Boerin Spanje

Oogsten (bij de buren)

Bij gebrek aan water op mijn eigen Finca is de aanleg van een eigen moestuin niet gelukt. Vanwege de maandenlange temperaturen tegen de 40 graden heb je echt water nodig om groenten en fruit te kunnen verbouwen. Maar ik woon uiteraard niet alleen op het platteland en de meeste buren beschikken gelukkig (voor hen en een beetje voor mij) wel over een wateraansluiting. En over moestuinen of boomgaarden vol fruit en noten. Een goede buur is dus voor mij van groot belang rond de oogsttijd.

Al wekenlang geniet ik van de verse nectarines door salades, pasta’s en vers als dessert of tussendoor. En de moestuinen puilen uit met van alles. Super sappige watermeloenen, krakend verse paprika, sappige tomaten in allerlei uitvoeringen, witte aubergines, Spaanse pepers, prei, appels en pruimen. En gisteren heb ik een rugzak vol met amandelen van de grond geraapt die bij het oogsten zijn gevallen. Niet met toestemming van de boer, maar weggooien is zonde. Na het kraken van de verse noten even roosteren in de olie en genieten bij vlees, salade of als snack. En de vijgen komen nog…

Emigreren

Het is officieel. Na het afsluiten van een ziektekostenverzekering hier in Spanje, afgelopen juni, is nu ook de auto geëxporteerd. Dat laatste was nog niet zo simpel. Hoewel de apk in Nederland glansrijk was, moest de auto hier evengoed voor de itv (Spaanse apk) gekeurd worden. En net als in Nederland moet je daar een afspraak voor maken en duurt dat ruim 3 weken. En na de goedkeuring ben je er nog niet, want dan moet je 2 weken wachten op de papieren die nodig zijn voor de Spaanse rdw in Zaragoza. Ondertussen moet je een verzekeringsmaatschappij hebben gevonden die de papieren rompslomp voor je regelt. Daarbij komt ook het betalen van een voorschot van 500 euro, want exporteren is niet goedkoop.

Elke handeling die de rdw doet, moet direct voldaan worden. Maar dan heb je ook wat, want 2 weken later krijg ik bericht van de verzekeringsmaatschappij met een foto van de kentekenplaten. Wow, een grote stap voorwaarts. Het is nog even lastig om de auto in de verzekering te krijgen want de Nederlandse verzekeringsmaatschappij heeft 24 uur nodig om een bonusmalus op te stellen. Maar gewapend met tientallen schadevrije jaren, is het afsluiten een dag later gemakkelijk. Ik rij meteen door naar het gemeentehuis waar de wegenbelasting geregeld wordt, maar dat blijkt voor de rest van dit jaar al betaald te zijn. Soms zijn ze hier best efficiënt dus, alleen hebben ze dat niet eerder laten merken.

De hoogte van de wegenbelasting was wel even slikken . Ik betaalde in Nederland 46 euro per maand in Spanje kost het 62 euro per jaar. Past veel beter binnen mijn budget. En de verzekering is ook goedkoper, terwijl het pakket uitgebreider is.

Inmiddels heb ik ook van de Nederlandse rdw bericht dat de auto geëxporteerd is. Na al dat wachten, de zorgen, nog meer wachten en niet te vergeten al het geregel, is het nu allemaal voor elkaar. Ik woon in Spanje. Ik heb een huis op een prachtig stuk grond met olijfbomen, ik ben verzekerd tegen ziekten en rijd rond in een ‘Spaanse’ auto wat me een veiliger gevoel geeft. Het is voor elkaar, ik ben geëmigreerd.

Heter, heetst…

Ik houd het nieuws uit Nederland dagelijks in de gaten via de krantenkoppen. Echt verhalen lezen is er niet bij vanwege het matige internet in het binnenland waar ik me bevind. En het is warm bij jullie. Ik kan je vertellen dat het bloedheet bij mij is. Gemiddeld 36 graden, in de schaduw, maar vaak tegen de 40. Water is verkoeling, dus ik ga regelmatig met de honden zwemmen in het meer, hoewel dat niet erg in de buurt is en de autorit erheen ondanks de airco niet echt een prettige reis is. Maar als we bij het water zijn en we kunnen zwemmen, is het verkoeling. Zou je denken.

