijks toeristen, de winkels leeg, de boulevard uitgestorven. En het was een grote stad waar het hoogzomer normaal gesproken erg druk en gezellig is.

Wat ik me realiseer is dat ik hier op het platteland veilig ben. Hier houdt iedereen zich aan alle regels die dagelijks kunnen veranderen. Als je hier al iemand tegenkomt, die geen boer is en aan het werk op het land, dragen ze ondanks de verzengende hitte een mondkapje, net als ik. 

Ik wens jullie nog wat meer geduld met alles, houd afstand en blijf gezond. 

Bloody hot

We zijn er weer, de zomer in Spanje. Het is hier al een tijdje iedere dag rond de 40 graden en dat dan dus in de schaduw. Klinkt vast als een paradijs op aarde als je zelf in de regen en de kou zit maar je kunt van mij aannemen dat het niet te harden is. Schaduw is er nauwelijks op mijn finca, dus ben ik na 11 uur in de ochtend gedwongen om binnen in het huis te blijven. Gelukkig ben ik een ochtendmens en heb ik om die tijd de dagelijkse huishoudelijke klusjes en buiten klussen al gedaan. Dan is het binnen blijven tot in de avond, wanneer de zon achter de bergen verdwijnt. Dat wil niet zeggen dat het dan aangenaam is, maar in ieder geval kan ik alles dan weer even tegen elkaar open zetten om het door te laten waaien. Als er tenminste wind is… Dan moet je maar even vergeten dat de wind ook heel erg warm is en dus niet echt verkoeling geeft. Maar voor het gevoel is het prettig wanneer alles open staat en het lekker tocht in het huis. En Robbie wil dan ook wel even snel plassen onder een enorm grote boom waaronder altijd schaduw is. Want de grond is aan zijn poten ook veel te warm.

En dan komt de nacht… Het is nu 1 uur in de nacht, en het is binnen 32 graden. Je kunt je vast wel indenken dat dat niet lekker fris en ontspannen slaapt. Ik geef Robbie een natte handdoek in zijn mand en de ventilator die ronddraait als hij de nacht op de bank wil doorbrengen, maar zelf lig ik op de zolder, tweeënhalve meter hoger, zonder raam of ventilatie. Eigen keuze, dat weet ik wel. In de bloedhete, slapeloze nachten, verlang ik weer naar de winter en de kou. Tegen de kou kun je je kleden, met de hitte kun je helemaal niets beginnen. Oké, misschien kan ik in de koelkast gaan slapen, maar dat is een tafelmodel en meestal niet leeg. Werkt dus ook niet echt, denk ik. Ik klaag niet, absoluut niet. Maar een paar graden minder zou geen straf zijn. 

Grafsteen voor Clooney

Vandaag is het alweer drie maanden geleden dat we Clooney zo plotseling moesten missen. En nog iedere dag is het gemis voelbaar. Ik heb voor hem wel een graf gemaakt naast Swiffer, maar hij had nog geen steen. Door de corona restricties hier in spanje was het heel lang niet mogelijk om naar een winkel te gaan, anders dan een supermarkt. Dus onmogelijk om knutselmateriaal te halen voor de grafsteen. 

Inmiddels is zijn grafje voltooid. Geen gedichtje op de steen zoals bij Swiffer, maar juist een speelse steen voor de levendige en drukke Clooney. Hij was tenslotte pas twee jaar, zo vrij als een vogel en super lief en trouw. Wat voor woorden kun je gebruiken om zijn onnatuurlijke dood te herdenken. Na drie maanden heb ik er nog steeds geen woorden voor gevonden.  

Waterpomp of toch niet

Ik heb mijn huisje nu ruim twee jaar. 40 m2 aan de buitenkant. Maar 27 bruikbare meters omdat de muren dik moet zijn in Spanje. Om de kou of juist de hitte buiten te houden. Ik ben super tevreden met mijn huisje, het is groot genoeg voor Robbie en mij. En het heeft alles wat ik nodig heb. Nou ja, niet alles werkt naar behoren. Zo heb ik sinds een half jaar een hoop ellende met de waterpomp.

Twee jaar terug had ik een pompje uit Nederland. Een voor een caravan, op 24 volt. Die heeft het anderhalf jaar lang redelijk goed gedaan, hoewel de aansluitingen met de Spaanse maten net niet helemaal klopten. Tot hij het begaf. Waarschijnlijke oorzaak is verstopping. Ik leef hier in en op het zand. En bij het vullen van de watertank, komt er ook zand en stof mee de tank in. De waterpomp dus afgeschreven en een nieuwe gekocht. Een grote, sterke pomp op 220 volt. Eén die het huisje met gemak zou kunnen voorzien van stromend water en een heerlijke douche. Maar helaas, de pomp doet niet wat hij moet doen. Hij werkt wel, maar hij komt niet op druk en slaat ook niet af zodra je de kraan dicht doet. Dan weet ik het dus ook niet meer.

Ik heb een tip van een vriend ter harte genomen en de wateropslag verplaatst naar een terras hoger dan het huis, zodat er een natuurlijke druk ontstaat. Zonder waterpomp zou dat ook moeten werken. Het was veel werk om een geul te graven voor de slang, maar het is gelukt. De aansluitingen gekocht en… Er komt een straaltje uit de kraan. Je kunt je handen ermee wassen als je geduldig bent, maar dat is al meer dan het afgelopen half jaar mogelijk was. En er komt water uit de douche, maar het stelt niet veel voor. Misschien moet de wateropslag van 1000 liter gewoon voller. Dat de druk dan vanzelf hoger wordt. Ik zal het gaan proberen. En als het allemaal niet lukt zit er niets anders op dan een loodgieter te laten komen. Fingers crossed. 