Echter is het water zo erg opgewarmd dat het warmer is dan een heerlijke, ontspannen douche. Robbie duikt er sowieso altijd in en geniet ervan, maar zelfs de nooit zwemmende Swiffer is niet meer uit het water te krijgen! Clooney vindt het allemaal nogal spannend, hij zwemt nog niet vrijwillig maar volgt Robbie wel het water in, waar hij dan weer schrikt van zijn durf en de handdoek opzoekt om zo snel mogelijk droog te zijn, waarna hij weer het water in gaat, want lekker is het natuurlijk wel. Maar eenmaal alle vier uit het water moeten we terug naar de auto en loopt het zweet alweer van ons af, is de verkoeling weer verleden tijd. In de auto is het inmiddels 55 plus graden, en niet prettig totdat de loeiende airco zorgt voor minder hijgende honden en een koude ik. Want de ijselijke airco verkoelt mij eerst voordat het achterin de auto bij de honden is.

Eenmaal terug in huis is het tijd voor koud water met ijsblokjes voor de honden en een koude douche voor mij, echt koud zodat ik kan slapen in de 34 graden die ik in het huis meet.

Om kort te gaan… We genieten van de vroege ochtend en de late avond, maar de hitte kan ons nu gestolen worden. Als ik tenminste bevoegd ben om voor de honden te spreken.

Heet, fruit, auto en hond

Na een voorjaar met heel erg veel stortbuien en ook lage temperaturen, is het sinds 2 weken boven de 35 graden. En dat is in de schaduw uiteraard. Ik hoef je niet te vertellen dat het in de zon niet om uit te houden is. Hoewel ik de regen, en de modder die daaruit voortvloeit op mijn Finca, vervloekt heb, kunnen de honden en ik nu wel wat druppels gebruiken. Het is ook nooit goed. De zomervakantie is hier vorige week begonnen en duurt tot de 2e week van september. Lang dus.

De nectarines bij de buurman groeien en ruiken lekker. Nog een maandje en dan worden ze alweer geoogst. De Spaanse buurman heeft gezegd dat ik zelf mag oogsten wanneer ik maar wil, super aardig. Ik heb er nu al zin in. De chutney die ik het eerste jaar heb gemaakt, maak ik nu niet meer. Maar ik zit eraan te denken om de vruchten met suiker te laten gisten voor een sterkedrank. Dat was een tip van kennissen hier.

Ik ben met mijn auto bij de itv geweest, de Spaanse apk. Dat is nodig om de auto op een Spaans kenteken te krijgen. In februari is de auto in Nederland apk gekeurd, dus behalve een slechte achterband (waarschijnlijk door de vele slechte wegen waar ik de auto over moet bewegen) vloog de auto door de keuring. Het gaat hier wel anders. Geef je de auto in Nederland gewoon af aan het begin van de dag, hier moet je de keuring bijna zelf doen. Lichten testen, remmen testen en de auto wordt zelfs aan alle kanten gemeten.

Nu is het wachten op de formulieren van de itv die nodig zijn voor de Spaanse rdw. Kan nog wel een maandje duren voordat ik mijn kentekenplaten in bezit heb. Dan kan ik de auto en mezelf uitschrijven in Nederland, en ben ik helemaal officieel een Spaanse ingezetene.

De zorgverzekering hier is ook rond en wordt elke maand geïncasseerd van mijn Spaanse bankrekening. Het einde van al het geregel is in zicht. Bijna 2,5 jaar na aankomst. Best vlot, nietwaar?

De honden hebben het zwaar in de warmte. Nu we in het huis wonen vluchten ze overdag regelmatig naar binnen. De stenen vloer is lekker koel hoewel de temperatuur binnen ook hoog is. In de ochtend een kleine 25 graden, maar in de middag loopt het toch op naar de 32. Robbie wilde eergisterenavond niet eens binnen slapen, maar nadat hij voor de 2e keer {om 3 uur} in de nacht blaffend achter iets aan ging, heb ik hem naar binnen getrokken. Zwaar tegen zijn zin, maar ik wil ook slapen… Swiffer is zijn kalme zelf en zoekt sowieso altijd al de schaduw. Ik heb hem helemaal weer kaal geschoren en hij keek me bijna dankbaar aan. Kleine Clooney lijkt geen rem te hebben. Nu 3 maanden oud is hij gelukkig wat minder bijterig naar Rob en Swif, maar na een slaapje is het toch echt tijd om te spelen. En als de zon onder is, is hij niet meer te houden. We laten hem maar lekker klieren, jeugdig enthousiasme moet je niet inperken, toch?