Moestuin poging twee

Ik wil het zo graag. Zelfvoorzienend leven op de finca. Een deel daarvan is zeker gelukt, met de zonnepanelen voor de stroom en zonder een water aansluiting. Maar dan leef je eigenlijk off grid, niet zelfvoorzienend. Toen ik vier jaar geleden in Spanje aankwam heb ik een moestuin geprobeerd. Mooie baantjes gemaakt in de aarde (lees klei) en de groenten- en fruitzaden uit Nederland erin gedaan voordat ik het geheel water gaf en dicht gooide. Alleen de peulen kwamen op, gewoon door gebrek aan water. Conclusie was destijds dat op een finca zonder landbouwwater een moestuin niet mogelijk was.

Misschien kan ik dat beter even uitleggen. Ik woon in een boeren gebied waar alle overige fincas iedere dag een paar uur water krijgen aangeleverd. Ongezuiverd water, ongeschikt om te drinken maar prima voor de gewassen. Mijn finca heeft geen aansluiting voor landbouwwater. Ook niet voor drinkwater trouwens. Dat betekent dat ik altijd water uit het dorp moet gaan halen (met de auto) en de watertank van 1000 liter voor het huis daarmee kan vullen. Is veel gedoe, maar is goed te doen.

Nu ben ik echter weer een stukje tuin gaan omploegen (met de hand uiteraard) zodat ik nog een keer de moestuin kan proberen. Ik kan het niet laten. En ben super eigenwijs. Bonen, wortels, uien, doperwten, sla allemaal gepland. En water gegeven. Om weer tot de conclusie te komen dat een moestuin niet realistisch is als er geen water is. De boontjes willen wel, maar het gaat tergend langzaam. Ik geef water, maar beperkt omdat ik gewoon niet meer water kan vervoeren in de auto. De toilet, de was, zelfverzorging, schoonmaken. Allemaal dingen die water nodig hebben. In de auto kan ik 250 liter per keer vervoeren. Dat is een wekelijkse rit van een uur. Ik hou het nog even vol met de moestuin, maar zonder veel vertrouwen op een nuttige afloop. Ik vind het gewoon leuk.

Overbelasting

Sinds januari van dit jaar ben ik bezig om het onkruid te verwijderen. Onkruid is een breed begrip op mijn finca van ruim 16000 m2. Als een makelaar de grond zou willen verkopen zou hij het ‘fantastische verse kruiden’ noemen. Dat zijn het ook, maar voor mij is het vooral een doorn in mijn ogen. Rozemarijn… Duizenden planten rozemarijn. Ze zijn hardnekkig en vermeerderen zich als… onkruid. De grastrimmer die ik heb kan het niet aan, dus moeten ze per plant uit de grond worden gestoken met een spade. Allemaal prima te doen… Totdat mijn arm zegt dat het teveel is.

Vijf maanden planten uit de grond steken blijkt nu opeens niet meer menselijk te zijn. Mijn rechterarm is half dood en soms zelfs helemaal. Het oppakken van een stokbrood doet al pijn. Niet goed. Helemaal niet goed. Op de finca heb ik mijn armen hard nodig. Niet alleen om het onkruid te verwijderen maar ook om water te halen, te wassen en boodschappen te doen, om het leven te leven dus. Alles lijkt pijn te doen tegenwoordig. Misschien moet ik een stapje terug doen. Of dagelijkse dingen met links leren te doen, want opgeven zit niet in mijn systeem. Best lastig, maar een kwestie van aanpassen.

En aanpassen heb ik wel geleerd de afgelopen jaren. Had ik al verteld dat mijn waterpomp stuk is en ik al een half jaar geen stromend water meer heb? Dus geen douche, geen toilet doorspoelen en geen handen wassen in mijn keukentje. Kleding wassen doe ik al vier jaar met de hand, dus dat valt niet eens op. Douchen doe ik nu weer onder de olijfboom, nadat ik het water door de zon heb laten opwarmen. Net als een paar jaar geleden toen ik nog in de camper woonde. Met andere woorden… Na vier jaar in Spanje is het nog steeds behelpen. Ik heb er geen bezwaar tegen, back to basic vind ik prima omdat alle andere dingen geld kosten. Iets dat zonder inkomen steeds lastiger wordt. Mijn spaargeld gaat op aan boodschappen en kosten voor de auto, de ziektekosten en belastingen. Ik ben druk doende om het Spaans veel beter onder de knie te krijgen zodat ik misschien een baan kan vinden, maar de corona maakt het voor niemand gemakkelijk. En een buitenlander staat niet bovenaan de lijst van nieuw personeel. Hier in de omgeving is veel armoede en ik geloof niet dat de Spanjaarden op mij zitten te wachten.

Robbie en ik houden vol. De zomer komt en we houden van de zon. Hopelijk is er snel een vaccin tegen de corona. Want we wonen dan wel in het midden van niks, de wereld en de mensen daarop gaan ons wel degelijk aan ons hart. Be careful and stay safe.