Socialisatie van Clooney

Pup Clooney is nu 8 weken oud en de afgelopen weken ben ik al bezig geweest om hem kennis te laten maken met de wereld. Lekker zwemmen bij het meer, wandelen in het dorp, mee in de auto. Eerst op schoot tijdens het rijden, wat best kan omdat de wegen hier het niet mogelijk maken om hard te rijden. Maar sinds een paar dagen moet hij in de bench met Robbie en Swiffer als we op pad gaan. Niet fijn blijkbaar, want er was wat plas op het kleed en ook wat overgeef. Maar we moeten door, Clooney kent de halve wereld nog niet.

Dus vandaag naar de grote stad gegaan, Zaragoza. Dat is een heel eind rijden, maar bij aankomst was de bench droog en onderweg waren er geen ruzies tussen de honden. We hebben in het winkelcentrum gelopen, hebben veel mensen gezien, zijn 3x met de lift geweest, hebben spuitende fonteinen bewonderd, maar Clooney blijft vooral wat bang voor mensen. Het zijn er veel in een stad en ze zijn groot ook. Bij de tweede wandeling door het centrum was hij al rustiger en nadat een Spaanse dame helemaal op de grond ging zitten om alle 3 de honden te knuffelen, wilde Clooney een knuffel van iedereen die hij zag. In ieder geval weet hij dan dat mensen veilig zijn. En omdat ik geleerd heb het nuttige met het aangename te combineren, shop ik tussen de wandelingen met de honden.

Laminaat voor de zolder/slaapkamer en een achterwand voor de keuken. Nog wat gereedschap en lak voor al het hout. Allemaal gelukt terwijl de honden uitrusten van de zon en de indrukken, in de parkeergarage van Ikea. Want parkeren in een zonnig 28 graden met 3 honden in de auto, dat kan natuurlijk niet. In de parkeergarage zijn ze uit de zon, veilig en hebben ze nog muziek ook, verzorgd door Ikea. Een hondenleven. Maar ze genieten er volop van. Want thuis wacht de ruimte, de schone lucht, de rust en vooral hun eten. En eten, daar doen mijn 3 mannetjes alles voor. Clooney is met zijn 8 weken al groter dan Swiffer. Misschien moet ik hem geen eten meer geven. Om te voorkomen dat hij groter wordt dan Robbie, haha.

Morgen een rustdag voor de honden, en overmorgen nieuwe uitdagingen voor Clooney. Life is beautiful.

Ziektekostenverzekering

Als je in een ander land wilt gaan wonen, is het noodzakelijk om de banden met Nederland te verbreken. Nu het huis klaar is, hoewel nog niet officieel opgeleverd, is het belangrijk om de officiële dingen te gaan regelen. Dat betekent dat de auto voor een apk in Spanje moet voordat het naar een keuring kan om haar (de auto dus) op een Spaans kenteken te krijgen. En omdat Spanje nu eenmaal Spanje is, is het goedkoper om de auto te laten keuren als je ingezetende bent.

Dus vandaag had ik de 2e afspraak voor een ziektekostenverzekering. Ik was vroeg naar de stad gegaan zodat ik met de 3 honden kon wandelen. Clooney is nu 7 weken en socialisatie is van groot belang. En dat mijn ‘baby’ op de Finca en in huis graag zijn grote broers uitdaagt, is hij een bangerik zodra hij asfalt ziet. Maar wandelen met alle 3 gaat dan weer verrassend goed. Na de wandeling had ik nog zoveel tijd over dat ik besloot een eindje te gaan rijden door de omgeving. Ook voor Clooney want die vindt autorijden niet echt ontspanning. En toen verdwaalde ik. De Campo (het platteland) is hier enorm en hoewel je denkt te weten waar je ongeveer bent, je hebt echt geen idee door alle bergen en bochten. En mijn afspraak kwam steeds dichterbij. Stress, Spaanse stress dan, want later komen is hier eigenlijk niet zo’n probleem. Maar ik houd er niet van. Dus…

Toen ik eindelijk weer een hoofdweg te pakken had en terug in de stad was, bleek parkeren een probleem. Schaduw parkeren, wel te verstaan. 3 honden in de auto achterlaten met de ramen open kan best, maar niet in de zon. Uiteindelijk een schaduwplek gevonden, aan de andere kant van de stad en rennend naar het kantoor van de verzekeraar. De baas en ik kwamen gelijktijdig aan, dus dat was perfect. Een half uur aan de telefoon gehangen om alle ziektes aan te horen die er zijn en te bevestigen dat ik die allemaal niet heb. En nu is het afwachten of ik goedgekeurd ben voor de ziektekostenverzekering. Zal wel want gelukkig ben ik kerngezond. Volgende week hoor ik meer, want snel gaat het natuurlijk niet, haha.

Ondertussen heeft Clooney in de bench zitten plassen en weigert Robbie erin te gaan liggen. Slimme hond. Snel naar huis en morgen weer een nieuwe uitdaging voor ons alle 4. We hebben tenslotte maar kort om Clooney met alle spannende dingen kennis te laten maken.

Gezinsuitbreiding

Midden in de afronding van het huis, wat vooral met de keuken te maken heeft, hoor ik van een kennis dat er 4 puppies zijn die deze week een baas moeten hebben, of anders worden ze afgemaakt. Slik. De tekst lezen is al erg, maar dan een foto zien van die 4 kleintjes… Ik wil ze alle 4 wel, maar dat zou niet verstandig zijn natuurlijk. Ik heb Robbie en Swiffer al, die samen een perfect koppel zijn. Wat moet je dan met een pup? Maar aan de andere kant heb ik de ruimte en de tijd om een pup te redden. Een druppel op een gloeiende plaat, want hier in Spanje is het heel normaal om ‘overtollige’ honden te doden. Ik zwichtte echter voor het kleine beige manneke. 4 weken oud pas, en toch al bij zijn moeder weggehaald.

Gisteren heb ik hem opgehaald. Rob en Swif waren het niet met me eens, maar dat zal wel wennen, neem ik aan. Ik heb de kleine knapperd Clooney genoemd. Need I say more, haha. En het werd al meteen duidelijk dat ik nu zijn mama ben. Ieder stap die ik zet, zet Clooney ook. Robbie en Swiffer gedogen de kleine, speelse druktemaker. Beide mannen zijn inmiddels 7 jaar, en hebben nooit pups gehad. En ze moeten mij nu delen. Ik zorg er dus voor dat ik veel aandacht aan de ‘mannen’ geef en ondertussen probeer ik van Clooney een sociale hond te maken. Dat betekent dat ik hem moet laten kennis maken met de wereld. De auto, de stad, het platteland, de trein, de bus, mensen, kinderen, honden, kippen, paarden en alles wat je maar kunt bedenken om te voorkomen dat het een bange hond wordt.

Ik ga mijn best doen en hopelijk werken Rob en Swif een beetje mee. Want zij zien niet dat schattige koppie van Clooney, zij zien alleen een indringer in hun vredige bestaan.

Een groot zwembad

We zijn alweer een maand verder en nog steeds is niet alles in en om het huis afgerond. De meubels en de keuken zijn gekocht en de slaapbank en de linnenkast staan prachtig in het huis. De keukenkastjes zijn in elkaar gezet, maar het blijkt toch niet zo heel simpel te zijn om de gehele keuken zelf te plaatsen. Ik heb dus een kennis van een kennis gevraagd me te helpen, iemand die er verstand van heeft en weet wat hij doet. Afgelopen woensdag zou de keuken worden geplaatst, helaas was mijn finca door de hevige regenval niet bereikbaar. Ook de aannemer kon dus niet komen voor de afronding. Dit alles betekent vooral dat ik heen en weer pendel tussen het huis en de camper.

Ik slaap wel in het huis, maar haal de koffie en het eten uit de camper. Ook mijn kleding is nog in de camper omdat de linnenkast vol zit met spullen voor het huis en de keuken. En na een zeer, zeer hevige regenbui met onweer die we gisteren hebben gehad, en die mijn grond omtoverde in een mega groot zwembad compleet met golfslag, is het hout voor de kachel op en warmen de honden en ik ons in de camper, waar de gaskachel me gelukkig niet in de steek laat. De weersverwachting is goed voor de komende week, hopelijk kan ik dan van de camper mijn vakantieverblijf maken en woon ik in een huis dat helemaal af is. Of ben ik na 2 jaar en 2 maanden nog steeds een naïeve dromer?

Stroom en water

Het is er! Op het dak van mijn huis zijn gisteren 3 zonnepanelen geplaatst. Het lijkt een wonder, voor mij dan, maar er is licht en stroom in het huis. Gewoon een schakelaar omzetten en de lamp gaat aan. Een stekker in het stopcontact en de telefoon laadt op. Heel normaal in Nederland, maar voor mij is het een enorme mijlpaal. En na ruim 2 jaar zonder koelkast kan ik nu genieten van een koud watertje en verse groente uit de koeling. Het is even wennen in de supermarkt om niet meer naar de potgroenten en vlees uit blik te hoeven grijpen. Verse sla en desserts, kaas en vlees, het kan gewoon weer. Ik heb het gevierd met een biefstukje, zo ongelofelijk lekker.

En nu is er ook stromend water. Door het plaatsen van een 24 volt waterpomp die op de accu’s staat aangesloten, kan ik de kraan open draaien, mijn handen wassen en zelfs douchen. Pure luxe midden in nowhere land. Ik ben gelukkig, volledig off grid wonen, zonder vaste lasten. Nu nog afwachten of ik weer een moestuin aan de praat krijg om het zelfvoorzienend leven helemaal voor elkaar te krijgen. De kippen zullen dan ook snel volgen, voor verse eieren en gezelligheid. Dan moet ik wel eerst een afrastering en nachthok bouwen want de vossen en andere wilde dieren in de omgeving lusten ook wel een kippetje. Het heeft geen haast, in Spanje hebben heel veel dingen geen haast, dat is wel gebleken. En ik pas me gemakkelijk aan.

Bijna verhuizen

Het einde van de bouw van mijn kleine casa is eindelijk in zicht! De aannemer is op 15 mei vorig jaar begonnen met de bouw van een huisje van 8×5 meter. 3 maanden bouwen, was de planning. Over 2 maanden is het weer 15 mei, maar dan woon ik er ook echt in. Ga ik tenminste van uit ;¬).

De vloertegels zijn gelegd, de houtkachel staat op zijn plaats, de badkamer is betegeld en het toilet en de douchebak hebben hun plek gevonden. Om het huis heen is cement gelegd zodat we bij hevige regen niet direct in de modder stappen. De septic tank zit in de grond, maar de gemeente moet eerst langskomen voor controle voordat er wat illegale dingen gaan gebeuren om te voorkomen dat de tank te vaak moet worden leeggezogen. Niet mijn idee maar het is duidelijk dat de Spanjaarden zelf ook alle regeltjes soms een beetje teveel van het goede vinden.

Alle steigermaterialen zijn nu weg en de enorme berg bouwafval verdwijnt zaterdag op een tractor met aanhanger. Zaterdag zullen waarschijnlijk de laatste dingen door de aannemer worden afgewerkt. Aan mij de schone taak om al het hout te lakken en alles schoon te maken. Want dinsdag ga ik naar de grote stad met een kennis die een bus heeft. Dan ga ik de keuken kopen, de meubels aanschaffen en eindelijk wat planten kopen. Want hoewel ik midden in de natuur woon, snak ik naar wat anders groen dan bergen en olijfbomen.

De twee mannen die niet echt uitkijken naar de verhuizing zijn de honden. Robbie en Swiffer vinden in het koude, hol klinkende huis geen rust en blijven liever in en rond de camper. Hopelijk laten ze me niet in de steek als de verhuizing echt een feit is.